மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

படித்ததில் பிடித்தது லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
படித்ததில் பிடித்தது லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

சனி, 7 டிசம்பர், 2013

ப.சிதம்பரத்துக்கு ஒரு பகிரங்க மடல் : ஜூ.வியில் தமிழருவி மணியன்

 மாண்புமிகு மத்திய நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம் அவர்களுக்கு... 

வணக்கம். வளர்க நலம். 


'இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்வுரிமையும் இந்திய அரசின் நிலையும்’ என்ற தலைப்பில் சென்னையில் 'சிந்தனையாளர்கள்’ பங்கேற்ற அரியதோர் கருத்தரங்கில் நீங்கள் ஆற்றிய உரையில் வழங்கிய அபூர்வமான விளக்கங்களை நான் அறிய நேர்ந்தது. 'இனப்படுகொலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது. இதுகுறித்து விரிவான, தெளிவான, நேர்மையான, உலக நாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் விசாரணை நடத்தி, குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் வரை இந்திய அரசு ஓயாது. இலங்கைத் தமிழர்களை நாங்கள் கைவிட மாட்டோம் என்று ராஜீவ் காந்தியின் பெயரால் சூளுரைக்கிறோம்’ என்று நீங்கள் சங்கநாதம் செய்திருக்கிறீர்கள். மகிழ்ச்சி. 

ஈழ நிலத்தில் இலங்கை அரசு இனப்படுகொலையை நடத்தியது என்று முதன்முதலாக நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டதற்கு நன்றி. உங்கள் வாக்குமூலம் மத்திய அரசின் வாக்குமூலம் என்று நாங்கள் ஏற்கக்கூடுமா? மாநிலங்களவையில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் செயலாளர் திரு. ராசா 'இனப்படுகொலை’ என்று பேசியதை அவைக்குறிப்பில் இருந்து உங்கள் அரசு அகற்றியது ஏன்? இன்றுவரை மத்திய அரசு ஈழத் தமிழர் அழிவை 'இனப்படுகொலை’ என்று ஒருநாளும் குறிப்பிட்டதில்லையே. உங்களுக்குத் தெரிந்த இந்த உண்மை, நீங்கள் முக்கிய அங்கம் வகிக்கும் மன்மோகன் அரசுக்கு மட்டும் ஏன் தெரியாமல் போனது? 

இரண்டாம் உலகப் போரில் யூத இனத்தைப் படுகொலை செய்த ஹிட்லரின் நாஜிப் படையின் இரக்கமற்ற நடவடிக்கைகளால் அதிர்ந்துபோன சர்வதேச சமுதாயம், 'இனியரு முறை இதுபோன்ற அரக்க மனதுடன் எந்த அரசும் செயல்பட அனுமதிக்கலாகாது’ என்று தீர்க்கமான முடிவுடன்... ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுக்குழுவில் டிசம்பர் 9, 1948 அன்று இனப்படுகொலையைத் தடுக்கவும். மீறுவோரைத் தண்டிக்கவும் ஓர் அமைப்பை உருவாக்கும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி, ஜனவரி, 12, 1951 அன்று நடைமுறைப்படுத்தியது. அதுதான் ‘Genecide convention’ என்பதை அறிவார்ந்த நீங்கள் நிச்சயம் அறிவீர்கள். ஓர் அரசு இழைக்கும் கொடுமைகளிலேயே கடுமையானதும், மன்னிக்க முடியாததும் இனப்படுகொலை என்பதில் இரு கருத்து இருக்கவே இயலாது. 

'இனப்படுகொலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது’ என்று நீங்கள் மனிதகுல நாகரிகத்தின் உச்சத்தில் நின்று உரத்த குரலில் அறிவித்துவிட்டீர்கள். ஆனால், இனப்படுகொலை இலங்கை அரக்கர்களால் முள்ளிவாய்க்காலில் அரங்கேறியபோது நீங்களும், உங்கள் மத்திய அரசும் வெறும் மௌனப் பார்வையாளர்களாக மட்டும் இருக்கவில்லை; அந்த மாபாதகச் செயலுக்குப் பக்க பலமாகவும் இருந்தீர்கள் என்பதை உலகம் நன்கறியும். ஈழத் தமிழர் அழிவுக்கு நாள் குறித்த இலங்கை அரசுக்கு இணக்கமாக நடந்துகொண்ட நீங்கள், போரை நிறுத்த எவ்வளவோ முயன்றதாகச் சொல்கிறீர்கள். கேழ்வரகில் நெய்யென்றால் கேட்பவர்களுக்கா புத்தியில்லை? 

'குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் வரை இந்திய அரசு ஓயாது’ என்கிறீர்களே... குற்றவாளிகள் ராஜபக்ஷே சகோதரர்களைத் தவிர வேறு யார்? ஒரே நாளில் 40 ஆயிரம் தமிழர்களை முள்ளிவாய்க்காலில் கொன்றுகுவித்த ராஜபக்ஷேவை உங்கள் அரசுதானே குடியரசு மாளிகையில் ரத்தினக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்று விருந்தோம்பி மகிழ்ந்தது? காமன்வெல்த் விளையாட்டு அரங்கில் அவருக்குத் தனிமரியாதை தந்து பரவசப்பட்டவர் நம் பாரதப் பிரதமர்தானே! புத்தகயாவிலும், திருப்பதியிலும் அவர் புனித யாத்திரை நடத்துவதற்கு அனுமதியும், பாதுகாப்பும் அளித்தது யார்? நீங்கள் அறிவாளி என்பதில் எங்களுக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை. அதற்காக, நாங்கள் எதையும் நம்பும் முட்டாள்கள் என்று நீங்கள் முடிவெடுத்துப் பேசுவதில் நியாயமில்லை. 

'இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு அரசியல் அதிகாரம், வடக்கு - கிழக்கு மாகாண இணைப்பு, தமிழர்களின் வாழ்வுரிமைக்கு உத்தரவாதம் பெற்றுத்தரும் 13-வது திருத்தத்தை இலங்கை அரசு நிறைவேற்றும் வரை இந்தியா ஓயாது’ என்றும் நீங்கள் சுருதி பேதம் சிறிதும் இல்லாமல் சொல்லி இருப்பதைப் படித்தபோது சிரிப்பை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை சிதம்பரம் அவர்களே! ராஜீவ் காந்தி - ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தம் 1987-ல் உருவானது. அது, இடையில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் 13-வது திருத்தமாக நவம்பர் 14, 1987 அன்று அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இடையில் 26 ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. நீங்களும், இந்திய அரசும் இன்றுவரை இடையறாமல் ஈழத் தமிழருக்கான அரசியல் தீர்வை 13-வது திருத்தம் மூலம் பெற்றுத்தருவதற்கு இரவு பகல் பாராமல் முயன்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால், அந்த அரசியல் தீர்வோ இந்திய அரசின் இயலாமையால் தொடுவானம்போல் பிடிபடாமல் விலகி நின்று வேடிக்கை காட்டுகிறது. ஏன் இந்த நிலை என்று எவரேனும் கேட்டால், விடுதலைப் புலிகள் தடையாக இருந்தனர் என்று தயங்காமல் பழிதூற்றுவீர்கள். 

விடுதலைப் புலிகள் இந்திய அரசின் ஆதரவோடு இலங்கை ராணுவத்தால் மே 18, 2009 அன்று முற்றாக அழிக்கப்பட்டுவிட்டதாக ராஜபக்ஷே ஆரவாரத்துடன் அறிவித்து நான்கரை ஆண்டுகள் நடந்துவிட்ட பின்பும், 13-வது திருத்தம் ஏன் நடைமுறைக்கு வரவில்லை நிதியமைச்சரே? போர் நடந்த நேரத்தில் 13-வது திருத்தம் வழங்கும் உரிமைகளோடு கூடுதலாகவும் சில உரிமைகள் ஈழத் தமிழருக்கு வழங்கப்படும் என்று வாக்குறுதி வழங்கிய ராஜபக்ஷேவின் வாய் மலர்ந்த அரசியல் தீர்வுதான் '13 ப்ளஸ்’ என்பதை அரசியல் விழிப்பு உணர்வுள்ள ஒருவராவது மறக்க முடியுமா? இன்று அதே ராஜபக்ஷே, 'தமிழ் மக்களுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு அளிப்பது பற்றிப் பேச நான் என்ன முட்டாளா?’ என்று ஆணவத்துடன் பத்திரிகையாளர்களிடம் பதிவு செய்ததையும், '13 மைனஸ்’ என்று புதிய பல்லவி பாடுவதையும் மன்மோகன் அரசு ஏன் மனதில் கொள்ளவில்லை? ஈழத் தமிழருக்குரிய உரிமைகள் அனைத்தையும் அள்ளி வழங்கும் அதிசய அட்சய பாத்திரம் 13-வது திருத்தம் என்பது போன்ற பொய்யான மாயத்தோற்றத்தை நீங்களும், காங்கிரஸ் அறிவு ஜீவிகளும் இன்னும் எவ்வளவு காலம் உருவாக்கி இந்த இனத்தை ஏமாற்றப்போகிறீர்கள்? இந்திய மாநிலங்களுக்குரிய உரிமைகள் ஈழ மண்ணில் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் சென்று சேர இந்த 13-வது திருத்தம் எந்த வகையில் உதவக்கூடும்? 

ராஜபக்ஷேவின் கண்ணசைவுக்கு ஏற்பக் காரியமாற்றும் ஆளுநரே உண்மையான நிர்வாக அதிகாரம்(executive power) உள்ளவர். அவருக்கு 'உதவுவதும் பரிந்துரைப்பதும்’ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவையின் பணி. நிதி மேலாண்மை ஆளுநர் வசம். ஆளுநர் விருப்பத்துக்கு இசைய மறுக்கும் மாகாண சபை கலைக்கப்படும். அந்த அதிகாரம் இலங்கை அதிபர் கையில்... 13-வது திருத்தம் சொல்லும் செய்தி இதுதானே! சட்டம்-ஒழுங்கு, காவல் துறை, அரசு நிலம் என்று எதன் மீதும் முற்றுரிமை மாகாண அவைக்கு அறவே இல்லை. 'தேசிய நலன்’ என்ற போர்வையில் இலங்கை நாடாளுமன்றம் தமிழர் நலனுக்கு எதிராக எந்தச் சட்டத்தையும் இயற்ற முடியும். இதுதானே நீங்கள் முயன்று உருவாக்கிய 13-வது திருத்தத்தின் அம்சங்கள்! 'வடக்கும் கிழக்கும் இணைந்து ஒரே மாகாணமாக மாறும். சிங்களத்துடன் தமிழ், இலங்கையின் ஆட்சி மொழியாக அங்கீகரிக்கப்படும்; ஆங்கிலம் இணைப்பு மொழியாக இருக்கும்’ என்ற இரண்டு அம்சங்கள் மட்டுந்தான் ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தத்தில் உருப்படியானவை. ஆனால், அந்த இரண்டும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாத கூட்டத்தால் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டபோது, 'காந்தியின் குரங்குகளாக’ (இது தவறான சொற்பிரயோகம் இல்லை) நீங்கள் அனைவரும் காட்சி தந்தது ஏன்? விளக்குவீர்களா? 

எந்த உரிமையும் தமிழருக்குத் தருவதற்கு வழிவகுக்காத இந்த 13-வது திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்தவும் சிங்கள அரசுக்குச் சம்மதம் இல்லை. இதை நடைமுறைப்படுத்தி ஈழத் தமிழரின் 'அரசியல் அதிகாரம்’ பழுதுபடாமல் பாதுகாக்கப்படும் வரை இந்திய அரசும் நீங்களும் ஓயப்போவதே இல்லை. நல்ல நாடகம். நீங்கள் ஒரு கற்றறிவாளர், புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞர்; சர்வதேச சட்டங்களைக் கரைத்துக் குடித்தவர். இந்த ஏதுமறியாப் பாமரனுக்கு நீங்கள்தான் தெளிவான பதிலைத் தரக்கூடும். இரண்டு இறையாண்மை மிக்க நாடுகள் பலமுறை கூடிப் பேசி, விவாதித்து... இறுதியில் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையப்பமிட்டால், அந்த ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளையும் சம அளவில் கட்டுப்படுத்துவதுதானே நியாயம்? பின்னாளில் அரசுப் பொறுப்பில் அமரும் அரசியல்வாதிகளின் விருப்பு வெறுப்புக்கேற்ப ஒரு நாடு தன்னிச்சையாக அந்த ஒப்பந்தத்தைக் குப்பைக்கூடையில் வீசியெறிந்தால், அந்த இழிசெயலை இன்னொரு நாடு பார்த்தும் பாராமல் நடந்துகொண்டால், இரண்டு அரசுகளின் 'இறையாண்மை’ என்னாவது? இறையாண்மை பற்றி அதிகமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் நீங்கள்தான் இந்த அறிவிலிக்கு விளக்கவுரை வழங்க வேண்டும். 

ராஜபக்ஷே அரசு, இப்போது 13-வது திருத்தத்தை நிராகரித்தாலோ, நீர்த்துப்போகச் செய்தாலோ, தார்மிக அடிப்படையில் அது ஆட்சிபீடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தகுதியை இழந்துவிடாதா? அதனுடைய தவறைத் தட்டிக் கேட்கும் பொறுப்பு இந்தியாவுக்கு இல்லையா? நீங்கள்தான் எனக்குத் தெளிவுரை தரவேண்டும். காரணம், காங்கிரஸில் உள்ள 'அறிவுஜீவிகளின் ஆதர்சம்’ நீங்கள் ஒருவர்தான் என்று பழைய காங்கிரஸ்காரனாகிய நான் பூரணமாக அறிவேன். 'இலங்கை இறையாண்மை பெற்ற தனி நாடு. அங்கு சிறுபான்மையினர் தனி நாடு கேட்க முடியாது. இதில் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக முடிவெடுக்க முடியாது. அறிவுப்பூர்வமாக அரசியல் முடிவெடுக்க வேண்டும்’ என்று அறிவுரை வழங்கிய நீங்கள், இந்தியாவில் காஷ்மீர், நாகாலாந்து, மணிப்பூர் மாநிலங்களின் பிரிவினை கோரிக்கையை நினைவூட்டியிருக்கிறீர்கள். இந்திரா காந்தி வங்கதேசத்தைப் பிரித்துக் கொடுக்கப் படை நடத்தியபோது 'பாகிஸ்தான் இறையாண்மை’ பறிபோவதை ஏன் சிந்திக்கவில்லை? ஈழத் தமிழரின் பசியாற்ற ராஜீவ் காந்தி வான்வழியாக விமானங்களை அனுப்பி உணவுப்பொருள்களை வீசியபோது 'இலங்கை இறையாண்மை’ மீறப்படுவதை ஏன் பொருட்படுத்தவில்லை? அப்போதெல்லாம் காஷ்மீரிலும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் பிரிவினைக்குரல் எழவில்லையா? 

'ஒரு இறையாண்மை உள்ள நாட்டில் சிறுபான்மை மக்களுக்கு உரிமைகளைப் பெற்றுத்தருவது எளிதல்ல’ என்று புத்தஞானம் போதிக்கிறீர்கள். அல்பேனியர்களுக்கும் செர்பியர்களுக்கும் ஒத்துவராத நிலையில் நடந்த இனப்போரில் 11 ஆயிரம் பேர் பலியானதும், பத்து லட்சம் அல்பேனியர்கள் துரத்தியடிக்கப்பட்டதும், செர்பியர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து விடுபட்ட அல்பேனியர்கள் சர்வதேச சமுதாயத்தின் அங்கீகாரத்துடன் 'கொ சோவா’ தனிநாடு கண்ட சரித்திரம் உங்களுக்குத் தெரியாதா? யுகோஸ்லேவியா இன அடிப்படையில் சிதறுண்டதைச் சிந்தியுங்கள். ஆப்பிரிக்காவில் எரித்ரியா, தெற்கு சூடான், இந்தோனேஷியாவின் பிடியில் இருந்து விடுபட்ட திமூர் ஆகியவற்றில் மக்கள் வாக்கெடுப்பு மூலம் தனி நாடு கண்ட வரலாற்றுப் பக்கங்களை உங்கள் பணிகளுக்கிடையில் கொஞ்சம் பிரித்துப் படியுங்கள். 

நீங்கள் மிகவும் 'சீரியஸான’ மனிதர் என்று இதுவரை நினைத்திருந்தேன். வடிவேலுவைவிட நகைச்சுவை உங்களுக்கு நன்றாக வருவதை இன்றுதான் அறிந்தேன். 'சர்வதேச அரங்கில் மன்மோகன் அரசு கடந்த நான்கரை ஆண்டுகள் மேற்கொண்ட கடும் முயற்சியினால்தான், கனடா போன்ற நாடுகள் கொழும்புக்கு எதிராகப் பேசிவருகின்றன’ என்று எப்படி உங்களால் இவ்வளவு நகைச்சுவையாகப் பேச முடிகிறது? கொஞ்சம் போனால், பிரிட்டன் பிரதமர் டேவிட் கேமரூன் மன்மோகனிடம் நடத்திய ஆலோசனைப்படியே யாழ்ப்பாணம் போனதாகவும், காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இலங்கைக்கு எதிராகப் பேசியதாகவும் கதை சொல்ல முனைவீர்களோ? 

சிதம்பரம் அவர்களே... சமத்துவம் இல்லாத இடத்தில் சமதர்மம் இருக்காது. சமதர்மம் நிலவாத சூழலில் சுதந்திரக் காற்றை யாரும் சுவாசிக்க இயலாது. சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசும், ராஜபக்ஷே சகோதரர்களும், இனவாத அமைப்புகளும், வெறிபிடித்த பௌத்த துறவிகளும்(!) ஒருநாளும் ஈழத் தமிழருக்கு எந்த உரிமையும் வழங்கப்போவது இல்லை. இலங்கையைப் போன்ற போக்கிரி அரசை 'நட்பு நாடு’ என்று நீங்களும் உங்கள் அரசும் பாராட்டலாம். ஆனால், உலக நாடுகள் நீண்ட நாள் வேடிக்கை பார்க்காது. ஒரு நாள் அவை வெகுண்டு எழும். அப்போது ஈழ மக்கள் வாக்கெடுப்பு (Referendum) மூலம் நிச்சயம் தமிழீழம் மலரும். 

'குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கும் வரை இந்தியா ஓயாது’ என்றீர்கள். அடுத்த நாளே அந்தக் குற்றவாளிகளின் கடற்படையை வலுப்படுத்தி எங்கள் மீனவர்களை மேலும் கொன்று குவிக்க வழிவகுக்கிறீர்கள். உங்கள் வார்த்தைகளுக்கு நம்பகத்தன்மை இல்லை என்பதை நீங்களே இதற்கு முன்பு நிரூபித்திருக்கிறீர்கள். தமிழ் மாநில காங்கிரஸில் இருந்து விலகி, ஜனநாயகப் பேரவை நாயகராக நீங்கள் வலம் வந்தபோது ஒரு வார இதழில் 'நமக்கே உரிமையாம்’ என்று ஒரு கட்டுரைத் தொடரை வடித்துத் தந்தது உங்கள் நினைவில் நிழலாடுவது உண்டா? 

'இந்தியாவின் தேர்தல் விதிகளை மாற்றுவதை ஆதரிப்பவர்களுக்கு வாக்களிக்க வேண்டும். முதலில் மாற்றப்பட வேண்டிய விதி எது தெரியுமா? யாரும் 10 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பிரதமராகவோ, முதலமைச்சராகவோ இருக்க முடியாது என்றொரு விதியை இயற்ற வேண்டும். அதேபோல் யாரும் மூன்று பதவிக் காலங்களுக்கு (15 ஆண்டுகளுக்கு) மேல் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருப்பதற்கும் தடைவிதித்து சட்டம் இயற்ற வேண்டும். பழையன கழிவதற்கும், புதியன புகுவதற்கும் இதுவே சிறந்த வழி’ என்று அதில் ஊருக்கு உபதேசம் செய்தீர்களே... அதன்படி நீங்கள் நின்றீர்களா? 

'தேர்தல் விதியையே மாற்றி எழுதிய’ மகத்தான மனிதரல்லவா நீங்கள்! பாவம் நீங்கள்... 'இந்த கூட்ட அமைப்பாளரும் நான்தான். அழைப்பாளரும் நான்தான். பேச்சாளரும் நான்தான்’ என்று எவ்வளவு வெளிப்படையாக உங்கள் இதய வலியை இறக்கிவிட்டீர்கள்! முதலில் பல்குழுக்களாகப் பாழ்பட்டுக் கிடக்கும் தமிழ்நாடு காங்கிரஸை ஒன்றாக்கப் பாருங்கள். அதற்குப் பிறகு இலங்கையின் வடக்கையும் கிழக்கையும் ஒன்றாக்க ஓயாமல் போராடலாம்!

-தமிழருவி மணியன்.

நன்றி: ஜூனியர் விகடன்
-'பரிவை' சே.குமார்.

புதன், 6 நவம்பர், 2013

கோபிநாத்தின் பாஸ்வேர்டு

அந்தத்  தவறுக்கு நான் காரணம் இல்லை. யாரோ செஞ்ச  தவறுக்கு என்னை ஏன் பனிஷ் பண்றீங்க?’ என்று புலம்பும் யாரைப் பார்த்தாலும் கொஞ்சம் இரக்கம் வரவே செய்கிறது.  நாம் காரணம் இல்லாவிட்டாலும், வாழ்வின் சில தருணங்களில் சில தவறுகளுக்கு நாமே பொறுப்பு ஏற்க நேரும். ஒவ்வொரு நிமிடமும் நிம்மதி இல்லாமல் கரைந்து மருகும் அந்தத் துயரம் தரும் சுமையை குழந்தைகள் அடிக்கடி சுமக்கிறார்கள். அதனைத் தாங்கிக்கொள்வதற்கான சக்தியும், வயதும், பக்குவமும் அவர்களுக்கு இருக்கிறதா என்று ஆராயும் பொறுமைகூட நம்மில் பலருக்கு இல்லை!

இரண்டாவது படிக்கும் ஏழு வயது பிரமிளா, தன் வகுப்புப் பிள்ளைகளின் விளையாட்டுப் பொருளாகி, மனசுக்குள் சுருண்டுகிடக்கிறாள். தாயும் தந்தையும் அளித்த கறுப்பு நிறம்தான் அவள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல். உடன் படிக்கும்  பிள்ளைகள் விளையாட்டாக செல்லப்பெயர் வைத்துக் கூப்பிட, அதை தவறு என்று சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய வகுப்பு ஆசிரியரும் கூடவே சேர்ந்து சிரிக்கிறார்.

வீட்டுப் பாடம் எழுதி வராத நாட்களில், வகுப்பறை விதிகளுக்குப் புறம்பாக நடந்துகொண்ட தருணங்களில், ஆசிரியரும்  பட்டப்பெயர் சொல்லி அவளைத் திட்ட, அந்தப் பெயரே அவளுக்கு நிலைத்துவிட்டது. தன் நிறத்தைக் கிண்டலடிக்கும் பிள்ளைகளிடம் சேர முடியாமல், தன் மனநிலையை உணராத ஆசிரியரிடம் வேதனையைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாமல், தன்னைத்தானே தனிமைப்படுத்திக்கொண்ட பிரமிளாவுக்குள் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் அரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது... 'கறுப்பு நிறத்தில் பிறந்தது, நான் செய்த தவறா?’

குழந்தைகளின் மனது பற்றி வரிந்துகொண்டு பேசும் நம் சமூகம், அது காயப்படுவதைப் பற்றி ஏன் கரிசனம்கொள்வது இல்லை? 'சின்னப்புள்ள... பெருசா எடுத்துக்காது’ என்று பெரியவர்கள் சின்னப்பிள்ளைத்தனமாக நடந்துகொள்வது எப்படிச் சரியாகும்?

நேற்று வரை சிந்துவின் குடும்பப் பின்னணி யாருக்கும் தெரியாது. முதல் வகுப்பில், குழந்தைத்தனத்தின் எல்லா அழகோடும் அவள் தன் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடிக்கொண்டு இருந்தாள். அவள், தாய்-தந்தை இல்லாத பிள்ளை என்று தெரியவந்த பிறகு, அவள் மீதான பார்வை சிலருக்கு அடியோடு மாறிப்போகிறது. அதுவரை அவளிடம் கேட்கப்படாத சில கேள்விகள் ஆர்வத்தோடு கேட்கப்படுகின்றன. பழக்கப்பட்ட அந்தச் சூழ்நிலைக்குள், திடீரென்று தான் வேறு ஓர் ஆள் போல நடத்தப்படுவது அவளை ரொம்பவே அழுத்திப்போடுகிறது. சில முகங்கள் கேள்விகளோடும், சில முகங்கள் பச்சாதாபத்தோடும், சில முகங்கள் இறுக்கத்தோடும் கடந்துபோவதை அவளால் உணர முடிகிறது. தான் யார் என்பது பற்றி அதுவரை யோசிக்காத சிந்துவுக்குள், தன்னைக் குறித்த கேள்விகளும், சக மனிதர்களின் சில திடீர் மாற்றங்களும், குழப்பத்தையும் இனம்புரியாத இறுக்கத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

தான் அந்நியப்படுத்தப்பட்டுவிட்டதாக அடிமனதில் அழுகிற அந்தக் குழந்தையின் குரலை, பரபரப்புகளோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கிற உலகம் ஒரு கணப்பொழுதில் கடந்து போய்விடுகிறது. ஆனால், தன்னை வித்தியாசமாகப் பார்க்கும் சில மனிதர்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில் இருந்து தப்பிக்க, யாரோடும் சேராமல் இருப்பதே சிறந்தது என்ற முடிவுக்கு அவள் வரவேண்டி இருக்கிறது.

தாயையும் தந்தையையும் பறிகொடுத்துவிட்டு மிகச் சிறுவயதிலேயே தனி ஆளாகிப்போனது சிந்துவின் குற்றமா? கண்களை உருட்டி, கனவுகளில் சிரித்து, முன் வரிசையில் உட்கார்ந்து பாடம் கேட்ட அவளின் குதூகலத்தைத் திருடிக்கொண்ட நாம், எப்படி அவளின் பரிதவிக்கும் மனதுக்குப் பதில் சொல்ல முடியும்?

உயரம் சற்று குறைவாக இருக்கும் என் நண்பன் ஒருவனுக்கு, உறவுகள் மத்தியில் அவன் உயரத்தை வைத்து ஒரு பட்டப்பெயர். ஆரம்பத்தில் அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் அதை எதிர்த்தாலும், பிறகு இதெல்லாம் விளையாட்டு என்ற தொனியில் விட்டுவிட்டார்கள். பெரியவர்கள் கூப்பிட்ட பெயரிலேயே சின்னப்பிள்ளைகளும் அழைக்க ஆரம்பிக்க, எல்லோரிடம் இருந்து தன்னைத் தொலைவில் வைத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தான்.

கொஞ்சம் பெரிய பிள்ளையாகி நான்காம் வகுப்புப் படிக்கும்போது, முதன்முறையாக தன் எதிர்ப்புக் குரலை வெளிப்படுத்தினான் அவன். 'அவ்வளவு திமிரா உனக்கு... பெரியவங்கனு ஒரு மட்டு மரியாதை இல்லையா?’ என்று அந்த உறவுக்காரர் அவனை கல்யாண வீட்டில் வைத்து அடித்திருக்கிறார். அவர் பொருளாதார ரீதியாகப் பலமானவர் என்பதால், 'புள்ள வளர்த்திருக்காங்க பாரு புள்ள...’ என்று அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் திட்டு விழுந்திருக்கிறது. அன்று முதல் அடுத்தவர்களை அடிப்பதும், எதிர்ப்பவர்களை உதைப்பதுமாக வன்மத்தோடு வளர ஆரம்பித்தான் அவன்.

கல்லூரிக் காலத்தில் அவனுக்கு 'முரடன்’ என்று பெயர். யாராவது குரலை உயர்த்தினால், சப்பென்று முகத்தில் அறைந்துவிடுவான். 'பேசவிடக் கூடாதுடா... அவன் எகிர்றதுக்குள்ள நாம ஏறி மிதிச்சிரணும். இல்லேன்னா நம்மளை மதிக்க மாட்டானுக’ என்பான். கல்லூரி கல்ச்சுரல், விளையாட்டுப் போட்டிகள் என எல்லா இடத்திலும் இவன் கை 'ஓங்கியே’ இருக்கும்.

'ஏன்டா இப்படி 'முரட்டுப்பய’னு கெட்டப் பேர் வாங்குற?’ என்று திட்டுவோம். ''குட்டையன்’னு ஏச்சு வாங்குறதுக்கு 'முரடன்’னு பேர் வாங்குறது ஒண்ணும் பிரச்னை இல்லடா’ என்று சொல்வான் அவன். 'உயரம் குறைவானவன்’ என்று சிறுவயதில் பலரும் ஏற்படுத்திய காயம், இந்த மனிதர்கள் எல்லோருமே தனக்கு எதிரானவர்கள் என்ற எண்ணத்துக்குள் அவனைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறது.

தன் உறவுகள் தனக்கு வைத்த பெயரை அழிக்க, அவன் தேடிக்கொண்டதுதான் இந்த 'முரடன்’ பெயர். தன் உயரத்தைவிட பிரதானமான விஷயமாக அவன் தன் முரட்டுத்தனத்தை முன்வைக்க முயல்வது, அவன் காயங்களுக்கு அவனே போட்டுக்கொள்கிற மருந்து.

25 வயதிலும், 40 வயதிலும்கூட அதீதக் கோபக்காரர்களாக, அர்த்தமில்லாமல் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்பவர்களாக, கூட்டத்தைக் கண்டு அஞ்சுபவர்களாக, அடுத்தவர்களிடம் வழி கேட்கக்கூட தயங்குபவர்களாக, எதற்கெடுத்தாலும் எரிந்து விழுபவர்களாக, சமூகத்தின் மீது வெறுப்புகொண்டவர்களாக, எதையும் நம்ப மறுப்பவர்களாக, எதன்மீதும் நாட்டம் இல்லாமல் இருப்பவர்களாக, 'நான் அதிர்ஷ்டக்கட்டை’ என்று தன்னையே தாழ்த்திக்கொள்பவர்களாக, சுபகாரியங்களைத் தவிர்ப்பவர்களாக... இருக்கும் பலர், பிரமிளாவைப் போல், சிந்துவைப் போல், என் நண்பனைப் போல் காரணமே இல்லாமல் நம்மால் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள்தான்!

பெரியவர்களின் உலகத்தில் பிழைத்துக்கிடக்கும் உயிர்களாக, சார்புண்ணிகளாக வாழ வேண்டிய இடத்துக்கு குழந்தைகள் பல நேரங்களில் உந்தப்படுகிறார்கள். ஒரு குழந்தை, எந்த வகையிலும் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயத்துக்காக காலம் முழுவதும் தண்டனை அனுபவிக்கவேண்டி இருப்பது எந்த வகையில் நியாயம்? தன்னைத் தண்டித்த இந்தச் சமூகத்துடன் இன்னமும் சமாதானம் செய்துகொள்ள முடியாத என் நண்பனின் 'முரடன்’ வேடத்தை யார் களைவது? நிறத்தின் அடிப்படையில் தன்னைத் தள்ளிவைத்த இந்த மனிதர்களை, நாளை வளர்ந்து ஆளான பிறகு பிரமிளா தள்ளிவைப்பாளா? 'தன் தாய்-தந்தை யார்?’ என்று அறியாத காரணத்துக்காக வித்தியாசமான பார்வைகளை எதிர்கொள்ளும் சிந்து, இந்த உலகத்தை நேசிக்கும் மனுஷியாக உருவெடுப்பாளா? இன்னமும் இவர்களைப் போன்று தினமும் காரணமே இல்லாமல் காயப்படும் பிள்ளைகள் எதிர்காலத்தில் என்ன ஆவார்கள்?

எந்தத் தவறும் செய்யாமல் தண்டிக்கப்படுவதை, தர்மமும் சட்டமும் ஏற்றுக்கொண்டதே இல்லை. பெரியவர்கள், தர்மப்படியோ, சட்டப்படியோ வாழட்டும். ஆனால், குழந்தைகள் தங்கள் வாழ்வியலைத் தொலைக்காமல் வளரட்டும்!

நன்றி : கோபிநாத்
நன்றி : ஆனந்த விகடன்
-'பரிவை' சே.குமார்.