மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

செவ்வாய், 25 ஜூன், 2019



பிக்பாஸ் சீசன்-3 ஆரம்பம்

Image result for பிக்பாஸ் சீசன் - 3

பிக்பாஸ் சீசன் - 3 ஆரம்பிச்சதும் 'இதெல்லாம் பார்த்துக்கிட்டு...' என ஒரு சாரார் சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்கள்... சொல்வதெல்லாம் உண்மைகளையும் தினம் தினம் அழுது கொண்டே நகரும் நாடகங்களைப் பார்ப்பதைவிட இது ஒன்றும் தவறில்லை என்பதே என் எண்ணம். 

இங்கு அலுவலகம், அதை விட்டால் அறை என்ற வாழ்க்கையில் ஊருக்குப் பேச, சமைக்க, சாப்பிட... இது தவிர்த்து வெறேன்ன இருக்கு பொழுது போக்க... எல்லாம் முடித்து கட்டிலில் முடங்கும் போது தூக்கத்தத்துக்கு முன் ஏதோ ஒன்று அது சினிமாவோ... யூடிப் வீடியோக்களோ அல்லது டிவி ஷோக்களோதானே பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. முகநூல் நேரங்கொல்லியில் கிடப்பதைவிட பிக்பாஸ் பார்ப்பதொன்றும் தவறில்லை.

பிக்பாஸ் பிடிக்காதவர்கள் தொடர்ந்து வாசிக்க வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன்...

பிக்பாஸ் தொகுப்பாளன் என்பது கமலுக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய பிளாட்பாரம்... சென்ற சீசனிலேயே அரசியல் பேசியவர் கட்சி ஆரம்பித்த பின்னர் விடுவாரா என்ன இந்த முறை அதிக அரசியல் இருக்கும் என்பதை முதல் நாள் போட்டியாளர்கள் அறிமுகத்திலேயே மய்யமாக நின்றுதான் களமாடினார்.

லாஸ்லியா இலங்கைத் தமிழில் பேசச் சொன்னதும் இலங்கைத் தமிழென அரசியல் பேசினார். அத்துடன் லாஸ்லியா இலங்கைத் தமிழ் விடுத்து நம்ம தமிழுக்கு மாறிவிட்டார்.

பிக்பாஸ் - இது சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு என்று கமலும் பிக்பாஸூம் அடிக்கடி சொல்கிறார்கள். அப்படியென்ன சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு இருக்குன்னுதான் தெரியலை... பிரபலங்களை மட்டுமே கொண்டு வந்து கூண்டில் அடைக்கிறார்கள்... இதில் சாதாரண மனிதனின் குரல் எங்கே ஒலிக்கிறது என்பதுதான் தெரியவில்லை. 

குட்டை டவுசரும்... காலையில் ஆடும் குத்தாட்டமும்... கட்டிபிடி வைத்தியமும்தான் சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு என்று நினைத்துவிட்டார்கள் போலும். இதைச் சொல்லி மக்களை ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள்.

தண்ணிக்கும் சமையல் எரிவாயுவுக்கும் கட்டுபாடு விதித்திருக்கிறார்கள்... தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையாக என்பது போல் பிக்பாஸில் முதல் முறையாக என்று சொல்லி எரிவாயுவுக்கு மீட்டரும்... தண்ணிக்கு லிட்டர் கணக்கும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

வந்திருப்பவர்களில் பாதிப்பேர் சீசன் - 3 யை சிறப்பாக கொண்டு செல்வார்களா என்பது சந்தேகமே.

சரவணனை பொன்னம்பலத்துக்குப் பதிலாக கொண்டு வந்திருப்பது போல்தான் தெரிகிறது... மனிதர் ரொம்ப அசட்டையாக இருப்பது போல் காட்டிக் கொள்கிறார்... ஆனால் பிக்பாஸ் இருக்க விடமாட்டர் என்பது வரும் நாட்களில் அறியலாம்.

பாத்திமா பாபுவைப் பொறுத்தவரை நானே நாட்டாமை செய்ய வேண்டுமென எல்லாத்துக்கும் விளக்கம் கொடுக்கிறேன் என கழுத்தறுப்பு செய்ய ஆரம்பிக்கிறார்... அம்மாவென எல்லாரும் அழைக்கிறார்கள்... மும்தாஜ், காயத்ரி வரிசையில் இவரும் இருக்க வைக்கப்படலாம் என்றே தோன்றுகிறது. இருப்பினும் முதல் முறை என்பதால் என்ன ஏது என்று ஆராயாமல் கைதட்டுவது தவறு என்று அவர் சொன்னது ஏற்க்கக் கூடிய ஒன்று. நாம் எப்போதும் யோசிக்காமல்தானே கை தட்டுகிறோம்... திரையில் தனுஷ் உதடு முத்தம் கொடுக்கும் போது கைதட்டுபவர்கள்தானே நாம்...

காதல் கண்ணீர் இல்லாமல் பிக்பாஸா..? 

அதெப்படி கோழிகளையும் சேவல்களையும் ஒரு கூட்டில் அடைத்து விட்டு காதல் களபரம் இல்லாமல் விட்டுவிட முடியும்...?

அதற்கான முயற்சியாய் முதல்நாளே பலமான திரைக்கதை எழுதிட்டாங்க... அபிராமிக்கு கவின் மீது கிரஷாம்... என்னங்கடா டேய்... வந்த உடனேயா என்று தோன்றினாலும் 100 நாள் சுவராஸ்யத்துக்கு காதல் இல்லையென்றால் எப்படி..? ஆரம்பிச்சிட்டாங்க என ரசிகர்கள் ஆர்ப்பரிக்க வேண்டாமா..?

டிஆர்பிக்காகவும் தமிழின உணர்வுக்காவும் இலங்கையில் இருந்து இருவர்... அரசியலாகட்டும் ஊடகங்களாகட்டும் இலங்கையை நம் சுயலாபத்துக்காக மட்டுமே பயன்படுத்த நினைப்பது வேதனைக்குரியது... வெட்கப்பட வேண்டியது 

மலேசியாவில் இருந்து வந்திருக்கும் பாடகர் முகன்ராவ் கூட டிஆர்பிக்கானவர்தான்... வெளிநாட்டவர் மூவரும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வெளியேற்றப்பட மாட்டார்கள் என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமோ..?

சாண்டி ரொம்ப ஓவராகத்தான் நடிக்கிறார்... சொல்லி விட்டிருப்பார்கள் போல... முகவாயில் அடிபட்டு நாலு தையல் என்றார்கள். நாலு மணி நேரத்தில் காயத்தின் வடுகூட தெரியாமல் தையல் பிரிக்கப்பட்டிருப்பது ஆச்சர்யப்பட வைத்தது. அப்படியொரு வைத்திய முறையை ஏழைபாழைகளும் பயன்படுத்தும் விதத்தில் வெளிக்கொண்டு வரலாம் விஜய் டிவி.

லாஸ்லியாவை முகன்ராவ் லவ்வும் நாள் விரைவில் வரும்... நேற்றே பய வட்டம் போட்டுட்டான்.

கவின் மீது அபிராமி மட்டுமின்றி சாக்சியும் லவ்வக் கூடும் என்றும் தோன்றுகிறது. 

சீசன்-3 முக்கோணக் காதலில் மூழ்கலாம்... மூழ்கலாம் என்ன மூழ்கலாம்... கண்டிப்பாக முக்கோணக் காதல்தான்.

வைத்யா இளைஞர்களுடன் ரொம்ப இயல்பாய் இருப்பது சிறப்பு. 

நான் விரும்பும் இயக்குநர் சேரன், சாண்டி ஆடச் சொன்னதற்கு இறங்கி ஆடினார்... பாத்திமா பாபு விளக்கம் கொடுத்தபோது இந்த திட்டத்துக்குத்தான் கை தட்டினோம் என்றார். சேரனைப் பொறுத்தவரை இவர்களுடன் எப்படி இணைந்து பயணிப்பார் என்று தெரியாது. முதல் வாரத்தில் கூட நாமினேசன் செய்யப்படலாம்.

எல்லாருடைய எதிர்பார்ப்பும் வனிதா விஜயகுமார் மீதுதான்... வெளியில் குடும்பத்தினரை ரோட்டுக்கு இழுத்தவர்... பிக்பாஸ் வீட்டுக்குள் அடித்து ஆடாமலா இருப்பார்... பாத்திமாவுக்கு ஒருபடி மேலே வில்லியாக இருப்பார் என்பதில் சந்தேகமில்லை... எப்போது விஸ்வரூபம் எடுப்பார் என ஆவலுடன் காத்திருக்கலாம். 

கணவனுடன் சேர வேண்டுமென நித்யா வந்தது போல் மகன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என வனிதா சொல்லியிருக்கிறார். அவன் புரிந்து கொள்ளும்படி சக போட்டியாளர்களுடன் இவர் நடந்து கொள்ள வேண்டுமே... நடப்பாரா..?

ஜாங்கிரி மதுமிதா.... சாமியெல்லாம் கும்பிட்டு ஸ்லோகம் சொல்லி நுழைந்திருக்கிறார்... அவர் காமெடிப் பீசா... இல்லை கர்ஜிப்பாரா என்பதை போகப்போகத்தான் வெளிக்காட்டுவார்... ஆனாலும் ரொம்ப சாமர்த்தியமாக விளையாடுவார் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

துள்ளுவதோ இளமை ஷெரினை அப்படியே மனதில் வைத்திருந்தால் பிக்பாஸ் தேடிப்பிடித்து அதெப்படி 18 வருசமா ஷெரினை அதே முகத்தில் மனசுக்குள் வைத்திருப்பீர்கள்... இன்றைய முகத்தைப் பாருங்கள் என கண்ணில் காட்ட, சத்தியமாக இதுதான் ஷெரின் என பெயரைச் சொல்லும் வரை நம்ப முடியவில்லை. காலம்தான் எத்தனை மாற்றங்களை நம் உடலில் கொண்டு வந்து விடுகிறது.

எத்தனை பெண்கள் இருந்தாலும் பிக்பாஸ் திரைக்கதைப்படி முகன்ராவ், கவின் மட்டுமே காதல் நாயகர்களாக இருக்க முடியும்... தர்ஷன் ஒதுக்கியே வைக்கப்படலாம் என்றாலும் பிக்பாஸின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சியைப் பொறுத்து திரைக்கதையில் மாற்றம் செய்யப்படலாம்.

மொத்தத்தில் இந்த பிக்பாஸ் - அடித்து ஆடுமா தெரியாது... கண்டிப்பாக ஆப்கானிஸ்தானுக்கு எதிராக தோணி ஆடியது போல் ஆட விடமாட்டார் பிக்பாஸ் என்று நம்பலாம். 

சண்டையில்லேன்னா எப்படி... இந்நேரம் திரைக்கதையில் எத்தனை மாற்றம் செய்தாரோ...?

எல்லாமே முன் கூட்டியே சொல்லிக் கொடுத்துத்தான் நடக்கிறது... என்னோட நண்பன் அங்க வேலை பார்க்கிறான்... அவன் முதல்நாள் இரவே அடுத்தநாள் எப்படி நடிக்க வேண்டும் என திரைக்கதை கொடுக்கப்படும் என்று சொன்னான் என நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். இது முழுக்க முழுக்க எழுதப்பட்ட கதைதான் என்பதை எல்லாரும் அறிவோமே.... அதை அங்கு வேலை பார்ப்பவர்தான் சொல்ல வேண்டுமா என்ன... சுவராஸ்யமாய் போகுதா... அது போதும் நமக்கு... 100 நாள் பார்க்கலாம்.

ஆண், பெண் படுக்கை அறைகளுக்கு இடையே தடுப்பு இல்லை... தடுப்பு இருக்கும் போதே சீசன் 2-ல் மகத் பண்ணியதை நினைவில் கொண்டு பிக்பாஸ் இம்முறை தடுப்பெல்லாம் எதுக்குடா... என்ன வேணுமின்னாலும் செய்யுங்கடா... எனக்கு டிஆர்பி வேணும் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார் போல.

தங்கள் டிஆர்பிக்காகத்தானே ஊடகங்கள் நடிகர் சங்கத் தேர்தலின் போது தீவிரமாக நேரடி ஒளிபரப்புச் செய்தார்கள். மக்கள் பிரச்சினைகளின் போது முன்னும் பின்னும் மூடிக் கொண்டுதானே இருப்பார்கள். அதனால்தான் சுரேஷ்குமார் என்பவர் 'தமிழக வேசி ஊடகங்கள்' என டுவிட்டரில் டிரண்ட் ஆக்கியிருக்கிறார். என்ன செய்தாலும் நாம திருந்தப் போறோமா என்ன... பிக்பாஸும் டிஆர்பி பின்னேதான் ஓடுவார் என்பதில் யாருக்கேனும் மாற்றுக் கருத்து உண்டா... 

மதுமிதா சொல்வது போல் இந்த முறை லெக்பீஸ்கள் அதிகம்தான்... குழந்தைகளுடன் பார்க்க முடியாத பிக்பாஸாகத்தான் இது இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.


ஓவியா ஆர்மி போல பலருக்கு ஆர்மிகள் முளைக்கத் தொடங்கிவிட்டன... 

எல்லாரையும் சாக்சியை விட லாஸ்லியா கவர்வார் என்றே தோன்றுகிறது.

கவினுக்கும் சாண்டிக்கும் வெற்றி யாருக்கு என்பதில் பெரிய போட்டியிருக்கும்.

ஐஸ்வர்யாவைக் காப்பாற்றியது போல் சாக்சி, ரேஷ்மா, அபிராமி மூவரில் ஒருவரை பிக்பாஸ் காப்பாற்றி இறுதிவரை இழுத்து வருவார்.

பாத்திமா, வனிதா இருவரும் அடித்து ஆட பயன்படுத்தப்படுவார்கள்.

என்னதான் சொன்னாலும் பிக்பாஸ் நிகழ்ச்சியைத் தொகுக்க கமலைத் தவிர சிறப்பான ஒருவர் கிடைப்பது அரிது.

சீசன் 2-ல் பார்த்த கம்பீர கமல் இதில் மிஸ்ஸிங்... தேர்தல் அலைச்சல் அவரின் தேகத்தில் தெரிகிறது... அந்தக் கம்பீரக் குரல் கூட உடைந்திருக்கிறது... வரும் நாட்களில் உடலிலும் குரலிலும் கம்பீரம் கூடும் என்று நம்புவோமாக.

இந்த முறை பிக்பாஸ் வீடு சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பிக்பாஸ் பதிவுகள் அடிக்கடி வரும்.
-'பரிவை' சே.குமார்.

ஞாயிறு, 23 ஜூன், 2019



சிறு தெய்வங்கள் (அகல் கட்டுரை)

Picture

கிராமங்களில் காணலாம் இவர்களை... பெரும்பாலும் கல், பிடித்து வைத்த மண், மரங்களே இவர்களாய் நம் கண் முன்னே. சில இடங்களில் உருவத்துடனும் பல இடங்களில் உருவமற்றும் இருப்பார்கள். கிராமத்தை ஒட்டிய பெரிய கோவில்களிலும் இவர்களைக் காணலாம்... அதிகமாய் யாராலும் கும்பிடப்படாமல் தனித்து இருப்பார்கள்.

இந்தத் தெய்வங்களுக்கு பூசாரி என்றெல்லாம் ஒருவர் இருப்பதில்லை... ஊருக்குள் யாரேனும் ஒருவர் அந்தப் பணியைச் செய்வார். முனீஸ்வரன், அம்மன், கருப்பர் போன்றவர்களுக்கு வேளார் என்று சொல்லக் கூடியவர்கள் முக்கிய தினங்களில் பூஜை செய்வார்கள். மற்ற நாட்களில் எல்லாம் உள்ளூர் ஆட்கள்தான்.

பெரிய கோவில்களில் தெய்வத்தைக்காண காசு கொடுத்துக் காத்திருந்தாலும் மக்கள் கூட்டத்தின் அளவைப் பொறுத்துத்தான் தரிசனத்தின் நிமிடங்கள் அமையும். இங்கு அப்படியில்லை... நம் எதிரே சிறு தெய்வம் இருக்கும்... நாம் அதனருகில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்போம்.

பெரும்பாலான கிராமங்களில் அம்மன் கோவில்கள் முதலில் மண் மேடையில்தான் உருவாகியிருக்கின்றன. ஒரு மண் மேடையின் மீது சின்னதாய் மண் பீடம் என்பதே ஆதி உருவாய்... அதன் பின்னான வருடங்களில் ஊர் மக்களின் முன்னெடுப்பில் ஒரு சிறிய ஒட்டுக் கொட்டகைக்குள் அம்மன் பீடமாய்.. அதற்குப் பெயர் அம்மாமடை (அம்மன் மேடை) என்பதாய்...

எங்கள் ஊரில் கூட அம்மன் கோவில் அப்படித்தான் உருவாகியிருக்கிறது. எங்க அண்ணன் வயதொத்தவர்கள் சிறிய மேடை அமைத்து சாமி கும்பிட்டிருக்கிறார்கள். அதுவே பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு ஓட்டுக் கொட்டகையாய்... சுற்றிலும் கம்பி அடைத்து.. அதற்குள் அம்மன் பீடம் வைத்து... முன்பக்கம் சிறிய கொட்டையும் கட்டப்பட்டிருக்கிறது.

கோவிலுக்கு அருகே வீடு என்பதால் கோவில் சாவி எங்க வீட்டில்தான் இருக்கும். செவ்வாய், வெள்ளி எங்க அண்ணன் சாம்பிராணி போடுவார்,.. பின்னர் அக்கா... அதன் பின் நான்... தம்பி எனத் தொடர்ந்தது. இப்போது நாங்கள் யாரும் அங்கில்லை என்பதால் வேறொருவர் செவ்வாய், வெள்ளி சாம்பிராணி போடுகிறார். சாம்பிராணி போடுவதில் பால் வேறுபாடெல்லாம் பார்க்கவில்லை அம்மன்... பொங்கல் என்றால் முதல்நாள் இரவு வயது வந்த பெண்கள்தான் உள்ளே ஏறிக் கோலம் போடுவார்கள்.

ஊராரின் முன்னெடுப்பில் பிள்ளையார், முருகன் இணைய, ஓட்டுக் கொட்டகை சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சிறிய கோபுரத்துடன் கூடிய கோயிலாக மாறியது. கிராமத்துக் கோவில்களில் அம்மன்கள் பெரும்பாலும் உருவமாய் இருப்பதில்லை. பீடமாய்த்தான் இருக்கும். பீடத்தின் வடிவங்கள் மாறும்... அதன் அமைப்பு பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரித்தான் இருக்கும். எங்க ஊரில் கருப்பர்கள் (பெரிய கருப்பன், சின்னக் கருப்பன்) இருவரும் ஒரு கோவிலுக்குள் பீடமாய்த்தான் இருக்கிறார்கள்.

இந்த சிறு தெய்வ வழிபாட்டிலும் சண்டைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். சில கிராமங்கள் சேர்ந்து ஒரு தெய்வத்தைக் கும்பிடுவார்கள். வருடம் ஒருமுறை திருவிழா... அதன் தொடர்ச்சியாய் கூத்து, கரகாட்டம், ஒயிலாட்டம், எருது கட்டு அல்லது மஞ்சுவிரட்டு என திருவிழா களைகட்டும். இதற்குள்ளும் எங்க ஊருக்குத்தான் முதல் மரியாதை தரணும் என வீண் பிடிவாதங்கள் எழுந்து அதுவே சண்டையாகி திருவிழாவே காணாமல் பூட்டிக்கிடக்கும் கோவில்களையும் காணலாம். எடுத்துச் செலுத்த ஆளில்லாமல் சிதைந்த கிடக்கும் கோவில்களையும் காணலாம்.

எங்க ஊர் ஐய்யனார் கோவிலில் எருதுகட்டு வருடா வருடம் சிறப்பாக நடக்குமாம்... எங்களுக்கு விவரம் தெரிந்தது முதல் நடப்பதில்லை. மேலே சொன்னது போல் இரு ஊர் மரியாதைப் பிரச்சினைதான் காரணம். அதேபோல் கருப்பர் கோவிலில் அவரைக் குலதெய்வமாக வழிபடும் பல ஊர்ப் பங்காளிகள் சேர்ந்து கிடா வெட்டு சிறப்பாக நடத்துவார்களாம். எங்களுக்குத் தெரிய கிடா வெட்டு இல்லை என்றாலும் வருடம் ஒருமுறை கூடி சாமியாவது கும்பிட்டார்கள். அதிலும் பிரச்சினை என்றாக அவரவர் ஊரில் கருப்பனுக்கு கோவில் கட்டி சாமி கும்பிட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இப்படித்தான் சிறு தெய்வங்கள் வழிபாடுகளில் சிக்கல்கள் வழிவழி தொடர்கின்றன... தீர்க்கப்படாமலே. 

பங்காளிகளுக்கென்று குலதெய்வம் போக சிறுதெய்வம் அதாவது வீட்டுச்சாமி என்று ஒன்று இருக்கும். இது பெரும்பாலும் உருவமற்ற பெண் தெய்வமாக இருக்கும். அந்தப் பங்காளிகள் வகையில் சில தலைமுறைக்கு முன்னர் பிறந்து மரித்ததாகவோ அல்லது வழிவழியாக கும்பிட்டு வருவதாகவோ இருக்கும்.

இந்தத் தெய்வங்களுக்கு வருடம் ஒருமுறை கோழிப்பூஜை, படையல், கருப்பட்டி பணியாரம், பால்சோறு என சிறப்பாக பூஜை போடுவார்கள். இந்த வீட்டுச்சாமிகள் வழிபாட்டில் பெரும்பாலான இடங்களில் பெண்களே பூஜை செய்வார்கள்... சில இடங்களில் வாயைக் கட்டிக் கொண்டு செய்வதையும் காணலாம்.

இந்த வீட்டுச்சாமி கும்பிடுவதிலும் பங்காளிச் சண்டையால் குழப்பம் வருவதுண்டு. எங்க வீட்டுச்சாமியான உமையவள் (உமையரம்மத்தா சொல் வழக்கு) கூட இப்போது அவரவர் இல்லத்தில் வைத்துத்தான் கும்பிடுகிறோம். பெரும்பாலான வீட்டுச்சாமிகளுக்குப் படைக்கப்படுபவை அவர்கள் தவிர் மற்றவர்கள் சாப்பிடக்கூடாது என்ற கட்டுப்பாடு கொண்டவைதான். மிச்சமிருந்தாலும் நாய், நரி சாப்பிடாமல் மண்ணுக்குள் புதைக்க வேண்டும்.

மரங்களில் வைத்துக் கும்பிடப்படும் சிறுதெய்வங்களின் கதை சுவராஸ்யமானவை. பெரும்பாலும் அது ஏதோ ஒரு வகையில் காவல் தெய்வமாக இருக்கும். மரத்தில் ஆணி அடித்தோ அல்லது குங்குமம் மட்டும்  வைத்தோ கும்பிடப்படும் தெய்வங்கள் இவை. மரம் பட்டுப் போதல் அல்லது ஏதாவது ஒரு வகையில் சாய்ந்து போதல் நிகழும் பட்சத்தில் அருகிருக்கும் மரம் சாமியைத்  தாங்கும். அரிதாக அந்த மரத்துடன் காணாமல் போன தெய்வங்களும் உண்டு. மக்கள் செல்ல வழியில்லாத கருவைகள் நிறைந்து மறந்து போன தெய்வங்களும் உண்டு. எங்கோ இருக்கும் தெய்வத்துக்கு ரோட்டில் சிதறு தேங்காய் உடைத்துக் கும்பிடும் நிகழ்வும் உண்டு. 

இன்று பரபரப்பாக இருக்கும் பெரிய தெய்வங்களின் கோவில்களில் நின்று மனசார வேண்டிக்கொள்ள அவகாசம் கிடைப்பதில்லை. வரிசையில் வருபவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்தே கும்பிடும் கால நேரத்தின் அளவிருக்கும் அதுவும் 'போ.. போ...' என்று விரட்டும் காவலர் இல்லாத பட்சத்தில் மட்டுமே நிகழும். அதுபோக சாமியைப் பார்க்க பணம் என்ற முறைக்குள் கோவில்கள் வந்த பிறகு சாமிகளுடனான நெருக்கம் குறைந்து போய்விட்டது என்பதே உண்மை. பெரிய கோவில்களில் பரபரப்பில்லாத கோவில்களில் காசு வாங்காத கோவில்களில் நீண்ட் நேர சாமி தரிசனம் கிடைக்கும்.

சிறுதெய்வங்களுடன் நாம் 'நம் கஷ்டத்தைச் சொல்லி அழலாம்... 'நீ என்னைக் காப்பாத்திட்டேடா என சந்தோஷத்தில் கட்டி அணைக்கலாம்... 'இப்படி ஏமாத்திட்டியே' எனத் திட்டலாம்... தொட்டுக் கழுவலாம்... மேல் துண்டால் துடைக்கலாம்... குளித்து ஈரத்துண்டோடு கரையிலிருக்கும் தெய்வத்தை வேண்டலாம்... நினைத்த நேரத்தில் கும்பிடலாம்.. நீண்ட நேரம் அங்கிருக்கலாம்... மனநிறைவோடு திரும்பலாம்.

கிராமங்களில் காவல் தெய்வங்களாய் இந்த சிறுதெய்வங்கள்தான் காத்து நிற்கும். முனியய்யாவும் கருப்பரும் காவல் தெய்வமாய் எல்லாக் கிராமத்திலும் இரு வேறு திசைகளில் எழுந்தருளியிருக்கும். பல கிராமங்களில் கல்லில் மஞ்சளும் குங்குமமும் கொட்டி வைத்து ஏதோ ஒரு பெயரில் சாமி கும்பிடுவதைப் பார்க்கலாம்.
'
'அந்தப் பக்கம் போகதே அங்கிட்டு வனப்பேச்சி இருக்கா...', இந்தா இந்த பனங்காட்டுக்குள்ளதான் வில்லுக்கம்பு வெள்ளச்சாமி இருக்காரு... ராத்திரியில வானத்துக்கும் பூமிக்கும் வெள்ள உருவமா நிப்பாரு...', 'கம்மாக்கரை ஒரம்பா மரத்துல நாகரை வச்சிக் கும்பிடுறாக...' என உருவமற்ற தெய்வங்களுக்கு எல்லாம் உயிரூட்டி வைத்திருக்கும் கிராமங்களில் கருப்பர், அய்யனார், முனியய்யா தவிர பல பெயர் தெரிய சிறு தெய்வங்கள் காணாமலே போய்க் கொண்டிருக்கின்றன என்பதும் உண்மை. இன்னும் இரண்டு தலைமுறைகளில் பெரும்பாலான சிறுதெய்வங்கள் பற்றித் தெரியாமலே போகக்கூடும் என்பதும் உண்மையே.
-'பரிவை' சே. குமார்.

புதன், 19 ஜூன், 2019



'தடீச்சா பிரதா'வுக்கான அணிந்துரை

கோதரர் முனைவர் நௌஷாத்கான் அவர்கள் நான்கு புத்தகங்கள் (2 கவிதை, 2 சிறுகதை) வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். இத்துடன் 25 புத்தங்கள் வெளியிட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். இந்தக் கடினமான சூழலிலும் அவர் எழுத்தின் மீது கொண்ட ஆர்வத்துக்கும் எடுக்கும் முயற்சிகளுக்கும் வாழ்த்துக்கள். தன் எழுத்துக்கென தான் 12 மணி நேர உழைப்புக்கு வாங்கும் சொற்ப சம்பளத்தில் பெரும் பணத்தை செலவு செய்வதற்கு அதன் மீதான காதல்தான் காரணம். அவருக்கு வாழ்த்துக்கள்.

அவர் எழுதிய 'தடீச்சா பிரதா' என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு நான் எழுதிய அணிந்துரை. இந்த அணிந்துரையில் நான் வாசிப்பாளனே என்று ஆரம்பித்த முதல் பாராவுக்கு நண்பர்கள் மத்தியில் பெருத்த எதிர்ப்பு எழுந்தது என்றாலும் அதுதானே உண்மை. கதைகளைவிட நௌஷாத்தின் எழுத்து இன்னும் பலமானதாக மாற வேண்டும் என்பதையும் அவசரப்படாமல் நிதானமாய் நகரும் பட்சத்தில் அவர் நினைத்த, தான் விரும்பும் தனக்கான இடத்தை அடையலாம் என்பதே என் எண்ணம் என்பதையும் அணிந்துரையிலும் சொல்லியிருக்கிறேன்.

புத்தகங்களை வாசித்து எழுதச் சொன்னார். தற்போது கரன் கார்க்கியின் மரப்பாலத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். அது முடித்தபின்னர் நௌஷாத்தின் புத்தக வாசிப்பும் அதன் தொடர்ச்சியாய் மனசின் எண்ணமும் எழுத வேண்டும்.

படத்தைக் CLICK செய்து பெரிதாக்கி வாசிக்கவும்.



வாசித்து இருப்பீர்கள்...  தங்கள் மனதில்பட்ட கருத்தைச் சொல்லுங்கள். நன்றி.

-'பரிவை' சே.குமார்.

வெள்ளி, 14 ஜூன், 2019



மனசு பேசுகிறது : நட்பும் எழுத்தும்

ன் வாழ்க்கை எப்போதுமே நட்புக்கள் சூழத்தான் இருக்கிறது. உறவுகளுடன் உரசல் இல்லையென்றாலும் நட்புக்களே படிக்கும் காலம் முதல் இன்று வரை தொடர்ந்து என்னை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. இப்படியான நட்புக்கள் கிடைத்திருப்பது வரமே.

உடல் நலமின்மையால் பேசும்போது இருமிக் கொண்டே பேசியதைக் கேட்டதும்  உங்களிடம்தான் முதல் காப்பியை கொடுப்பேன் எனத் தன்னுடைய நான்கு புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு இரவு பத்தரை மணிக்கு மேல் என்னைத் தேடி வருகிற நௌஷாத்தின் கைகளில் பேரிச்சைப் பழமும் இருமலுக்கான டானிக்கும். இதெல்லாம் எதற்கு... நான் அணிந்துரை எழுதிய புத்தகத்தை மட்டும் நட்புக்காகப் பெற்றுக் கொள்கிறேன்... மத்ததற்கெல்லாம் பணம் கொடுத்து வாங்குகிறேன் என்றதும் அதெல்லாம் இல்லை என நான்கு புத்தகத்தையும் கொடுத்து வாசியுங்கள்... உங்க கருத்தை எழுதுங்க... மற்றவர்களுக்கும் வாசிக்கக் கொடுங்க என்றான். வாசித்து எழுத வேண்டும்.

இரவு டிபன் அவனுடன்... அவனேதான் பில் பணமும் கொடுப்பேன் என நின்று கொடுத்தான். புத்தகங்கள் கொடுத்ததைவிட மருந்தோடு வந்த மனசுக்கு நான் என்ன கைமாறு செய்யப் போகிறேன்..?


முதல் தொகுப்புக்காக தெரிவு செய்த கதைகளைப் பலருக்குக் கொடுத்தேன். அதில் சிலரே வாசித்து தங்கள் கருத்தைச் சொன்னதுடன் அதை முகநூலிலும் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். வாசிக்காதவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல எதுவும் இல்லை... இங்கு வேலை... வேலை என ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போது வாசிக்க முடியாமல் போகலாம்... ஆனால் வாசித்த அந்த சிலரை என் எழுத்து ஈர்த்திருப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி.

அப்படித்தான் தங்கை சுடர்விழியிடமும் கொடுத்தேன். இரண்டே நாளில் வாசித்து தன் கருத்தைச் சொன்னதுடன் அவர் பங்குக்கு முகநூலில் எழுதியிருந்தார். அது உங்கள் பார்வைக்கு...

தீபாவளி முதல் சமையல் சிறுகதை வரையிலும் அப்படி ஒரு மண் மனம். பல கதைகள் அடுத்த கதைக்கு நகர விடாமல் அப்படியே கட்டிப் போட்டது. அதன் தாக்கம் இன்னும் மனதை விட்டு அகலவில்லை. குறிப்பாக தீபாவளி, அப்பாவின் நாற்காலி, செல்வம், காத்திருந்த உயிர், மனச்சுமை, சமையல் போன்ற கதையின் தாக்கம் சற்று அதிகம் தான். 

நீங்கள் பல தளத்தில் பயணித்தாலும் தொடர்ந்து மண், மக்கள் சார்ந்த உங்கள் எழுத்துக்கள் தொடரட்டும். 

நாம எப்படி வாழ்ந்தோம் வளர்ந்தோம் என்று மறந்து போன போது உங்களை போன்றோரின் எழுத்துக்கள் எல்லாவற்றையும் கண் முன்னே நிறுத்துகிறது. 

இது தான் நாம், இவ்வளவு தான் வாழ்க்கை என்ற எண்ணத்தை தருகிறது. 

வாழ்த்துகள் அண்ணா.  புத்தகம் வெளியான பின்னர் இன்னும் விரிவாக எழுதுகிறேன்.

ராஜாராம் எனக்கு எப்பவுமே சிறப்பு... என் கதைகளை எல்லாம் கேட்டு வாங்கி வாசித்துக் கருத்துத் தெரிவிப்பவர். இந்த நாவல் இங்கு தொடராக பகிரப்பட்டு பாதியில் நிறுத்தப்பட்டது. முடிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்போடு எழுதி, முதலில் தம்பியும் கவிஞருமான கரூர் பூபகீதனிடம்தான் கொடுத்தேன். வாசித்துவிட்டு என்னுடன் பேசிய போது என் வாழ்க்கையில் சந்தித்த நிகழ்வை அப்படியே படம் பிடித்தது போல் இருக்கிறது அண்ணா என்று சொன்னார். அதை ஒருமுறை ராஜாராமிடம் சொன்னதும் அந்தக் கதையைக் கொடுங்க வாசிக்கணும் எனக் கேட்டார்... தர்றேன் என்று சொன்னேனே தவிர அனுப்பவில்லை... கறுப்பி வாசித்து முடித்ததும் எனக்கு நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும் வேண்டுமென விடாப்பிடியாய் நின்று வாங்கி வாசித்து இதோ அவரின் நீண்ட கருத்தையும் முகநூலில் போட்டிருக்கிறார்... புத்தகம் ஆக்குதல் என்பது ரெண்டாம்பட்சம்தான்... வாசித்ததும் அழுதேன்... என் வாழ்கையைப் பிரதிபலிக்கிறது என்பதான வார்த்தைகளை பெறும் தகுதியில் இருக்கும் எழுத்து என்னுள் தொடர்ந்தால் போதும் நான் இன்னும் நிறைய கிராமத்து மனிதர்களுடன் உலாவுவேன். இராஜாராமின் பார்வை கீழே...

நெருஞ்சியும்_குறிஞ்சியும் சிறு நாவல் பற்றி.......

மீண்டும் மண் மணம் மாறாத கிராமத்திற்குள் சென்று வந்துள்ளேன், வேலாயுதம், கோபக்கார மனுசன் அதக்க போயில இல்லாமல் இருந்துருவார் போல சாதிய விட்டுட்டு வாழவே மாட்டாரோனு தோனுகிற அளவுக்கு தோளில் தூக்கிச் சுமக்கிறார்., பொதுவாக யாருமே தூக்கிச் சுமப்பதில்லை அதுதான் உண்மை...

அமந்துபோய் கெடந்தாலும், அத ஊதி பொகய விட எங்கிட்டாவது இருந்து ஒருத்தன் வருவான். அந்த மாதிரியில்லாம கூடவே பஞ்சநாதன் வருகிறார்., ஒரே சாதிக்காரர் என்பதால் கூடவே வச்சுகிட்டாரோ என்னவோ வேலாயுதத்தின் கோபத்திற்கும், அனுதாபத்திற்கும் ஒரு நிதானியாக வருகிறார். சவுந்தரம், வேலாயுதத்தின் மனைவி என்னதான் சாதி முறுக்கு, வேகம், கோபம்னு இருந்தாலும் இவருக்கு மனைவியிடம் பணிந்தே போகிறார். 

மூத்தமகன், தன் விருப்பதிற்கு வேறொரு சாதி பெண்ணை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறார். ஆகையால், கடைசி வரை தன் குடும்பத்தில் சேரவே கூடாதென ஒதுக்கியே வைக்கிறார். ஏதாவது, சுப துக்க காரியங்களை காரணமாக வைத்து குடும்பத்தில் சேர்க்க மனைவியும், மகளும், சிறிய மகனும் பலவாறு முயற்சி செய்கிறார்கள், பஞ்சநாதனும் வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் ஓதுகிறார். இதற்கெல்லாம் வேலாயுதம் இசைந்தாரா, இல்லையா என அருமையாக நகர்த்தியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் அண்ணன் குமார் அவர்கள்.

இக்கதையினூடே இன்னொரு கதையாக அக்ரஹாரமும் அதில் மெல்லியதாக பயணிக்கும் காதலுமென நேர்த்தியாக செல்கிறது. எங்கும் தொய்வில்லா கதை நகர்வு, சொல்லும் விதம் வழக்கமான வட்டாரச்சொல் தாண்டி அக்ரஹார மொழிநடையும் சிறப்பாக இருக்கிறது. 

சில இடங்களில் கலங்கித்தான் போகிறது விழிகள், வாசிப்பைத் தாண்டி சில நிகழ்வுகள் கண்முன்னே விரியும்பொழுது... வார்த்தைகள் இல்லை. எல்லோருக்கும் இதே பாதிப்பைத் தருமா என்றால் தெரியாது, ஆனால்! இதை வாசித்த அண்ணன் குமார் அவர்களின் நண்பரும், நலன் விரும்பியுமான பூபகீதன் அவர்கள் இக்கதையை வாசித்துவிட்டு தன் சொந்த அனுபவங்கள் நினைவில் வந்ததாக சொன்னாராம். எப்பொழுதும் போல எந்தக் களத்தில் கதை சொன்னாலும் தன் பாங்கையும், மண்ணின் மணத்தையும் விட்டு விலகாமல் பயணித்திருக்கிறார். 

இதுபோன்ற கதைகள் கண்டிப்பாக நூலாக வரவேண்டும். அண்ணன் குமார் அவர்களின் கதைகள் அதிகமாக வாசித்தவன் என்ற முறையில் திட்டவட்டமாக சொல்வேன், அவர் எந்தக் களமும் இறங்கி எழுதக்கூடிய திறனுள்ள ஆகச்சிறந்த கதை சொல்லியும் கூட.... மிக விரைவில் அண்ணனின் ஒரு சிறுகதை தொகுப்பு வெளிவர இருக்கிறது., அதைத் தொடர்ந்து இன்னும் வெளிவராத சிறுகதைகளும், நாவல்களும் இருக்கிறது, இவைகள் விரைவாகவே நூல்களாக வரவேண்டுமென வேண்டி வணக்கமும் வாழ்த்தும்...

நேற்று இரவு போனில் நீண்ட நேர உரையாடல் எழுத்தாளரும் அண்ணனுமான யூசுப் (கனவுப்பிரியன்) மற்றும் கவிஞரும் தம்பியுமான பிரபு கங்காதரனுடனும்... கிட்டத்தட்ட ஒருமணி நேரத்துக்கு மேல் சிறப்பாக நகர்ந்தது. நான் அதிகம் பேசவில்லை... ஆனால் இருவரின் வாசிப்புத் திறமையும் அது குறித்தான பேச்சும் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. சின்ன மன வருத்தம் எனக்கும் யூசுப் அண்ணனுக்கும் சிறு கோடாய் நின்று கொண்டிருந்தது. அது நேற்றைய பேச்சில் அறுந்து விட்டது போன்ற உணர்வு. எப்பவும் அன்போடு பேசும் கனவு அண்ணனைக் கண்டேன் நேற்றைய போனில்... எங்களை இணைத்து பெரும் கதையாடல் நிகழ்த்திய பிரபுக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

படிக்கும் காலத்தில் நிறைய நட்புக்கள்... தம்பியோட சைக்கிள்ல போன எதுக்க வர்றவனெல்லாம் கையைத் தூக்குறான்... பழக்கம்தான் நிறைய வச்சிருக்கு என எங்கம்மாதான் சொல்லும். அப்படியான நட்புக்கள்தான் நான் கலங்கி நின்ற போதெல்லாம் கை கொடுத்தன... இப்போதும் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

இவர்களையெல்லாம் நட்பாய்... உறவாய்... பெற நான்தான் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்... இந்த நட்புக்கள் என் இறுதிவரை தொடரவேண்டும் என்பதே என் வேண்டுதலும் ஆசையும்...

எல்லாருக்கும் நன்றி உறவுகளே.
என்றும் நட்புடன்,
-'பரிவை' சே.குமார்.

செவ்வாய், 11 ஜூன், 2019



மனசின் பக்கம் : படைப்புக்கள்

ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு 'மனசு'க்குள் வருகிறேன். என்ன எழுதுவது என்பதே மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியாய்... சிலவற்றைக் கிறுக்கலாம் எண்ணத்தில் தோன்றும் வண்ணமாய்...

முதலில் எங்கள் பிளாக்குக்கு நன்றி... தொடர்ந்து கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதையில் எனக்கும் இடமளிப்பதற்காக... இரண்டு வாரம் முன்னர் பகிரப்பட்ட 'கோபம்' கதையின் முடிவு குறித்தான கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. நானும் கூட இப்படியான முடிவு இருந்தால் நல்லாயிருக்கும் என வேறொரு முடிவையும் சுடச்சுட (!) கருத்துப் பகுதியில் நீண்ட கதையாகப் பகிர்ந்திருந்தேன் என்றாலும் முந்தைய முடிவில் எனக்கு மாற்றமில்லை. 

வீட்டில் கூட குழந்தைகள் சேட்டை பண்ணும் போது அடித்து விட்டாலோ திட்டி விட்டாலோ சமாதானம் என்று வரும் போது சாக்லெட்டோ, பணமோதான் கொடுக்கப்படும். அதற்கு லஞ்சம் என்ற அர்த்தம் வருவதில்லை. இந்தாளு லஞ்சமே வாங்க மாட்டாரு... ஆனா வீட்டில் கொடுக்கிறார் என்றெல்லாம் யாரும் பேசுவதில்லை... இது தொட்டுத் தொடரும் ஒரு சமாதான முறைதான். அப்படியாகத்தான் அது எனக்குத் தோன்றியது. இருப்பினும் நட்புக்களின் கருத்துக்கான மரியாதையாக இப்படியிருந்தால் என மாற்றமும் செய்தேன்.. அது பலருக்குப் பிடித்ததில் மகிழ்ச்சியே. மேலும் மனதில் உள்ளதைச் சொல்லும் மிக நீண்ட கருத்துக்கள் அங்கு கிடைப்பதில் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சி.

கதையின் நீளம் குறித்து ஜீவி ஐயா அவர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். கதை நாயகனின் கோபத்தைக் காட்டவே கொஞ்சம் நீட்டி எழுத வேண்டியிருந்தது என்றாலும் எனது கதைகள் பெரும்பாலும் நீளமானவையாகவே அமைகின்றன. இனி எழுதும் கதைகளை ஐயா சொன்னது போல் எழுத முயற்சிக்கணும்... நன்றி ஐயா.

எனக்கு வாய்ப்புக் கொடுக்கும் ஸ்ரீராம் அண்ணாவுக்கு நன்றி.

தேன்சிட்டு மின்னிதழில் எனது கவிதை வெளியாகியிருந்தது. அதன் ஆசிரியர் குழுவுக்கும் நண்பர் தளிர் சுரேஷ்க்கும் நன்றி. கவிதை ரொம்ப நல்லாயிருக்கு என அவரின் நண்பர் கணேசகுமாரன் என்பவர் சொன்னதாய் சொன்னார். அந்த நண்பருக்கும் நன்றி.

முத்துக்கமலத்தில் இரண்டு கவிதைகள் வெளியானது... அதில் விவசாயியின் வேதனை என்ற கவிதை, சிறந்த கவிதையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு கவிநேசன் அவர்கள் வழங்கும் புத்தகப் பரிசைப் பெற்றிருக்கிறது. முத்துக்கமலம் ஆசிரியர் குழு, திரு. கவிநேசன் ஆகியோருக்கு நன்றி.

(கதை எழுதுறதை விட்டுட்டு கவிதைப் பக்கம் போயிடலாமோ😊)

முனைவர் நௌஷாத்கானின் 'தடீச்சா பிரதா' என்ற சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு அணிந்துரை எழுதியிருக்கிறேன் என்பதை முந்தைய பதிவில் சொல்லியிருக்கிறேன். புத்தகம் வந்துவிட்டது. அன்பின் காரணமாக புத்தகமெல்லாம் வெளியிடாமலே இருவருக்கு (குடந்தை சரவணன் அண்ணனின் திருமண ஒத்திகைக்கு முதல் அணிந்துரை) அணிந்துரை எழுதியது உண்மையிலேயே மகிழ்வாய் இருக்கிறது. என் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் நட்புக்களுக்கு நன்றி.

(அணிந்துரையில் உள்ளதை உள்ளபடி எழுதியிருந்தாலும் அதை அப்படியே பிரசுரித்து, தனியாக நாலு நல்ல வார்த்தை எழுதி வாங்கி அட்டையில் போட்டுக் கொண்டார் நௌஷாத், அந்தக் குணம் பாராட்டுக்குறியது.)

ரண்டு சிறுகதைகளை நாவலாக்கும் முயற்சியில் இறங்கி ஒன்றை (கறுப்பி) முடித்து விட்டேன். முழுக்க முழுக்க அபுதாபியில் நடக்கும் கதை... 50% உண்மையும் 50% கற்பனையும் கலந்து எழுதிய குறுநாவல் என்று சொல்லலாம். அமீரகத்தில் பெண்களின் வாழ்க்கையை, வலியைப் பேசும் நாவலாய் இது அமைந்திருக்கிறது. எப்பவும் நான் எழுதும் கதைகள் முதலில் எனக்குப் பிடிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவன்... கலையாத கனவுகள், வேரும் விழுதுகளும், குறிஞ்சியும் நெருஞ்சியும் வரிசையில் கறுப்பி மனசுக்கு மிக நெருக்கமாய் வந்திருக்கிறது.

கறுப்பி
"அவளின் அழுகை சிவாவிற்கு உறக்க வராமல் புரண்டு புரண்டு படுக்க வைத்தது... ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர்தான் எத்தனை வீரியமானது..? அது ஒரு மிகப்பெரிய ஆயுதம்... அந்த ஆயுதம் எப்படிப்பட்டவனையும் சாய்த்து விடக்கூடியதே என்பதை அவன் அறிவான்... அம்மா, அக்கா, தங்கை, அண்ணி, தோழி என எத்தனை பேரின் கண்ணீரை அவன் பார்த்திருக்கிறான். அந்தக் கண்ணீர்கள் எல்லாமே வலியை மட்டுமே பிரதிபலிக்கவில்லை. பல நேரங்களில் நினைத்ததைச் சாதித்துக் கொண்ட கண்ணீராய்த்தான் இருந்திருக்கின்றன... இருக்கின்றன... ஆனால் இவளின் கண்ணீர் வலியை மட்டும்தான் கொட்டியது.

எத்தனை வலி இருந்தால் அப்படி அழுதிருப்பாள்..? "

இப்படியாக ஆரம்பித்து....

“ச்சிவ்வா...” என கத்திக் கொண்டே இன்னும் வேகம் கூட்டினாள் அந்த அரபிப் பெண் லீமா..

அவள் முஸ்லீமோ இவன் இந்துவோ அல்ல....

அவர்கள் நட்பை... மனிதர்களை... நேசிக்கும் நல்ல நண்பர்கள்...

ஹசனைப் போல்... அன்பைப் போல் மனிதர்கள் இந்த நட்பைக் கொச்சைப் படுத்தலாம்.

பாலை மண்ணுக்குத் தெரியும் இந்த  நட்பின் வீரியம்...

அது இவர்களை ரசிக்க ஆரம்பித்தது....

காரின் வேகம் இருநூறைத் தொட்டிருந்தது...

காற்றும் மணலும் காதலுடன் குழாவ ஆரம்பித்திருந்தன...

சூரியனைப் பாலை மெல்ல விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவர்களின் பயணம் எங்கே என்பது தெரியாது... ஆனால் பறந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்... வாழ்வை ரசித்தபடி.

இப்படியாக முடிகிறது.

இடையில் மலாமா, லீமா, யமுனா என்ற மூன்று பெண்களின் வாழ்க்கையை வலியோடு பேசுகிறது. புத்தகமாக்கும் எண்ணம் இருக்கிறது. காலம் கனிகிறதா என்று பார்க்கலாம்.

ஷார்ஜா புத்தக கண்காட்சி- 2019க்கு முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு நண்பர்களின் முயற்சியால் வருகிறது. அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. கதைகள் எல்லாம் எங்கள் பிளாக், அகல், தேன்சிட்டு, கொலுசு, முத்துக்கமலம், காற்றுவெளி போன்றவற்றில் வெளியானவைதான். மனசு தளத்தில் பகிரப்பட்ட கதைகள்தான் என்றாலும் கொஞ்சம் பட்டி, டிங்கரிங் எல்லாம் பார்த்துக் கொடுத்திருக்கிறேன். நட்புக்காகவெல்லாம் அணிந்துரை தரமாட்டேன் வாசித்து எனக்குப் பிடித்தால் மட்டுமே அணிந்துரை தருவேன் என திரு. முத்துநிலவன் ஐயா சொல்லியிருக்கிறார். அவரைக் கவரும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவரைக் கவர்ந்து அணிந்துரை கிடைத்துவிட்டால் கண்டிப்பாக வாசிப்பவரையும் கவரும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கு. பார்க்கலாம்.

நன்றி.
-'பரிவை' சே.குமார்.

சனி, 1 ஜூன், 2019



மனசு பேசுகிறது : முகிலினி

Image result for முகிலினி

முகிலினி...

எழுத்தாளர் இரா.முருகவேள் அவர்களின் எழுத்தில்...

யார் இந்த முகிலினி...? 

கதையின் நாயகியா..? கதையின் களமா..?

ஆம் நாயகியும் இவளே... களமும் இவளே... இவளின் இருபுறமும் மூன்று தலைமுறைகள் ஆடிய ஆட்டத்தின் வரலாறே எழுத்தாய்...

அறுபதாண்டு கால வரலாற்றை இத்தனை செய்திகளுடன் அந்தந்த காலகட்ட அரசியல் பின்னணியுடன் நிழல் கதாபாத்திரங்களுக்கு மத்தியில் நிஜ கதாபாத்திரங்களையும் இணைத்துச் சொல்லுதல் என்பது எளிதல்ல... அப்படியான வாழ்க்கையை மிகச் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

சிறிய நாவல்களில் இருக்கும் ஈர்ப்பு எப்போதும் பெரிய நாவல்களில் இருப்பதில்லை... அதுவும் மிகப்பெரிய நாவலின் பக்கங்களைக் கடத்துதல் என்பது அது நம்மை ஈர்த்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

சில நாவல்களில் ஆசிரியரின் மேதாவித்தனம் நம்மை ஆரம்பத்திலேயே மூடி வைக்கச் சொல்லிவிடும்... சில நாவல்கள்தான் ஆசிரியரின் எழுத்து நடை நம்மை அதற்குள் மூழ்கடித்து வைக்காது வாசிக்கச் சொல்லும். இது இரண்டாவது ரகம்... கீழே வைக்க விடாமல் வாசி... வாசி... என ஈர்க்கும் ரகம். 

இரா. முருகவேள் அவர்களின் எழுத்தை முதல் முறை வாசிக்கிறேன்... செய்திகளே அதிகம் என்றாலும் சோர்வடையவோ, அயற்சி கொள்ளவோ விடாத அசாதாரண எழுத்து நடை... ஈர்ப்பு... அப்படியொரு ஈர்ப்பு... வியப்பில் ஆழ்த்தும் நடை.

487 பக்கங்களை ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடிக்கச் சொல்லும் புத்தகம் ஆசிரியரின் வெற்றி.

மூன்று தலைமுறைக் கதைகள் என்றாலும் தொடர்ச்சியாய் அவர்களின் வாழ்க்கைக்குள் பயணிக்கும் கதையும் அல்ல... இப்படியாக இருந்தார்கள்... இப்படியாக வாழ்ந்தார்கள் என்ற கதையை மட்டும் சொல்லிச் செல்லும் கதையும் அல்ல... அதையும் தாண்டி விரிவாய் பேசும் கதை. 

எவ்வளவு செய்திகள்... எத்தனை விளக்கங்கள்.... 

பஞ்சாலை குறித்து... 

அணை கட்டுதல் குறித்து... 

விவசாயம் குறித்து... 

கழிவு நீர் குறித்து... 

போராட்டங்கள் குறித்து... 

இன்னும் இன்னுமாய்...

கொள்ளை... கொலை... வழக்கு... வெற்றி... இயற்கை விவசாயம்... ஆர்கானிக் உணவுகள்... பஞ்சம்... பசி... நோய்.... இடையில் காதலும் என நிறையப் பேசியிருக்கும் கதைக்குள்... 

எண்ணற்ற விவரங்கள்... விவரணைகள்... விளக்கங்கள்... 

இந்த நாவலுக்கான ஆசிரியரின் உழைப்பை பக்கத்துக்குப் பக்கம் பார்க்க முடிகிறது. அவருக்கு உதவியாய் இருந்தவர்கள் என நிறையப் பேரை நன்றியுடன் நினைவு கூர்ந்திருக்கிறார்.

கோவை சரஸ்வதி மில்லில் வேலை செய்யும் ராஜூ, தனது நிறுவனம் இத்தாலி நிறுவனத்துடன் இணைத்து ஆரம்பிக்க இருக்கும் புதிய மில்லான டெக்கான் ரேயான் கட்டுமானப் பணிக்குப் போன இடத்தில் மலை முகடுகளோடும் அதனுடன் உறவாடும் மேகக்கூட்டத்தோடும் கொஞ்சி விளையாண்டு குதித்தோடி வரும் பவானியால் கவரப்படுகிறார்... 

பவானி என்ற வடசொல் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை... அழகிய தமிழில் தனக்குப் பிடித்த மாதிரி...  முகில்களுக்குள் குதித்தோடு வருபவளை முகிலினி என்று அழைத்து மகிழ்கிறார். ஆம் அவர் வைத்த பெயர்தான் முகிலினி. முகிலினி மீதான அவரின் பாசம் மூன்றாம் தலைமுறையான அவரின் பேரன் கௌதம் வரை தொடர்கிறது. 

குடும்பமே தங்களது விடுமுறை நாட்களை முகிலினியோடு உறவாடி மகிழ்கிறது. ராஜூவின் பேரன் கௌதம் வர்ஷினியைக் காதலித்தாலும் முகிலினி மீதான காதல் குறையவில்லை. அதனாலேயே தன் முதல் கேசில் வெற்றி பெற்று திருமணம் நிச்சயமான பின் ஒரு மழை இரவில் முகிலினியைத் தேடிப் போய் மழையோடும் அவளோடும் இரவைக் களிக்கிறான். 

இந்த நேரத்தில் இங்கு என்ன பண்ணுகிறாய் என்கிறாள் முகிலினி... உனக்குத் திருமண அழைப்பிதழ் கொடுக்க வந்தேன் என்றதும் அவள் ஓ வெரிகுட் என்கிறாள். அந்த இடத்தில் முகிலினிக்கு எல்லா மொழியும் தெரியும் என்ற சொல்லாடல் வேறு. அதன் பின் அவள் உன் வருங்கால மனைவி எப்படியிருப்பாள் என்று கேட்க, உன்னைவிட அழகாக என்று சொல்கிறான். அந்தளவுக்கு அவனுக்கு முகிலினி மீது காதல்... அது நமக்குள்ளும் தொற்றிக் கொள்கிறது.

முகிலினி கலகலவெனச் சிரித்தபடி அவனுடன் அவன் வீடு வரை வந்ததாய் கதையை முடித்திருப்பார்.

அணை கட்டுவதில் ஆரம்பிக்கும் கதையில் ராஜூ சைக்கிளிலில் பயணிப்பார்... அப்படியே தொடரும் கதை... பேரன் கௌதம் அவளுடன் உறவாடி மகிழ்வதுடன் முடிந்திருக்கும். இதற்குள் ஏகப்பட்ட வாழ்க்கைக் கதைகள் வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும்.

ராஜூ, ஆரான், கஸ்தூரிச்சாமி, சௌந்தரராஜன், சௌதாமினி, மரகதம், மணிமேகலை, கிருஷ்ணகுமார்,  பொன்னாத்தா, மாரிமுத்து, ராஜ்குமார் பாலாஜி, லதா, சந்துரு, திருநாவுக்கரசு, வர்ஷினி, மூர்த்தி... என இன்னும் நிறையப் பேர் வாழ்ந்திருக்கும் வாழ்க்கைக்கதைதான் இது.

அவன்... இவன் என்று ஆரம்பித்து அவர்... இவராகி... அந்த அவர் இவர்கள் மறைந்து... அல்லது இனி உழைக்க வயதில்லை என ஒதுங்கி... அடுத்த தலைமுறை எழுந்து... உழைத்து... இன்னும் சிறப்பாக வாழ்ந்து... இப்படியாக பவானி ஆற்றங்கரையில் பயணிக்கும் கதைக்குள்தான் எத்தனை விதமான செய்திகள்... எல்லாம் தேதி... பைல் நம்பர் என அத்தனை தரவுகளுடன்.

பொங்கிப் பெருகி ஓடி வரும் பவானிக்குள் ஆலைக் கழிவுகளை இறக்கிவிட்டு... அவளைக் கறுப்பாக்கி... அதனால் மக்களுக்கும் கால்நடைகளுக்கும் வரும் நோய்கள்... சாவு...

ஆலைக் கழிவுகளை ஆற்றில் கலக்கக்கூடாது என வெடிக்கும் போராட்டங்கள்... தடியடி... வழக்குகள்...

ஆலையை இழுத்து மூடும்போது வேலை பார்த்தவர்கள் சாப்பாட்டுக்கு பட்ட பாடு... அவர்களின் வேதனை...

அரிசி கிடைப்பதில் இருக்கும் சிக்கல்... கோதுமைக்கான அலைச்சல்...

ஆற்றுப் பகுதியில் விவசாயம்... மீன் பிடித்தல்...

மூடிய ஆலைக்குள் செப்புக்கம்பிகளையும் மோட்டார்களையும் திருடி விற்றல்... ஒரு கட்டத்தில் அழிஞ்ச கம்மாயில் மீன் பிடிப்பது போல் ஆக... 

போலீஸ் பாதுகாப்பு...

கைது... தப்பியோட்டம்... தலைமறைவு... 

போலீஸ் சொல்லி, அவர்களுக்கு கமிஷனுடன் மீண்டும் திருட்டு...

திருட்டின் விளைவாக ஒரு கொலை...

அதன் பின்னான நீதிமன்ற வாதங்கள்...

இயற்கை விவசாயம்...  ஆர்கானிக் காய்கறிகள்... அதனுள் இருக்கும் முதலாளித்துவ அரசியல்...

வக்கீல் சந்துருவுக்கும் வர்ஷினிக்குமான காதல்...

என கதை நகர்த்தல் மிகச் சிறப்பாய்....

அருமையானதொரு நாவல் முகிலினி.

வெள்ளைக்காரனிடம் மாட்டியிருந்த நாம் இப்போது அரசியல் கொள்ளைக்காரர்களிடம் மாட்டிச் சீரழிக்கிறோம்.

ஆரம்பகால மக்களுக்கான அரசியலும் அதன் பின் முதலாளிகளுக்கு பாதுகாப்பாய் நிற்கும் அரசியலும் இதில் பேசப்பட்டிருக்கு.

பக்தவச்சலம், காமராஜர், அண்ணா, கருணாநிதி, எம்ஜியார், அம்மா என அத்தனை பேரின் அரசியல் காலமும் இந்த அறுபதாண்டு கதைக்குள்....

ஒரு உண்மைக் கதையை... உண்மையான கதாபாத்திரங்களை வைத்து... அதனுடன் கதை மாந்தர்களையும் உலவ வைத்து, போராட்டங்கள், அடிதடி, பஞ்சாலை, நீர் மாசு என எல்லாவற்றையும் ஆதாரத்துடன் பேசியிருப்பதில் முகிலினி வெற்றி வாகை சூடியிருக்கிறது என்றால் அத்தனை மாலைகளும் இவ்வளவு உழைத்த, இவ்வளவு செய்திகளை எழுத்தாக்கிய ஆசிரியர் இரா. முருகவேளுக்குத்தான் விழ வேண்டும்.

செய்திகளே அதிகமென்பதால் இங்கு விரிவாகப் பேசவில்லை... வாசியுங்கள் நாவல் உங்களுடன் பேசும்.

முகிலினி மிக அருமையானதொரு நாவல்.

கண்டிப்பாக வாசிக்க வேண்டிய நாவல்.
-'பரிவை' சே.குமார்.

திங்கள், 27 மே, 2019



மனசு பேசுகிறது : அரியநாச்சியும் குருதி ஆட்டமும்

தென்னகத்து மக்களின் வாழ்க்கைக் கதைகளைப் பேசும் எழுத்தாளர் வேல ராமமூர்த்தி அவர்களின் எழுத்துக்கு வாசிப்பவரை ஈர்க்கும் திறன் அதிகம். அதுவும் அந்த மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்தவர்கள் என்றால் அந்த அடிதடியும், வெட்டுக் குத்தும் நிஜத்தைப் பிரதிபலிப்பதை உணரலாம்.

ரத்தம்... ரத்தம்... ரத்தம்... கொலை, பழிக்குப் பழி என்பதுதான் வாழ்க்கை... இன்னும் அப்படித்தான் இருக்கிறது அந்த மண்.

சென்ற வாரம் ராமநாதபுரத்தில் கடை வீதியில் வைத்துக் கொலை, நேற்று சிவகங்கையில் நடைப்பயிற்சிக்குச் சென்றவன் வெட்டிக் கொலை... இந்த மண்ணில் ஒவ்வொரு விடியலும் ரத்தம் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

அப்படியான ரத்தம் தோய்ந்த கதைகளை... அதன் களத்தை விட்டு விலகாமல் சொல்லி, நம்மையும் அவர்கள் பின்னே ஓட வைப்பதில் கில்லாடி ஐயா வேல ராமமூர்த்தி அவர்கள்.

அவரின் அரியநாச்சியும் குருதி ஆட்டமும் PDF - பாக வாசிக்கக் கிடைத்தது.

குற்றப்பரம்பரையிலும் பட்டத்துயானையிலும் ஈர்த்த எழுத்துக்காரர் என்பதால் வேகமாக வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அரியநாச்சியும் குருதி ஆட்டமும் அடித்து ஆடிப் போகும் போது அவசரமாய் முடிக்கப்பட்டு விடுகின்றன என்பது ஏமாற்றமே.

விரிவாகப் போக வேண்டிய கதைகள் விரைவாய் முடிக்கப்பட்டுள்ளன.

சினிமாவுக்கான நேர ஒதுக்கல் எழுத்தினைத் தின்றுவிட்டதை உணர முடிகிறது.

அரியநாச்சி

Image result for அரியநாச்சி

அரியநாச்சியின் அப்பா வெள்ளையத்தேவன் எதற்காகவோ கொலை செய்துவிட்டு தாயில்லாப் பிள்ளைகளைத் தன் சகோதரியிடம் விட்டுவிட்டு சிறை செல்கிறான். தனக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டவன் மஞ்சுவிரட்டில் மாடு முட்டிச் சாக, கன்னித் தன்மையோடு திருமணம் செய்யாது விதவையாய் காலம் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் அயித்த வள்ளியிடம் வளர்கிறார்கள்.

நிறை சூழியான அரியநாச்சி ஜெயிலுக்கு அப்பாவைப் பார்க்க பூவாயி அத்தையுடன் வருவதில் ஆரம்பிக்கிறது கதை.

அரியநாச்சி திருமணம் முடித்து சென்ற வெள்ளாங்குளத்தில் அவளின் கணவன் சக்கரைத்தேவனுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் அதிகம். அதே மரியாதை அரியநாச்சிக்கும் கிடைக்கிறது. கொழுந்தன் சோலை அவளைத் தன் தாயாக நினைக்கிறான்.

தான் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்த தங்கை மாயழகியை சோலைக்கே கட்டி வந்து, தன் பக்கத்தில் வைத்து தாயைப் போல பார்த்துக் கொள்ள நினைக்கிறாள். அதற்காகத்தான் அப்பாவைச் சந்தித்து ஒப்புதல் பெற வருகிறாள். கூட்டத்தில் அவள் சொல்வது அப்பாவுக்குக் கேட்கவில்லை.

இதையறிந்த அவளின் தம்பி பாண்டியின் மனைவி குமராயி, பெண் வழிச்சொத்தெல்லாம் வெள்ளாங்குளம் போயிருமேன்னு மாயழகியை தன் தம்பி கருப்பையாவுக்கு கட்டி வைக்க கணவனுக்குத் தூபம் போடுகிறாள். அவளின் தூபத்துக்கு பாண்டி ஆட ஆரம்பிக்கிறான்.

பாண்டி அப்பாவைப் பார்த்து மச்சினனுக்கு கட்டப் போவதாய்ச் சொல்கிறான். அவர் அக்காவிடம் பேசிக்கப்பா என்கிறார். அவன் பேச மறுக்கிறான்.

அக்காவையும் மச்சானையும் அழைக்காமலே நிச்சயம் பண்ணுகிறான்... குடும்பப் பிரிவு பகையை வளர்க்கிறது, பாண்டி ஊர் இளவட்டங்களைக் கொழுவி விடுகிறான்.

லோட்டா காலையில் டீக்கடை மாலையில் சாராயக்கடை நடத்துகிறான். அங்குதான் இளவட்டங்கள் கூடிப் பேசுகிறார்கள். 

அக்கா வந்தால்தான் கழுத்தை நீட்டுவேன் என்கிறாள் தங்கை.

வள்ளி அயித்தையின் அழைப்பின் பேரில் திருமணத்துக்கு கணவன், கொழுந்தனுடன் வருகிறாள் அரியநாச்சி.

மாயழகியைப் பார்த்த சோலை, இந்த அழகியை விட்டுட்டனே எனப் புலம்பி லோட்டா கடையில் போய் மூக்கு முட்டக் குடிக்கிறான்.

பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் அமர, தாலி எடுத்துக் கொடுக்கப் போன அரியநாச்சிக்கு வலி வருகிறது.

ஊர்க் கிழவிகள் மருத்துவத்தில் குழந்தை பிறக்கிறது.

அக்காவுக்கு குழந்தை பிறந்ததும் மணமேடையில் இருந்து பார்க்க ஓடுகிறாள் மாயழகி.

தாலி ஏறாமப் பொண்ணு மணமேடையில் இருந்து எழுந்து போறது நல்லதில்லயேப்பா என்கிறார் திருமணத்தை முன்னின்று நடத்தும் ஊர்ப்பெரியவர் கோவிந்தத்தேவர்.

வயிறு முட்டக் குடித்துவிட்டு வரும் கொழுந்தனால் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது.

ஒருத்தரை வெட்டிக் கொ(ல்)ள்கிறார்கள்...

மணமேடை காத்திருக்க, மாறிமாறி வாழவெட்டியாகிறார்கள்...

இதெல்லாம் தெரியாமல் மகள் திருமணத்துக்கு விடுப்புக் கேட்டு கிடைக்காமல் விரக்தியில் இருக்கும் வெள்ளையத்தேவன் நன்நடத்தையில் அடுத்த வாரம் விடுதலை என்ற நிலையில் அரசு முன்னதாகவே விடுவிக்க மகிழ்வோடு ஊருக்குக் கிளம்புகிறார். 

வீட்டில் நடந்த எழவுகள் தெரியாமல்.

இதுதான் அரியநாச்சியின் கதை... ஆனால் இதை அவ்வளவு உயிர்ப்போடு சொல்லியிருக்கிறார்.  

அப்பா எதற்காக கொலை செய்தார் என்பதை மட்டும் இறுதிவரை சொல்லவில்லை. 

குருதி ஆட்டம்
Image result for குருதி ஆட்டம்

பட்டத்துயானையின் தொடர்ச்சியாய்...

பட்டத்துயானையில் நாடு கடத்தப்பட்ட அரியநாச்சியும் ரணசிங்கத்தின் மகன் துரைசிங்கமும் அந்தமான் தீவில் இருந்து மீண்டும் பெருநாழிக்கு வருகிறார்கள் அண்ணனை/ தகப்பனைக் கொன்றவர்களை பலிவாங்க.

ஊருக்குள் ரணசிங்கத்தின் சாவின் சாட்சியாய் இருக்கும் ஒரே ஒருவன் பூஜாரி தவசியாண்டி... ஊரை வெறுத்துக் காட்டுக்குள் மகள் செவ்வந்தியுடன் வாழ்கிறான்.

அவனின் உதவியுடந்தான் ரணசிங்கத்தை சூழ்ச்சியால் வீழ்த்தியவர்களை பழிவாங்கல் அரங்கேறுகிறது.

ரணசிங்கத்தை சூழ்ச்சியால் வீழ்த்திய உடையப்பனுக்கு ஆங்கில அரசாங்கம் அரண்மனையைக் கொடுத்திருக்கிறது.அந்த அரண்மனை வீட்டுக்குள் மற்றவர்கள் செல்வதென்பதும் அதைப் பற்றி பேசுதல் என்பதும் தடை செய்யப்பட்டு இருக்கிறது அல்லது மக்களே தங்களுக்குள் தடை போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள்.

அதைப் பற்றி பேசப் போய் உடையப்பனிடம் வேலைக்காரனாய் மாட்டிக் கொல்லும் லோட்டா, படும்பாடு நகைச்சுவையாய்...

உடையப்பனின் மனைவியும் ரணசிங்கத்தின் அத்தை மகளுமான பொம்மி, ரணசிங்கத்தின் மரணத்தன்று பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டு இறந்துவிட, அவளின் மகன் கஜேந்திரனை கொலைகாரனின் காத்துப் படாமல் வளர்க்க பாட்டி வெள்ளையம்மா சென்னைக்கு கூட்டிப் போய்விடுகிறாள். பின் பெருநாழி வருவேயில்லை.

கப்பலில் வரும்போதே தன் அண்ணனைக் கொன்ற வெள்ளைக்காரன் ஸ்காட்டை கொன்று மீனுக்கு இரையாக்கும் அரியநாச்சி, இரை மாறிடுச்சுன்னு வருத்தப்படாதே உனக்கான இரை கரையில் இருக்கு என்கிறாள். 

ஸ்காட்டை கட்டித் தழுவிய அத்தையைத் தவறாக நினைத்த துரைசிங்கம், ஸ்காட்டை கடலுக்கு இரையாகக் கொடுத்ததைப் பார்த்து மண்டியிட்டு வணங்குகிறான்.

ஊர்த் திருவிழா என்னும் ஒரு புள்ளியில் இணைகிறார்கள் எல்லாரும்.... ஆனால் ஒருவருக்கு ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை.

வைக்கோல் பிரி சுற்றி ஆடும் ஆட்டத்தில் யாரையும் வெட்டலாம்... கேசு இல்லை என்பதால் பழி வாங்க வைக்கோல் பிரி சுற்றப்படுகிறது.

பழியும் கொடுக்கப்படுகிறது,

அவ்வளவு தூரம் விறுவிறுப்பாய் பயணித்த கதை பழி வாங்கலை ஏனோ அவசரத்தில் அள்ளியெறியும் சோறு போல சிதறவிட்டுவிட்டார் வேலா.

கஜேந்திரனும் வேண்டும் என்று சொல்லும் அரியநாச்சி....

செவ்வந்தியை காதல் பார்வை பார்க்கும் கஜேந்திரன்....

செவ்வந்தி மீதான அரியநாச்சியின் பார்வையின் பின்னே இருக்கும் துரைசிங்கத்துக்கு மனைவியாக்கும் எண்ணம்...

நல்லாண்டி மகள் வனலெட்சுமி மீதான வெள்ளையம்மாவின் பார்வையின் பின்னே இருக்கும் கஜேந்திரனுக்கு மனைவியாக்கும் எண்ணம்...

தவசியாண்டியைக் கொல்ல உடையப்பன் ஏற்பாடு செய்த மனிதர்...

நல்லாண்டி வீட்டில் தங்கியிருக்கும் மாமியாரைப் பார்க்காத உடையப்பன்...

வெள்ளையம்மாளை நேருக்கு நேர் சந்திக்காத அரியநாச்சி...

அவசர கோலமாய் பழி வாங்கி தன் பசி தீர்த்துக் கொள்ளும் துரை சிங்கம்...

இப்படி இறுதியில் எல்லாமே சிதறிக்கிடக்கு... ஒன்றுக்கு ஒன்று இணையாமல்...

கதையை 'உச்சி ராத்திரி, உள்ளங்கை தெரியாத இருட்டு' என ஆரம்பித்திருப்பார். இந்த வரிகளே நம்மை கதைக்குள் இழுத்துச் செல்லும் அல்லவா..?

சினிமாவால் அதிக நேரம் ஒதுக்க முடியவில்லை... விரைந்து முடிக்க வேண்டிய சூழல் என்பதையும் ஆசிரியர் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லிவிட்டார்.

இருந்தாலும் அதிரடியாக ஆடி வரும்போது கட்டை போட்டு ஆட்டையக் கலைக்கும் சிஎஸ்கே வீரர்கள் போல் முடிவு ஆகிவிட்டது வருத்தமே... வைக்கோல் பிரி காட்சிகளை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவு படுத்தியிருக்கலாம்.

ஒரு நல்ல எழுத்தாளனை... மண் வாசனையைக் கொண்டாடுபவனை படைப்புலகம் விட்டுவிட்டது... சினிமா எடுத்துக் கொண்டுவிட்டது என்பதுதான் உண்மை.

இன்னும் நிறையப் படைப்பார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தாலும் சினிமா விடுமா என்பதுதான் கேள்வியே.

இரண்டுமே வாசிக்க வேண்டிய நாவல்கள்தான்.
-'பரிவை' சே.குமார்.

ஞாயிறு, 19 மே, 2019



மனசின் பக்கம் : கறுப்பியில் கொஞ்சமாய்...

ழுதி முடித்திருக்கும் 'கறுப்பி' நாவலில் (குறு நாவல்) ஒரு பகுதி...

எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க...

************

னோ மனசுக்குள் யமுனா வந்தாள்.

இப்போது எங்கே இருப்பாள்…? ஊருக்குப் போயிருப்பாளா…? குடும்பம் குழந்தையின்னு சந்தோஷமா இருப்பாளா…? இல்லை இந்தச் சாக்கடையில்தான் இன்னும் கிடக்கிறாளா…? என்ற கேள்விகள் அவனுள் எழ, கணிப்பொறியை ஆப் பண்ணி வைத்துவிட்டு எழுந்தான்.

அறையின் ஏசிக்குள் பிரியாணியும் சரக்கும் கலந்த வாசனை அடித்தது.

குறட்டைச் சப்தம் மழைநாளில் அவன் ஊரில் இரவு நேரத்தில் வயல்களில் கத்தும் தொருக்கட்டையை ஞாபகப்படுத்தியது.

தண்ணீர்ப் பாட்டிலை எடுத்து ‘மடக்… மடக்…’கெனத் தண்ணீர் குடித்தான்.

ஏனோ தெரியவில்லை… சில வாரங்களாய் பிரியாணி சாப்பிட்ட பின் தண்ணீர் தாகமாய் இருக்கிறது. எதுவும் சேர்மானம் சரியில்லையோ என்னவோ… எவ்வளவு குடித்தும் அடங்கவில்லை… மீண்டும் தண்ணீர் பிடித்துக் குடித்தான்.

வயிறு நிறைந்தது… தாகம் அடங்கவில்லை.

மெல்ல வெளியில் வந்தான்.

ஹாலில் அன்பும் இலியாசும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

பால்கனிக்குப் போனான்… வெயில் அவனை விரட்டியடித்தது.

கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான்.

வராண்டா வெறிச்சோடிப் போய்க் கிடந்தது… யாருமில்லை.

லிப்டில் கீழிறங்கி அருகிருக்கும் அபுதாபி மாலில் போய் சுற்றிவிட்டு வரலாமா எனத் தோன்றியது.

இந்த வெயில்ல… அங்க போகணுமா…? என்ற எண்ணம் அதற்குத் தடை போட்டது.

அதிக வெக்கையாக இருந்தது. ஏசியில்லாமல் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்க முடியாது என்பதாய்ப்பட்டது. இந்த உடம்பு எப்படி மாறிவிட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

மாடிப்படியில் போய் அமர்ந்தான்.

யமுனா ஞாபகத்துக்கு வந்தாள்.

பக்கத்தில் அவள் அமர்ந்திருப்பது போல் தோன்றியது.

தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டான்.

இதே போன்றோரு மாடிப்படியில்தானே அவளைப் பார்த்த கடைசித் தினத்தில்…

பெருமூச்சு விட்டான்.

எப்படியான வாழ்க்கைக்குள் மாட்டிக் கொண்டுவிட்டாள்.

அவளை அதிலிருந்து மீட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏன் வரவில்லை.

அடுத்தவன் பொண்டாட்டிதானே என்பதாலா…?

அந்த வேலையை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டாள் என்பதாலா…?

யாரோ ஒருத்திக்காக நாம் ஏன் போலீஸ் ஸ்டேசனுக்கு அலைய வேண்டும் என்பதாலா…?

யோசனைகள் அவனுக்குள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன.

ஊட்டிக்காரியும் சுதாகரும் இந்நேரம் என்ன செய்வார்கள்…? 

மனதை மாற்ற முயன்று தோற்றான்.

மீண்டும் யமுனா அந்த பச்சை நைட்டியில்…

படியில் இருந்து எழுந்தான்.

அவள் இழுத்து அணைத்து உதட்டோடு உதடு வைத்து முத்தம் கொடுத்தாள்.

அவளிடமிருந்து விலகி, வேகவேகமாக படியிறங்கி வெளியே போனான்.

அருகிலிருந்த சூப்பர் மார்க்கெட்டில் நுழைந்து ஒரு லைம் மிண்ட் சூஸ் எடுத்து காசு கொடுத்து விட்டு, குடித்துக் கொண்டே நடந்து பார்க்கை அடைந்தான்.

அந்த நேரத்தில் அங்கே சில குடும்பங்கள் குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தார்கள்.

மொபைலில் மணி பார்த்தான் 4.45 ஆயிருந்தது.

ம்… மணி ஆச்சு… இனி கூட்டம் வரும் என்று நினைத்தபடி ஒரு சேரில் அமர்ந்து வேள்பாரியை வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவனக்கு இருபுறமும் யமுனாவும் மலாமாவும் வந்து அமர்ந்தார்கள்.

அவர்களின் மூச்சுக்காற்று அவனைச் சுட ஆரம்பிக்க, அவனுக்குத் மெல்லத் தலை வலி ஆரம்பித்தது.
***********
இது சற்றே என் பணியில் இருந்து மாறியிருக்கும்...


சில உண்மைகள் கலந்த கதை...

நல்லா இருக்கா?
-'பரிவை' சே.குமார்.

வெள்ளி, 17 மே, 2019



மனசின் பக்கம் : இப்தார் விருந்தும் இனிய கலந்துரையாடலும்


த்தாண்டு கால அமீரக வாழ்க்கையில் நண்பர்களுடன் இப்தார் விருந்து சாப்பிட்டது நேற்றுத்தான். ஆசிப் அண்ணனின் இல்லத்தில் அமீரக எழுத்தாளர் குழுமத்தின் நண்பர்கள் கிட்டத்தட்ட நாற்பது பேருடன் கொண்டாட்டமான இப்தார் நாளாக / இரவாக நேற்றைய தினம் அமைந்தது.

நோன்பு திறப்புக்குப் பின் மனம் திறந்த உரையாடல்கள் எப்போதும் போலில்லாமல் சற்றே வித்தியாசமாய்... அதிக நேரம் எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டாலும் எல்லாருமே பேசினார்கள். ஒரு வருடத்துக்கும் மேலான நட்பு வட்டத்தில் நான் கூட நேற்று ரெண்டு நிமிடம் பேசியிருக்கிறேன்.

சிலர் ரம்ஜான் குறித்துப் பேசினார்கள்... சிலர் பொதுவாகப் பேசினார்கள். இரண்டு மணி நேரத்துக்கு இந்தப் பேச்சு கேலியும் கிண்டலுமாய் நகர்ந்தது.

சிறப்பு விருந்தினராய்க் கலந்து கொண்ட இலங்கையைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர் காப்பியக்கோ ஜின்னா ஷர்புத்தீன் ஐயா அவர்களைப் பற்றிய அறிமுகத்தில் இதுவரை பதினோரு காப்பியங்கள் எழுதியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். 

அவர் பேசும் போது நியூசிலாந்தில் இருக்கும் மகன் வீட்டுக்குப் போனபோது நாலு சுவற்றுக்குள் இருக்க வேண்டிய சூழலில் வலைத்தளத்தில் தேடி ரவிவர்மாவின் ஓவியம் ஒன்றை எடுத்து அதுக்கு விமர்சனத்தை கவிதை வடிவில் யாப்பிலக்கணத்தில் எழுதி முகனூலில் பகிர்ந்தபோது பெரிய வரவேற்ப்பு இருந்ததாகவும் அதன் பின் அந்த ஓவியங்களுக்கு நிறைய எழுதி வைத்திருப்பதாகவும் சொன்னார்.

யாப்பு குறித்த வகுப்பை நான் எடுக்கிறேன்... நீங்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள்... எனக்குப் பணமெல்லாம் தர வேண்டாம்... என்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்தது தமிழ்... அதை நாலு பேருக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துச் செல்வதில்தான் எனக்கு மகிழ்ச்சியே என்றார்.

அவரிடம் ஆசிப் அண்ணன் சில புத்தகங்களை நினைவுப் பரிசாக கொடுத்தபோது... எனது மனைவி தீவிர வாசிப்பாளர்... இரவில் வாசித்துவிட்டுப் படுக்க அதிக நேரமாகும்... பெரும்பாலான நாட்களில் புத்தகத்தையும் கண்ணாடியையும் எடுத்து வைப்பது நானாகத்தான் இருக்கும் என்றார். இந்த வயதில் வாசிப்பின் மீதான அவர்களின் நேசிப்பு ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது.

எப்போது எங்களின் வாசிப்புக்காக நிறைய புத்தகங்களை எடுத்துச் செல்வோம். அடிக்கடி இங்கு வருபவன் என்றாலும் தற்போதைய இலங்கைச் சூழலில் புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்து அதில் ஏதேனும் சின்னதாய் வித்தியாசம் தெரிந்தால் அதிக பிரச்சினையைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதால் எதுவும் கொண்டு வரவில்லை... இந்தப் புத்தகங்கள் என் மனைவிக்கு வாசிக்கக் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சி என்றார்.

இலங்கையில் தமிழ்ச் சங்கத்தில் முப்பது ஆண்டுக்கு மேல் பொறுப்பில் இருப்பதாகவும் அதில் இருக்கும் ஒரே ஒரு முஸ்லீம் நாந்தான் என்றும் சொன்னவர், நாலைந்து தமிழ்ப் புரபஸர்கள் இருப்பதாகவும் அவர்களுக்கு எல்லாம் யாப்பு குறித்துச் சொன்னதாகவும்  சொன்னார்.

அவரின் பேராசிரியர் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுக் கை துடைக்க கொடுக்கப்படும் தினசரி கட்டிங் பேப்பரை கை துடைக்கும் முன் வாசித்துப் பார் என்று சொன்னதை இன்று கடைபிடிப்பதாகவும், தன் மனைவி புத்தகம் இல்லாததால் தமிழ் பேப்பரை வாங்கிக் கொடுங்கள் என வாங்கி வாசிப்பதாகவும் சொன்னார். 

இங்கு நிறையப் பேர் எழுத்தாளர்களாய் இருக்கிறீர்கள்... எழுத்தாளனுக்கு முக்கியம் வாசிப்பு... அதிகமாக வாசியுங்கள் என்று சொன்னார்.

ஆசிப் அண்ணன் எழுதிய ஒரு சிறுகதைக்கு தான் ரசிகன் என்றும் அவர் சிறுகதைகள் நிறைய எழுத வேண்டும் என்றும் சொன்னார். 

சும்மா வார்த்தைகளை மடக்கிப் போட்டு எழுதுதல் என்பது கவிதை இல்லை.... யாப்புத் தெரியாமல் கவிதை எழுத முடியாது என சுரேஷ் அண்ணன் சொன்னதை காப்பியக்கோ அவர்களும் சொன்னார்கள். கண்டிப்பாக யாப்புத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்.

தற்போது கம்பராமாயணத்தைப் பற்றி எழுத ஆரம்பித்திருப்பதாகச் சொன்னார்.  குறிப்பாக தமிழ் மீது இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு எப்போதும் கூடுதல் மரியாதை உண்டு... தமிழ் மீதான காதல் அவரின் பேச்சில் வழிந்தோடியது. இலங்கைத் தமிழ் கேட்க அழகாக இருக்கும் என்பதும் சிறப்பு.

இலங்கையின் இன்றைய நிலை குறித்த பேச்சு வரும்போது அது குறித்து ஏதோ பேச வந்தவர், கண்கலங்கினார்... என்னால் பேச இயலாது என்று சொல்லிவிட்டார்.

இலங்கை மக்களுக்காய் இரண்டு நிமிடங்கள் மௌன அஞ்சலியுடன் நிகழ்வு முடிந்தது.

பிரியாணியை ஒரு கட்டுக் கட்டி விட்டு... வீட்டுக்கும் கட்டிக் கொண்டு நடையைக் கட்டினோம்.

அடுத்தது எப்பவும் போல் கீழே வந்து டீச்சாப்பிட்டபடி ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேல் பேச்சு சிரிப்பும் கோபமும் நகர்ந்தது.

அமீரக வாழ்க்கையில் வேலை, அறை. வாசிப்பு, வலைப்பூவில் கிறுக்கல் என நகர்ந்து கொண்டிருந்த காலத்தை அமீரக எழுத்தாளர்  குழுமத்துக்குள் இணைந்த பின்தான் சற்றே வெளியிடத்தில் நகர்த்திச் செல்ல முடிகிறது. மாதத்தில் இரண்டு முறையேனும் சந்திப்பு என்றாகிவிட்டிருக்கிறது.

வேலையின் சுமை, குடும்பப் பிரச்சினைகள் என எல்லாவற்றையும் சுமக்கும் விடுமுறை தினங்கள் இப்போது கொஞ்சமேனும் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளும், அந்த வலிகளில் இருந்து சிறிது விலகி இருக்கச் செய்யும் நாட்களாய் மாறியிருக்கிறது.

இந்தக் குழுமத்துக்குள்ளும் பிரச்சினைகள் இல்லாமல் இல்லை... அடித்துக் கொள்வதும் அணைத்துக் கொள்வதும் இங்கும் இருக்கு... நேரில் பார்க்கும் போது பாசமாய் கட்டியணைப்பதில் கரைந்து விடுகிறது அதுவரை அடித்து ஆடிய  அத்தனை பிரச்சினைகளும்...  அதுதானே வேண்டும்.

இந்தப் பிரியம் சாதி, மதம் பார்த்து வருவதில்லை... அதற்கும் மேலானது...  இந்த நட்பைத் தவிர, நேசத்தைத் தவிர வேறென்னதைச் சுமந்து செல்லப் போகிறோம்... எனக்கெல்லாம் எப்போது நட்பு அதிகம்... இப்போதும் ஊருக்குப் போனால் உறவுகளைப் பார்ப்பதைவிட நட்புக்களைப் பார்ப்பதுதான் அதிகம்...

இருக்கும் வரை அன்போடு இருப்போம் என்பதை ஒவ்வொருமுறையும் சொல்லிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது அமீரக எழுத்தாளர் குழுமத்தின் நண்பர்களின் நேசம்.

எங்களை எல்லாம் இடங்களுக்குத் தேடி வந்து அழைத்துச் செல்லும் பால்கரசு எப்போதும் நன்றிக்குரியவர். அவர் இல்லையென்றால் துபாய்/ ஷார்ஜா என்று சென்று வருதல் என்பது கடினமே. இரவு ரெண்டு மணிக்கு அபுதாபியில் கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டு அவர் முஸாபா செல்லுதல் என்பது நேசத்தின் அடையாளமே ஒழிய வெறொன்றும் இல்லை.

தொடரட்டும் இந்த நட்பும் பாசமும்.
-'பரிவை' சே.குமார்.