மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

வெள்ளி, 15 நவம்பர், 2019



மனசு பேசுகிறது : பொன்னீலன் - 80

Image result for பொன்னீலன் - 80

பொன்னீலன்...

இந்தப் பெயரைக் கேள்விப்பட்டது கல்லூரியில் படிக்கும் போதுதான்... கல்லூரி முதலாம் ஆண்டு படிக்கும் வரை ஒரு சின்னக் கிறுக்கல் கூட எழுதியதில்லை... வார, மாத இதழ்கள் தவிர்த்து தனிப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் எல்லாம் அதிகம் வாசித்ததும் இல்லை... அதனால் எழுத்துப் பற்றியோ எழுத்தாளர்கள் பற்றியோ பெரிய அல்ல... சிறிய அளவில் கூட அறிவு அப்போது இல்லவே இல்லை.

முருகன் மூலமாக பழனி ஐயாவுடன் நெருக்கமாகி, அவரது வீட்டுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்த பின்  அங்கிருக்கும் எண்ணற்ற புத்தகங்களில் சிலவற்றை எடுத்து ஆர்வக்கோளாறில் வாசிக்க ஆரம்பித்த போதுதான் நிறைய எழுத்தாளர்களை அறிய முடிந்தது. அப்போதுதான் ராணி, குமுதம், ஆனந்தவிகடன், பாக்யா, க்ரைம் நாவல், பாக்கெட் நாவல், ராணி காமிக்ஸ் வாசிப்பாளனில் இருந்து ஒரு படி மேலேறி உள்ளூர் முதல் உலகம் வரையிலான எழுத்தாளர்களை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். 

கிராமத்தில் இருந்து பள்ளிக்குச் செல்லும் ஒருவன் 90-களில் எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைத் தேடித்தேடிப் படித்தேன் என்று சொன்னாலோ நானெல்லாம் பிறக்கும் போதே பிரில் இங்க் ஊற்றிய பேனாவோடும் வெள்ளைப் பேப்பரோடும் பிறந்தவன் என்று சொன்னாலோ அது எத்தனை சதவிகிதம் உண்மை என்று எனக்குத் தெரியாது... ஆனால் நானெல்லாம் அப்படியெல்லாம் தேடிப் படிக்கவுமில்லை.... எழுதவும் இல்லை... கஞ்சிக்கு இல்லாமல் பிறந்திருந்தாலும் தங்கக் கரண்டியில் சாப்பிட்டு வளர்ந்தவன் என்று சொல்பவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். நானெல்லாம் விவசாயம் பொய்த்துப் போன வருடங்களில் ரேசன் அரிசியைத்தான் சாப்பிட்டேன் என்று சொல்வதில் எப்போதும் யோசிப்பதில்லை. நாம் ஒன்றும் அரண்மனையில் பிறந்து விடவில்லைதானே... 

நாங்கள் கூட்டமாய் ஐயா வீட்டுக்குப் போய்  அம்மா போட்டுக் கொடுக்கும் காபியைக் குடித்தபடி, அரட்டை அடித்து நாட்களைக் கடத்தும் போது இதைப் படிங்க தம்பி என ஐயா கொடுக்கும் புத்தகங்களை வாசித்து வளர்ந்தவர்களில் நானும் ஒருவன் அவ்வளவே. ஐயாவின் பின்னே நடந்ததால்தான் பூவோடு சேர்ந்த நாராய் அந்த மலைக்கு முன்னே மடுவாய் கொஞ்சம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஐயாவால் மற்றவர்கள் பெற்றதை விட  நிறையப் பெற்ற சிலரில் நானும் ஒருவன்... முருகன் மூலமே ஐயா வீடு சென்றிருந்தாலும் அவரின் மகனாய் முருகனால் ஆகமுடியவில்லை அந்த இடத்தை நான் எடுத்துக் கொண்டேன்... இன்றுவரை அப்படியே.

பொன்னீலன் அவர்கள் தேவகோட்டை கலையிலக்கயப் பெருமன்றத்தின் வருடாந்திர விழாவுக்கு தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தவர்... இப்போதும் வந்து கொண்டிருக்கலாம். கல்லூரியில் படிக்கும்போதுதான் தமிழ்நாடு கலையிலக்கியப் பெருமன்றத்தில் நானும் முருகனும் உறுப்பினரானோம். ஐயாவின் செல்லப் பிள்ளைகள் என்பதால் கலையிலக்கியப் பெருமன்றத்தில் இருந்த பெரிய மனிதர்களுடன் சகஜமாகப் பேசி, அவர்கள் வீட்டுக்குள்... அவர்களின் பிள்ளைகளாய்... உரிமையுடன் சென்று அம்மாக்களிடம் திங்க என்ன இருக்கு எனக் கேட்டு வாங்கித் தின்ன முடிந்தது... முடிகிறது. அந்த அன்பு இன்று வரை தொடர்வதுதான் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நிகழ்வு.

விழாவுக்கு முதல்நாளே பொன்னீலன் ஐயாவெல்லாம் வந்து விடுவார்கள். நிவாஸ் ஹோட்டலில் அறை எடுக்கப்படும் அவர்கள் தங்க... அவர்களைப் போய்ப் பார்க்க... அவர்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்ய... பெரும்பாலும் சவரிமுத்து ஐயா, அருள்சாமி ஐயா, பழனி ஐயா, லெட்சுமணன் ஐயா, பூவநாதன் ஐயா, செயலாளராக இருந்த முருகன் அண்ணனுடன் நாங்களும் அங்கே இருப்போம். நிறையப் பேசுவார்கள்... நிறைவாய்ப் பேசுவார்கள்.

பலரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பும் அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்க்கும் வாய்ப்பும் அப்போதுதான் கிட்டியது. புதிய தரிசனங்களுக்கு சாகித்ய அகாதெமி வாங்கிய எழுத்தாளர் பொன்னீலன் ஐயா என்று சொல்லும் போது ஆஹா பெரிய ஆளுக போல... ரஜினி, கமல் மாதிரி பக்கத்துல போய் பார்க்க முடியாத ஒரு மனிதரைப் பார்த்து அவருடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்னும் போது மனசுக்குள் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி குடி கொண்டிருக்கும்... கவனிக்க இப்போது போலவே அப்போதும் நான் மற்றவர் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருப்பேன்... முருகனே அதிகம் பேசுவான்... ஆனாலும் இவர்களை எல்லாம் சந்திப்பதே வரம் அல்லவா..? அந்த வரம் எங்களுக்கு வாய்த்தது.

ஐயாதான் என்னை எழுதச் சொன்னவர் அப்படி எழுத ஆரம்பித்து கவிதை எனக் கிறுக்கியதில் 'ஒரு கட்-அவுட் நிழலுக்கு கீழே' என்ற பெருங்கவிதை ஐயாவுக்குப் பிடித்துப் போய் அவரே தாமரைக்கும் அனுப்பி விட்டார். அப்போது தாமரை ஆசிரியர் பொறுப்பில் பொன்னீலன் ஐயா இருந்தார். அவர் அதை படத்துடன் ஒன்னறைப் பக்கத்துக்குப் போட்டு, பெயருக்கு கீழே ஒரு கல்லூரி மாணவரின் கவிதை எனவும் போட்டிருந்தார். எனது முதல் கவிதை தாமரையில்... அதற்குக் காரணமாய் இருந்தது எனது ஐயா பழனி இராகுலதாசனும் பொன்னீலன் ஐயாவும்தான். கவிதை வந்தபின் எனக்குத் தனியாக பொன்னீலன் ஐயாவின் கடிதம் ஐயா வீட்டு முகவரிக்கு வந்தது... அந்தக் கடிதம் இன்னமும் ஊரில் பத்திரமாய் இருக்கிறது. அதன் பின் இரண்டு மூன்று கடிதங்கள் எனக்கு வந்தன நிறைய எழுதுங்கள் குமார் என்ற வாசகத்துடன்.

பொன்னீலன் ஐயாவுக்கு  எப்பவுமே பழனி ஐயா மீதும் குன்றக்குடி பெரிய அடிகளார், தற்போதைய பொன்னம்பல அடிகளார் மீதும் மிகுந்த அன்பு உண்டு. அவர்களுக்கும் இவர் மீது ஒரு ஈர்ப்பு. மேடை ஏறி முழங்க ஆரம்பித்தால் ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேல் கூட்டத்தைக் கட்டி வைக்கும் பேச்சு முழக்கமாய் வரும்... ஆளும் ஆஜானுபாகுவாய்... அந்த ஜிப்பாவுக்குள்... பெரிய மீசையுடன்... பார்க்கும் போதே நம்மைக் கவர்ந்து கொள்வார். விழாவில் எல்லா வேலைகளும் பார்க்க வேண்டி இருக்கும். இரவு டிபன் லெட்சுமணன் ஐயா வீட்டில் இருந்து விழா நடக்கும் மண்டபத்துக்கு எடுத்து வர வேண்டும். நாங்கள் ஓடி ஓடி வேலை பார்த்தாலும் பொன்னீலன் ஐயா, அடிகளார் பேசும் போது கேட்டு விட்டுத்தான் போவோம் என பின் வரிசையில் போய் உட்கார்ந்து விடுவோம்.

விழா முடிந்து இரவு சாப்பிட்டதும் என் பிள்ளைகள் நல்லா வேலை பார்த்தாங்க என இழுத்து அணைத்துக் கொள்வார் பொன்னீலன் ஐயா. அந்த நேசம் பாசமெல்லாம் தொடர முடியாத கால ஓட்டம்... எங்கெங்கோ விரட்டி, இப்போது பாலை மண்ணில் கொண்டு வந்து பதியம் போட்டு ஒரு மாமாங்கம் ஆகப் போகுது. எல்லா உறவுகளும் நட்புக்களும் மனசுக்குள் மட்டுமே நிற்க, நல்ல மனிதர்களின் பழக்கங்களெல்லாம் சாதிப் பிரச்சினைகளால் நிறுத்தப்பட்ட திருவிழாக்கள் போல மனசுக்குள் அதன் நினைவுகளை நிறுத்தி மறைந்து விட்டன.

ஆமா இப்ப என்ன பொன்னீலன் ஐயா பற்றின்னு நினைக்கத் தோணுதா...

ஐயாவுக்கு 80 வயதாம்... நண்பரும் 'திருக்கார்த்தியல்' சிறுகதைத் தொகுப்பின் ஆசிரியருமான ராம் தங்கம் முயற்சியில் நாளை நாகர்கோவிலில் பொன்னீலன் - 80 என்னும் நிகழ்வு நடைபெற இருக்கிறது. தமிழகத்தின் தலை சிறந்த எழுத்து ஆளுமைகள் கடலெனக் கலந்து கொள்ளவிருக்கும் நிகழ்வாய் அது அமைந்திருப்பது மிகச் சிறப்பு. இந்த விழாவில்தான் கலந்து கொள்ள முடியாது என்றாலும் நானும் பொன்னீலன் ஐயாவுடன் பழகியிருக்கிறேன், பேசியிருக்கிறேன், எனது முதல் கவிதை அவரின் கைபட்டே தாமரையில் மலர்ந்தது என்றெல்லாம் மகிழ்வாய் எழுதியாவது வைப்போமே என்பதாலேயே இந்தப் பதிவு. தாமரை மலருமான்னு கேக்கக்கூடாது.. என் கவிதை தாமரையில்தான் முதலில் மலர்ந்தது. அவர் நல்லாயிருக்கு எனச் சொன்னாதாலோ என்னவோ அவ்வப்போது விட்டாலும்  விடாமல் தொடர்ந்து ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

கலையிலக்கியப் பெருமன்றம் நிறைய எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தது. இறையன்பு அவர்களுடன் ஒரு நாள் முழுவதும் மதுரை - தேவகோட்டை, தேவகோட்டை - மதுரை என காரில் கதை கேட்டுக் கொண்டே போகும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தது, அடிகளார்களிடம் உரிமையுடன் பேச முடிந்தது என்பதெயெல்லாம் எப்போதும் மறக்கவே முடியாது.

பொன்னீலன் ஐயாவின் 80 அகவை விழாவும் எழுத்துத் துறையில் 55 ஆண்டு விழாவும் ஒருங்கே நிகழவிருக்கும் 'பொன்னீலன்-80' விழா சிறக்க வாழ்த்துக்கள். விழாவை முன்னின்று நடத்தும் ராம் தங்கம் உள்ளிட்ட நண்பர்களுக்கு வாழ்த்துக்களும் நன்றியும்.

Image result for பொன்னீலன்

பொன்னீலன் ஐயா பற்றி....

இவரின் இயற்பெயர்  ஸ்ரீகண்டேஸ்வர பக்தவத்ஸலன். 

நாகர்கோவில் அருகே மணிக்கட்டிப்பொட்டல் என்னும் ஊரில் பிறந்த முற்போக்கு இலக்கியவாதி. 

இவரின் முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 'ஊற்றில் மலர்ந்தது' 1978ல் வெளியானது என்றாலும் 1976ல் வெளியான 'கரிசல்' என்னும் நாவலே இவரை இலக்கிய உலக கவனத்துக்குக் கொண்டு வந்தது.  

இவரின் மிகச் சிறந்த... மிகப்பெரிய படைப்பு என்றால் அது 1992-ல் வெளிவந்த 'புதிய தரிசனங்கள்' என்னும் நாவல்தான்.  இந்த நாவல் 1994-ல் சாகித்ய அகாதெமி விருதைப் பெற்றது. 

இவரின் 'உறவுகள்' என்னும் சிறுகதை இயக்குநர் மகேந்திரனால் 'பூட்டாத பூட்டுக்கள்' என்னும் பெயரில் திரைப்படமாக்கப்பட்டது.

இவர் சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், புதினங்கள், வாழ்க்கை வரலாறு என நிறைய எழுதியிருக்கிறார்.

தாமரையில் ஆசிரியர் பொறுப்பில் இருந்திருக்கிறார். நீண்ட காலமாக தமிழ்நாடு கலையிலக்கியப் பெருமன்றத்தின் தலைவராக இருப்பவர்.

மண்ணின் மனத்தோடும் மக்களின் வாசத்தோடும் எழுதும் எழுத்தாளர்களில் இவரும் ஒருவர்.

நன்றி : விக்கிப்பீடியா.

Image result for பொன்னீலன் புதிய தரிசனங்கள்

ரு எழுத்தாளனுக்கு இவ்வளவு பெரிய அளவில் விழா எடுப்பதென்பது சிறப்பு. அப்படி ஒரு வாய்ப்பு பொன்னீலன் ஐயாவுக்கு வாய்த்திருக்கிறது. கொடுத்து வைத்த எழுத்தாளர் அவர்... இதேபோல் இன்னும் பலருக்கு விழாக்கள் நிகழவேண்டும். இந்த எழுத்து என்ன கொடுத்தது என்று சொல்லும் பிரபல எழுத்தாளர்களுக்கு மத்தியில் இந்த எழுத்து எனக்கு நிறையப் பிள்ளைகளைக் கொடுத்து இருக்கிறது என்று சொல்லும் எங்கள் ஐயாவைப் போல்தான் பொன்னீலன் ஐயாவும் பிள்ளைகளின் அன்பை முழுவதாய் பெற்றவர்... நாங்களும் அவரின் பிள்ளைகளாய்த் தொடரத்தான் முடியவில்லை என்றாலும் அவர் கொடுத்த அன்பை பொக்கிஷமாய் மனதிற்குள் வைத்திருக்கிறோம்.

நாளைய விழா சிறப்பாக நிகழ வாழ்த்துக்கள்.

வாழ்த்துக்கள் பொன்னீலன் ஐயா.

ஐயாவை வணங்கி அவரின் ஆசியை வேண்டி...
-'பரிவை' சே.குமார்.

சனி, 9 நவம்பர், 2019



மனசின் பக்கம் : எழுதிய கதைகள்

வெகுஜனப் பத்திரிக்கைகளில் கதைகள் வரவில்லை என்றாலும் இணைய இதழ்கள், மின்னிதழ்களில் தொடர்ந்து வெளிவந்து கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சி. தேன்சிட்டு, காற்றுவெளி போன்ற மின்னிதழ்களில் தொடர்ந்து வாய்ப்புக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாத காற்றுவெளியிலும் 'மனத்தேடல்' என்னும் சிறுகதை வெளியாகியிருக்கிறது. ஆமா இது எதுக்கு சுய புராணம்...?

சுயபுராணம் இல்லை... இப்படியான வாய்ப்புக்களே தொடரும் பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியிலும் எப்போதேனும் வாசிக்கவும் எழுதவும் வைக்கின்றன. அப்படித்தான் சமீபத்தில் சோளகர் தொட்டி வாசித்து முடித்த கையோடு கலைஞரின் தென்பாண்டிச் சிங்கம் வாசித்து அதன் தொடர்ச்சியாய் சி.சு. செல்லப்பாவின் வாடிவாசல் வாசித்து இப்போது கைகளில் ஈரோடு கதிர் அண்ணன் எழுதிய பெயரிடப்படாத புத்தகமும் செல்போன் பிடிஎப்பில் வெக்கையுமாய் நகர்கிறது.

இதற்கிடையே நம்ம ஜோதிஜி அண்ணன் எழுதி அமேசான் கிண்டிலில் இருக்கும் 5 முதலாளிகளின் கதையை என்னால் எடுக்க முடியாத காரணத்தால் நண்பரை எடுக்கச் சொல்லியிருக்கிறேன். வாசித்து எழுதுவேன். அதற்கு முன்னால நீங்க எல்லாரும் அதை வாசியுங்கள்... மிகச் சிறப்பான ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு என திண்டுக்கல் தனபாலன் அண்ணா சொல்லியிருந்தார். அந்தக் கட்டுரைக்கு வந்த கருத்துக்களையும் வாசித்தேன். எல்லாருமே அருமை என வியந்திருக்கிறார்கள். கண்டிப்பாக வாசியுங்கள்.

சரி... இப்ப சமீபத்தில் எழுதிய தலைப்பிடாத இரண்டு சிறுகதைகளில் இருந்து சில பாராக்கள்.

1

"என்னப்பு ஆளிருந்தாரா..?" அடுப்பில் இருந்த பாலுக்கு எடைக்கட்டியபடி கேட்டான் சுப்பு.

"ம்... இருந்தாரு..."

"உங்க நல்ல நேரம்... இல்லேன்னா கருக்கல்லயே கெளப்பிக் கொண்டு போயிருப்பானுவ... சாமியாடின்னா அப்படி ஒரு சாமியாடி... முடியும் முடியாதுன்னு மொகத்துக்கு நேர சொல்லிருவாரு... முடியும்ன்னு சொன்னா அத முடிச்சிக் கொடுத்துருவாரு... உங்ககிட்ட முடியும்ன்னுதானே சொன்னாரு... ஆமா அய்யாவுக்கு டீயா, காப்பியா...?"

"ஆமாமா... டீக்காப்பி  வேணாம்... எனக்குச் சர்ப்பத்துக் கொடுங்க... அவனுக்கு என்ன வேணுமோ அதக் கொடுங்க...பசியாருற மாரிக்கி எதுவுமிருந்தாக் கொடுங்க..."

"என்ன சுப்பு... பெரியகருப்ப்ப்ப்பத்தேவர் பொயிட்டாரா...?" என இழுத்துக் கேட்டபடி வந்தான் அவன். முகத்தில் பெரிய விபூதிப்பட்டை... கழுத்தில் பாசி மாலைகளும் உத்திராட்ச மாலையும்.. கையில் கருப்பு, மஞ்சள், சிவப்புக் கயிறுகள்... காவி வேஷ்டி... சட்டையில்லாத கரிய உடம்பு.

"இப்பத்தான் வண்டி ஊருக்குள்ள போயிருக்கு... இன்னக்கி எங்கயோ... நம்ம கருப்பன் அவருக்கு அள்ளிக் கொடுக்கிறான்...ம்ம்ம்... உனக்குந்தான் கொடுத்துச்சு... நீதானே கெடுத்து வச்சிருக்கே சுந்தரம்... காலயிலயே சரக்கடிச்சிட்டு வர்றியே... அப்புறம் கருப்பன் எப்படி உங்கிட்ட வருவான்..."

"அவன் எனக்குள்ள வரவேண்டான்னுதான் நான் சரக்கடிக்கிறேன்... வளவளன்னு பேசாம சுருக்குன்னு ஒரு டீப்போடு..." என்றபடி கடைக்குள் இருந்த சொக்கலால் பீடிக் கட்டில் இருந்து ஒன்னை உறுவிப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு சாமியய்யாவுக்கு எதிரே கிடந்த மரப்பெஞ்சில் அமர்ந்தான் சுந்தரம்.

"பெரியவரே... நீங்க சாமியாடி வீட்டுக்கு வழி கேட்டப்போ நாங்க சொன்ன ரெண்டாவது சாமியாடிதான் இவரு.... குடிச்சே சாமியை விரட்டுறாரு... ஆனா அது போவாம இவரையே சுத்துது... உங்க பெரச்சினயச் சொல்லுங்க... இவரு என்ன சொல்றாருன்னு பார்ப்போம்..."

"அதெல்லாம் வேணாம்ப்பா... பெரியவரு எல்லாம் சொல்லிட்டாரு... சாமி வேசத்துல காலயிலயே தண்ணி அடிச்சிட்டு நிக்கிறாரு... அவருக்கிட்ட போயி மொறயிடச் சொல்லுறே... சர்ப்பத்துப் போடுறியா இல்ல தின்ன ரொட்டிக்கி காசக் கொடுத்துட்டுப் போவா..." கோபமானார் சாமியய்யா.

"என்னப்பு கோபப்படுறிய... இவரும் நல்லாச் சொல்லுவாருன்னு சொன்னே... பணங்காசலயெல்லாம் எல்லாத்தயும் தீக்க முடியாதுப்பு... செரி விடுங்க... இந்தா சூப்பராச் சர்ப்பத்துப் போட்டுத் தாறேன்... சில்லுன்னு குடிச்சிட்டு அந்தச் சில்லிப்போட ஊரு போயிச் சேருங்க..."

ரவி டீ வாங்கிக் குடித்தான்... சுந்தரமும் கையில் டீயுடன் எதிரே உக்கார்ந்திருந்த சாமியய்யாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஜில்லுன்னு சர்ப்பத்தை சாமியய்யா கையில் கொடுத்தான் சுப்பு.

"க்க்.... கெக்... ஹக்கக்... அய்யாவுக்கு எம்மேல ஏன்டா இம்புட்டுக் கோபம்... அவரு சாப்புடுற சோத்துல மண்ணா அள்ளிப்போட்டேன்.... க்கே...க்கேக்க்க்கே... கக்கக்க்க்கா...." சிரித்தான்.

சாமியய்யா பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார்...

டீயை 'வுருட்...' என ஒரு வாய் உறிஞ்சிவிட்டு நாற்காலியில் வைத்துவிட்டு அவரையே உற்றுப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். பார்வை மிகத் தீர்க்கமாய் இருந்தது.

கண்கள் மேலும் சிவப்பேற, கன்னம் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

2

"இல்ல தம்பி... நீங்க எங்க... நாங்க எங்க... ஒங்க அப்பாருல்லாம் ஊருக்குள்ள பெரிய தலக்கட்டு... அவுகளப் பாத்தா துண்டெடுத்துக் கக்கத்துல வச்சிக்கிட்டு கும்புடுறோஞ்சாமி போடுறவனங்க நாங்க... நாம்போயி ஒங்கப்பாவுக்கு சரிசமமா..."

"வேலண்ணே... இன்னமும் நீங்க முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடி இருக்கீங்க... இப்ப யாரு கும்புடுறேஞ்சாமி போடுறா... கவர்மெண்ட் ஆபீசில இருக்க உங்க ஆளுக முன்னாடி மத்த சாதிக்காரனுகதான் கும்பிட்டுக்கிட்டு நிக்கிறானுக... சொல்லப் போனா அரசாங்க வேல, வசதி வாய்ப்புன்னு நீங்க மேல இருக்கீகண்ணே... அடிதடி வழக்கு வம்புன்னு நாங்கள்லாம் கீழ போயிக்கிட்டு இருக்கோம்..."

"நீங்க சொல்ற மாரிக்கி இருக்கலாந்தம்பி... உச்சாணிக் கொம்புல நாங்க இருக்கலாம்... அன்னக்கி அடக்கி வச்சானுக இவனுகளுக்கு என்ன மரியாத கொடுக்குறதுன்னு எங்க வாரிசுகள அட்டணக்காலு போட்டுக்கிட்டு ஒக்காந்திருக்கலாம்... ஆனா நாங்க அப்படி வளரல தம்பி... மட்டுமருவாத இல்லாம நடந்துக்கத் தெரியாது... வேலான்னு உங்காளுக கூப்பிட்டா என்னய்யான்னு ஓடித்தான் பழக்கமே ஒழிய சொல்லுங்கன்னு ஒசரத்துல நின்னு பழகல... எங்க அப்பனாத்தா அப்படி வளக்கல... இது வரக்கிம் நாமல்லாம் தாயாப்புள்ளயாப் பழகுறோம்... அப்படியே இருந்துட்டுப் போறோம் தம்பி... சாதிப்பிரச்சன.. வெட்டுக்குத்தெல்லாம் எங்களுக்கு வெகுதூரந்தம்பி... அது நம்மூருக்குள்ள இன்னமும் வரல தம்பி... அது வர நாங்காரணமா இருக்க விரும்பல தம்பி... உங்க மனசுல இருக்க எண்ணத்த அழிச்சிருங்க தம்பி..."

"அண்ணே... எனக்குப் பிடிச்சத நாஞ்செய்யப் போறேன்.... அதத் தடுக்க ஊரு... உறவு... சாதிக்கு என்ன அதிகாரமிருக்கு... என்னோட ஆசைக்கு அணைபோட யாருக்கும் அதிகாரமில்ல..." திண்ணையில் இருந்து இறங்கி அவர் அமர்ந்திருந்த வெவலா மரக் கட்டையில் அவருக்கு அருகே அமர்ந்தான்.

"ஆரு அதிகாரங் கொடுத்தாங்கிறதில்ல தம்பி... நீங்க இந்தக் காரியத்தச் செஞ்சி.... அதுல நானும் உடம்பட்டிருக்கேன்னு தெரிஞ்சா ஊரே பத்தி எரியும்... இங்கிட்டும் அங்கிட்டுமா பல உயிரு போகும்... இத்தன வருசத்துல நம்மூருல  நடக்காதது ஒங்களாலயும் என்னாலும் நடந்துடக்கூடாது தம்பி.... இருக்க வரக்கிம் பெரச்சன இல்லாம வாந்துட்டுப் போயிடணுந்தம்பி...."

"அண்ணே... எங்க வீட்டுல நானுல்ல பேசி சம்மதம் வாங்குறேன்... உங்க பக்கம் நீங்க சரின்னு மட்டும் சொல்லுங்க போதும்... மத்ததெல்லாம் நாம்பாத்துக்கிறேன்."

"தம்பி...."

"என்னண்ணே யோசன... உங்க பொண்ண நான் விரும்புறேன்... அவளும் என்னய விரும்புறா... நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்க உங்க சம்மதம் வேணும்... இதுல யோசிக்க என்ன இருக்கு..."

"தம்பி... நீங்க விரும்பலாம்... ஆடு மாடு மேக்காமப் படிக்க அனுப்புன எம்புள்ளயும் ஒங்க மேல ஆசப்பட்டிருக்கலாம்... ஆனா இத எப்படி ஏத்துக்கிறது சொல்லுங்க... எங்க வாழ்க்கக்கி என்ன தேவயோ அதவிட்டுட்டு வேற எதயும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது... எதுக்கும் ஆசப்படக்கூடாது... இங்க வெசயந் தெரிஞ்சா ஒம்மவள வெட்டிபோடுன்னு எங்காளுக வருவானுங்க... அதே ஒங்கப்பாருக்கிட்ட நீங்க சொல்லி அங்கிட்டு வெசயந் தெரிய வந்தா அவுகளும் எம்மவளத்தான் வெட்ட வருவாக... எப்புடிப் பாத்தாலும் எழப்பு எங்களுக்குத்தான் தம்பி... நல்லாயிருப்பிய இத மறந்துட்டு ஒங்க வாழ்க்கயப் பாருங்க... நல்ல பொண்ணா ஒங்கள்ல பாத்துக் கட்டிக்கங்க... என்பொண்ண வாழ விடுங்க..."

முருகன் சிரித்தான்.

***
இரண்டு கதைக்கும் இன்னும் பெயரெல்லாம் முடிவு பண்ணலை. கதை எப்படியிருக்குன்னு சொல்லுங்க.
-'பரிவை' சே.குமார்.

செவ்வாய், 5 நவம்பர், 2019



மனசு பேசுகிறது : சோளகர் தொட்டிக்குள்ளே

சோளகர் தொட்டியை வாசித்து விட்டு அப்படியே கடந்து செல்ல முடியாமல் அந்த மக்களுடனே இன்னும் நிற்கிறேன். வாசித்து முடித்ததும் அந்தப் பெண்கள் பட்ட கொடுமைகளை மட்டுமே என்னால் எழுத முடிந்தது. விரிவான விமர்சனமாய் அது இல்லை என்பது நண்பரின் கருத்தாகவும் இருந்தது. அதுவே மிக விரிவானதுதான் என்பதே என் எண்ணமாகவும் இருந்தது.

புத்தகமோ சினிமோ எப்பவுமே கதைக்குள் பயணித்து விமர்சனம் எழுதுவதில்லை... அப்படியே கதையை முழுவதுமாய் எழுதிப் படிக்க  / பார்க்க நினைப்பவரின் மனநிலையைக் கெடுக்க எப்போதும் விரும்புவதில்லை. அப்படித்தான் இந்நாவலின் பெண்களைப் படுத்தியெடுத்த அதிரடிப்படையைப் பற்றியும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களைப் பற்றியுமே  முந்தைய பதிவில் எழுதி வைத்தேன்... அதுவே எனக்கு வாசிக்கும் போது மிகுந்த வலியைக் கொடுத்தது என்பதால்...

கலைஞர் அவர்களின் தென்பாண்டிச் சிங்கம் வாசித்து முடித்து விட்டு வெக்கைக்குள் நுழைந்து காடோடிப் போய்க் கொண்டிருந்தாலும் ஏனோ மனசு மட்டும் இன்னும் சோளகர் தொட்டியிக்குள்ளேயே சுற்றி வருகிறது. என் எதிரே இருக்கும் டீப்பாயின் மீது கிடக்கும் அப்புத்தகத்தின் அட்டைப்படம் பார்க்கும் போதெல்லாம் என்னை ஏதோ செய்து கொண்டேயிருக்கிறது.

சோளகர் தொட்டி நினைவுகளும் நிஜ மாந்தர்களும் - வெ.நீலகண்டன்
(நாவலில் சிவண்ணா... உண்மையில் சித்தன்)
ஒரு தனி மனிதனை வேட்டையாடுகிறோம் என  வனத்துறையினரின் நிகழ்த்திய வெறியாட்டத்தில் ஒரு சமூகம் அடைந்த துயரங்கள் என்னைச் சூழ்ந்தே நிற்கின்றன. வாளுக்குவேலியும் கறுத்த ஆதப்பனும் வீரத்தோடும் விவேகத்தோடும் மருது பாண்டியர்களைக் காக்க சிவகங்கைச் சீமையில் நின்ற போதும் சுந்தரியும் கல்யாணியும் காதல் மொழி பேசிய போதும் எனக்குள்ளே சிவண்ணாவுடன் மாதியும் சித்தியும் ஈரம்மாவுமே நின்று அழுதார்கள்... இன்னும் அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள். 

எப்பவும் ஒரு புத்தகத்தை வாசித்த பின் அதைக் கடந்து போய்விடுவேன்... பிடித்திருந்தால் அதில் இருந்து மிகவும் பிடித்தவற்றில் வேண்டியதை மட்டும் என்னுள் சேமித்துக் கொள்வேன். பெரும்பாலும் வரலாறுகள் என்றால் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும் என்றாலும் எல்லா வரலாறுமே வீரத்தை அதீதமாய்த்தான் பேசுமேயொழிய வலிகளை அளவாகத்தான் பேசும்... குறிப்பாக வர்ணனைகள் பல பக்கங்களை வளைத்துக் கொ(ல்)ள்ளும்.

புனைவுகள் இல்லாத வரலாறு என்பது சாத்தியமில்லை என்பதால் ஆசிரியரின் விருப்பப்படி வரலாறு மாற்றி எழுதப்படும் என்றாலும் வாசிக்கும் போது ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஈர்க்கும் என்பதால் எனக்குப் பிடிக்கும்.

சோளகர் தொட்டியில் வலிகளை மட்டுமே நாவல் முழுக்கப் பேசியிருப்பது வித்தியாசம்... முதல் முறை இப்படியான ஒரு நாவலை வாசித்தது வித்தியாசமான அனுபவம்.  இதுவும் வரலாறுதான்... நம் காலத்திலேயே நிகழ்ந்த சோக வரலாறு... யாருமே பதிய நினைக்காத, மறைக்க நினைத்த வரலாறு.  நாம் கண்டிப்பாக அறிந்து கொள்ள வேண்டிய சோக வரலாறு... ஒரு இனத்தை தங்கள் அதிகார போதையால் அழித்தொழித்த வரலாறு.

வரலாறைச் சொல்கிறேன் என தானறிந்ததுதான் வரலாறு என இறுமாப்புடன் செல்லும் புத்தகங்களை எல்லாம் ஏன் வாசித்தோமோ என யோசித்திருக்கும் போது நம் சமகாலத்தில் நிகழ்ந்த கொடூர வரலாற்றை யாருமே பதிவு செய்யாத நிலையில் பத்தாண்டுகள் அவர்களுடன் இருந்து எழுதிய இந்தப் புத்தகத்தை ஏன் முன்னரே வாசிக்கவில்லை என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்... வாசிப்பவர்களுடன் பழகும் போதுதான் நிறைய வாசிக்கக் கிடைக்கிறது. அதற்காகவேனும் அவர்களுடனான நட்பு த் தொடரவேண்டும். 

இத்தனை வலிகளையும் பாலமுருகனால் எப்படி தன் எழுத்தில் கடத்த முடிந்தது என யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்... புத்தகம் முழுவதும் எழுத்துக்கள் நம் கண்முன்னே அவர்களின் வாழ்க்கையை கொட்டித் தீர்க்கின்றன. இரண்டாம் பாகத்தில் வார்த்தைகள் எல்லாம் வலியைச் சுமந்து நகர்கின்றன. இவ்வளவு வலி நிறைந்த எழுத்தை ஒரு மனிதன் எழுத வேண்டும் என்றால் அவன் மனசுக்குள் எத்தனை வலி இருந்திருக்க வேண்டும் என யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பாலமுருகன் வாழ்த்தப்பட வேண்டியவர் அல்ல... இன்னும் வாழ்ந்து நிறைய வெளிக் கொணர வேண்டியவர்.

எவனோ ஒருவன் சந்தனமரம் கடத்தினான் என்பதற்காக கர்ப்பவதிகள் மட்டுமின்றி தான் காணும் பெண்கள் எல்லாருமே அவனுக்கு முந்தி விரித்தவர்கள் என்று சொல்லும் வனத்துறை போலீசார் ஒருவனுக்குக் கூட தன் வீட்டில் அம்மாவாக, அக்காவாக, தங்ககையாக, மனைவியாக, மகளாக ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்று தோன்றவே இல்லையே...  காமம் எல்லாவற்றையும் காவு வாங்கி விடுகிறது.

அப்படியென்ன இவர்களுக்கு அந்த பெண்கள் மீது அத்தனை கோபம்..? 

வன்கொடுமை செய்யும் அளவுக்கு அவர்கள் அப்படி என்ன குற்றம் செய்துவிட்டார்கள்..? 

யோசித்துப் பார்த்தால் மலைஜாதிப் பெண்களாய் அந்த வனத்தில் பிறந்ததுதான் தவறு என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் தோன்றவேயில்லை.

வனம் கொடுத்த அழகிய வனப்புக்கூட அவர்கள் மீது இவர்கள் மோகம் கொள்ளக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றினாலும் கெஞ்சிக் கூத்தாடும் பெண்களை இவர்களால் எப்படிச் இவ்வளவு கொடூரமாக, கேவலமாகச் சூறையாட முடிந்தது..? 

தேடுகிறேன் பேர்வழி என சாமியாய் மதிக்கும் பெண்களை  அழித்து ஒழிக்கத்தானே செய்திருக்கிறார்கள். சின்னப்பெண், கர்ப்பிணி, உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டவள் என எல்லாரையும் அல்லவா துவம்சம் செய்திருக்கிறார்கள். 

இவர்களுக்கு இந்த அதிகாரத்தைக் கொடுத்தது யார்..? 

இதை அரசும் மற்ற அதிகாரிகளும் கண்டு கொள்ளாமலே இருந்திருக்கிறார்களே... அதற்குக் காரணம் என்ன..?

கேள்விகளை அடுக்கினால் பதிலாய் வருவது ஒன்றுதான்... ஆம் மேலிருப்பவர்களுக்கு அவ்வப்போது எலும்புத்துண்டுகளோ விசாரணை என்ற பெயரில் அள்ளிக் கொண்டு வரப்பட்ட ஏதோ ஒரு அபலைப் பெண்ணோ அல்லது சந்தனமரமோ வீசப்பட்டிருக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

வனத்துறைக்கு தொட்டியிலுள்ள ஆண்கள் சிறுவர்கள் முதல் வயதானவர்கள் வரை உதவியாய் நின்ற போதும் ஏன் இந்தப் பெண்களை இத்தனை துன்புறுத்தியிருக்கிறார்கள்... வெளி உலகு அறியாது என்பதை உணர்ந்தே செய்திருக்கிறார்கள். காமம் என்பது அடக்க முடியாத ஒன்றாய் இவர்களுக்கு... பின் இவர்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருந்து விடப் போகிறது..? இவர்கள் விலங்குகளுக்குக் கீழே. 

சின்னப்பெண்ணை உடைகளை எல்லாம் அகற்றி எல்லார் முன்பும் அம்மணமாக நிற்க வைத்து அதை எல்லா ஆண்களும் பார்க்க வேண்டும் எனச் சொல்லிப் பார்க்காதவர்களை அடித்துத் துன்புறுத்தும் அளவுக்கு அந்தப் பெண்கள் மீது அப்படி என்ன வன்மம்...? கர்ப்பிணி என்று சொல்லும் பெண்ணைக் கதறக்கதறக் கற்பழிக்கும் அளவுக்கு அப்படி என்ன காமவெறி..? இதையெல்லாம் யோசித்தால் கிடைக்கும் விடை... இவர்கள் பெண் உடல் தின்னிகளாய்... காமக் கழுகுகளாய் மட்டுமே இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதே. 

காவல்துறை உங்கள் நண்பன் என்ற வார்த்தை நம்ம ஊரில் எல்லாம் சொல்லளவுக்குத்தான்.... சின்னப் பிரச்சினை என்று போனாலும் நம்மை அவர்கள் படுத்தும்பாடு நாம் அறிவோம்... அப்படிப்பட்ட காவல்துறையின் வனக்காவலர்கள் சூதுவாது தெரியாத, எல்லாவற்றும் பயப்படும், வனத்தைத் தெய்வமாக வணங்கும் மக்கள் தங்கள் எதிரே நிற்கும் போது என்ன பாடு படுத்தியிருப்பார்கள்... அதைத்தான் செய்திருக்கிறார்கள் கொஞ்சமும் ஈவு இரக்கமின்றி. 

மலைஜாதி ஆண்களைச் சுட்டுக் கொன்றும் பெண்களை கற்பழித்தும் வீரப்பன் வேட்டையை வீரமாய் நடத்தியிருக்கிறார்கள். வேட்டையில் வீழ்ந்தது அப்பாவிகள் மட்டுமே... பத்திரிக்கைகளும் அரசும் மார்தட்டிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது வீரப்பன் வேட்டை என... மூன்று தலைமுறைகளைக் கண்ட சோளகர் தொட்டி சொல்லியிருக்கும்படி பார்த்தால் போலீஸ் வீரப்பனை ஒருபோதும் நெருங்கவில்லை... அப்பாவிகளையே வீரப்பனின் கூட்டாளிகள் என கொன்று குவித்திருக்கிறது என்பதே உண்மை. நாவலும் வீரப்பன் பின்னே பயணிக்கவில்லை... இரண்டு இடங்களில் கடந்து போகிறார் அவ்வளவே.

சோளகர் ஆண்கள் குழந்தைகளின் பசி போக்க வனத்துக்குள் சுற்றித் திரிந்து தலை கீழாக பாறைகளில் தொங்கித் தேனெடுத்து வரும்போது, ஐயா தேன் கேட்டார் எனப் பறித்துச் செல்லும் காவலர்களை என்ன சொல்லித் திட்டுவது..? இன்னும் தேனெடுக்க வேண்டுமென சாப்பாடு தண்ணியில்லாமல் இரண்டு மூன்று நாட்கள் காட்டில் அலைய விடுவதும் போனவர்களைக் காணாமே எனப் பெண்களும் முதியவர்களும் சிறுவர்களும் சாப்பாடின்றி கண்ணீரோடு காத்துக்கிடக்கும் போது எத்தனை வலிகளைச் சுமந்திருப்பார்கள். இவை எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் மக்களின் நண்பன் எனச் சொல்லும் காவல்துறை என்னும் போது வரும் கோபத்துக்கு அணை இட முடியவில்லை.

சிவண்ணாதான் கதையின் நாயகனைப் போல என்றாலும் அந்த மலைஜாதி பழங்குடி இன ஆண்கள் எல்லாமே நாயகர்கள்தான்... எத்தனை எத்தனை வலிகளைச் சுமக்கிறார்கள்...? தன் மக்கள் முன் ஏற்பட்ட அவமானத்தைத் தாங்காது உயிரிழந்தவர்களும் உண்டு... அதைத் தாங்கிக் கொண்டு வைராக்கியமாய் என் இனத்தானைக் காட்டிக் கொடுக்க மாட்டேன் என வாழ்ந்தவர்களும் உண்டு. அப்படித்தான் சாகிறான் சிக்குமாதா... வாழ்கிறான் தள்ளாத வயதிலும் கொத்தல்லி.

வனத்துறைக்கு தீக்கங்காணியாய் வேலை பார்த்து பின்னொரு நாளில் அவர்களிடமே மாட்டி அடிபட்டு மிதிபட்டு அங்கிருந்து தப்பிக்கும் சிவண்ணா, போலீசில் மாட்டாதிருக்க வீரப்பனுடன் இணைந்து பின் அங்கிருந்தும் விலகி, மனைவிக்காக இங்கெல்லாம் சரணடைந்தால் கொன்று விடுவார்கள் என நினைத்து மேட்டுப்பாளையத்தில் போய்ச் சரணடைகிறான். 

ஒன்றுமே செய்யாமல் அடி உதை படுவதுடன் உயிர்ப் பயத்துடனும் அவர்களை ஓட வைத்திருக்கிறார்கள் தங்களிடம் அதிகாரம் இருக்கு என ஆட்டம் போட்ட வனத்துறை காவலர்கள். இவர்கள் அடித்ததில் சீழ் வைத்துச் செத்தவர்கள் அதிகம்... அதில் ஒருவன் பேதன்.

சொல்லி முடித்து விட முடியாத எத்தனையோ கொடுமைகள்... குடும்பம் துறந்து ஆண் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அவனுக்காக அந்தக் குடும்பத்துப் பெண்கள் அடிபட்டு, மிதிபட்டு, சித்திரவதை அனுபவித்து அந்த மிருகங்களின் காமப்பசிக்கும் தங்களையும் இழக்க நேரிடுகிறது. 

ஒரு பெண்ணை ஒரே இரவில் எத்தனை மிருகங்கள் குதறுகின்றன... போலீஸ் ஜீப்பில் போகும்போதே மார்பைப் பிடித்து இழுத்தலும் திருகுதலும் என என்னென்ன செய்யச் சொல்கிறது அவர்களுக்குள் இருக்கும் மிருகத்தனமான காமம்... வாசிக்கும்போது குலை நடுங்குகிறது நமக்கு...

அப்பனை மகனும் மகனை அப்பனும் மாறி மாறி அடிக்க வேண்டும் என்றும் அடி மெல்ல விழுந்தால் உன்னை நான் அடிப்பேன் என்றும் மனிதாபிமானமே இல்லாமல் சொல்வதும், அப்பனும் மகனும் செருப்பால் அடித்துக் கொள்ளுங்கள் எனச் சொல்வதும், அடிப்பட்டவன் வேதனையில் மலங்கழித்த போது அந்த மலத்தையே திங்கச் சொல்வதும்... தண்ணீர் வேண்டும் என்றதும் அடிபட்டு உடம்பிலிருந்து சீழ் வடிபவனைக் கொண்டு வரச்சொல்லி அதைக் குடிக்கச் சொல்வதும் விவரிக்க முடியாத கொடுமைகள்... அனுபவித்தவர்களுக்கே அந்த வலியின் வலி தெரியும்.  

அடிபடும் போதும்... மிதிபடும் போதும்... மின்சாரத்தில் துடிக்கும் போதும்... மிருகங்களின் வெறியின் போதும்... 'மாதேஸ்வரா நீயிருந்தாக் கேளு...', மணிராசா நீயிருந்தாக் கேளு...'  என அவர்கள் மனசுக்குள் எத்தனை முறை கதறியிருப்பார்கள்... மாதேஸ்வரனோ மணிராசனோ கேட்டார்களோ... இல்லையோ... தெரியாது. அந்தக் காமவெறி பிடித்த மிருகங்கள் இன்னும் உலாவிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனவா என்பதும் தெரியாது... ஆனால் கதறியவர்களில் பலர் இப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் காலம் கொடுத்த வலியை மறந்து மகிழ்வோடு.

தன் நிலத்தை ஆட்பலம் பொருந்திய ஒருவன் அபகரித்தால் அதை எதிர்த்து நிற்பவனைக் கொண்டு போய் காவல் நிலையத்தில் வைத்து அடித்து அனுப்பி, அடிபட்ட இடத்தில் புண்ணாகி, சீழ் வைத்து, அதில் புழுவும் வைத்துச் சாகிறான்... இல்லையில்லை வனத்துறை போலீஸாரால் திட்டமிட்டே கொல்லப்படுகிறான்.

அவன் கேட்டது பரம்பரையாக தான் பாவித்த நிலத்தை வேறொருவன் எடுப்பது நியாயமா என்ற நியாயமான கேள்விதானே.... அதில் என்ன தவறு..? இருப்பவனுக்கும் இல்லாதவனுக்கும் இங்கு வேறு வேறு சட்டதிட்டங்கள்... அதைச் செயலாற்றுவதில் எப்பவுமே காவல்துறை நம் நண்பன்தான்... ஆம் பணமும் அதிகாரமும் இருந்தால் நம் முன்னே வாலாட்டும் நண்பன் காவல்துறை.

அம்மணமாக்கி கரண்ட் வைப்பது ஒரு தண்டனை என்றால் விரல்களை ஒவ்வொன்றாய் கட்டையால் அடித்து நகத்தைப் பிடுங்குதலும்...  கட்டை விரலை மடக்கி இழுத்து மணிக்கட்டில் கட்டி வைத்து சில நாளில் அதை அவிழ்க்கும் போது கட்டை விரல் வளைந்து மணிக்கட்டைத் தொட்டுக்கொண்டு நிற்க, இனி துப்பாக்கி ட்ரிக்கரை இழுடா என எக்காளமிடுவதும்... என்ன வகையான மனநிலை... 

இத்தனை குரூரம் இவர்களுக்குள் எப்படிப் புகுந்தது..? 

இந்த மனநிலை தமிழக, கர்நாடக காவல்துறைக்குப் பொதுவாய் அமைந்தது எப்படி..? அந்த உடைக்குள் மனித மனமும் உணர்ச்சியும் சமாதி ஆகிவிடுமோ..?

இவர்கள் எல்லாருமே இதே மனநிலையில்தான் வீட்டிலும் வளர்ந்தார்களா..? 

மனிதாபிமானமே இல்லாமலா வளர்க்கப்பட்டார்கள்..?

மழை வேண்டி பெண்கள் எல்லாரும் காட்டுக் கோவிலில் நிர்வாண பூஜை செய்யும் போது தன் உறவுப் பெண் முன், சகோதரி முன், மகள் முன் அப்படி நிற்பதற்கு யாரும் வருந்தவில்லை... வெட்கப்படவில்லை... அது அவர்களின் பூஜை... வெடித்துக் காய்ந்து கிடக்கும் பூமி தண்ணீரைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் எண்ணமாய்... நிர்வாணம் என்பது அங்கு யாருக்குமே உறுத்தலாய் இல்லை... 

அதே பெண் கண்ட கண்ட மிருகங்களும் தன்னை வேட்டையாடும் போது தன்னைப் பிணம் என்பதுடன் தான் வணங்கும் தெய்த்தையும் நீயும் பிணம்தான்டா என்று சொல்கிறாள் என்றால் தன்னை நிர்வாணமாக்கி குதறியெடுத்ததில் எத்தனை வேதனைப்பட்டிருப்பாள்..? அந்த நிர்வாணத்தின் வலியை அவள் எந்தளவுக்கு உணர்ந்திருப்பாள்..? கண் முன்னே மகளை நாலைந்து பேர் மாறி மாறி என்னும் போது எத்தனை வலிகளைச் சுமந்திருப்பாள்..?

வலி... வலி... வலி...

வேதனை... வேதனை... வேதனை...

கொடுமை... கொடுமை... கொடுமை...

இந்த வார்த்தைகளைத் தவிர்த்துப் பயணிக்க கதையில் வேறெதுவும் இல்லையா என்றால் நிறையவே இருக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

ஆம் அந்த மக்களின் பழக்க வழக்கங்கள் ஆட்டம் பாட்டம் எல்லாவற்றையும் கதையினூடே சொல்லிச் செல்கிறார் ஆசிரியர். தொட்டி என்பது பொதுவாய்... அதில் வாழும் கதை மாந்தர்கள் அந்த வனப்பகுதியில் வெவ்வேறு ஊரில் இருந்த மக்கள்... ஆசிரியர் தன் கதைக்காக எல்லாரையும் ஓரிடத்தில் உலாவ விட்டிருக்கிறார்.

குறிப்பாக அவர்களின் ஆட்டம் பாட்டமெல்லாம் வீரப்பனைத் தேடி தமிழக, கர்நாடக காவல்துறை அந்த வனப்பகுதிக்குள் வரும்வரைதான்... அதன் பின் அந்த மக்களுக்கு ஆடிப்பாட நேரமில்லை... அடிபடத்தான் நேரமிருக்கிறது. ஆடிப்பாடும் போதெல்லாம் மலைஜாதிப் பாடலும் ஆடலுமாய் இரவெல்லாம் எவ்வளவு கூதூகலமாய் இருக்கிறார்கள். பீனாச்சியின் இசைக்கு ஆடுவதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி அவர்களுக்கு...

தன் கணவன் இறந்த பின் கொழுந்தனைக் கட்டிக் கொள்ள நினைப்பதை நேரில் பெரியவர்களிடம் சொல்வதும்... அதற்கென சில முறைகள் வைத்திருப்பதும்.. அதை இரண்டு குடும்பமுமு ஏற்று மணமுடித்து வைப்பதும் அங்கே நிகழ்கிறது. 

விரும்பினால் கட்டிய கணவனை விடுத்து அவனுக்கு ஈடாக ராகியோ பணமோ கொடுத்து மனசுக்குப் பிடித்தவனுடன் சேர்ந்து வாழலாம் என்பதை மாதியின் வாழ்க்கை சொல்கிறது. 

வருடம் ஒருமுறை இறந்தவர்களுக்குப் படைத்து அவர்களை கோல்காரன் உடம்பில் அழைத்து குறி கேட்டுக் கொள்கிறார்கள். அப்படிக் கேட்கும் குறி மீது அவர்களுக்குத் தீவிர நம்பிக்கை இருக்கிறது.

வேட்டையாடி அதை எல்லாரும் பங்கு வைத்துச் சமைத்துச் சாப்பிடுகிறார்கள்.

கற்பு சூறையாடப்பட்ட பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டு அவள் உறவுக்கு மறுக்கும் போதெல்லாம் வருந்தி பெண்ணைப் பெற்றவளிடமே விபரத்தைச் சொல்லும் மாப்பிள்ளையும் மகளுக்குப் புத்தி சொல்லும் அம்மாவும் அங்கும் இருக்கிறார்கள். 

ஓடிப்போன தன் மகள் உயர்ந்த சாதியில் இல்லை என்னும் போது அதை மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கச் செய்யும் அம்மாவும் மகனும் அங்கியிருக்கிறார்கள். 

இரவில் யாருக்கும் தெரியாமல் தைரியமாய் காட்டுக்குள் ஒளிந்திருப்பவனைப் பார்க்கச் செல்கிறார்கள். சாப்பாடும் கொடுக்கிறார்கள்.

ராகியைப் பாதுகாத்து வைக்க, அவர்கள் பூமியில் தோண்டி அறை அமைப்பதை விலாவாரியாக எழுதியிருக்கிறார். வித்தியாசமாய் இருக்கிறது... கிணறு போல் வெட்டி, மண்ணால் அணைத்து, மெழுகி... அதை வாசிக்கும் போது சமீபத்தில் ஒரு சிறுவன் மண்ணுக்குள் நீச்சல் குளம் அமைத்த வீடியோ பார்த்தது நினைவில் வந்தது.

தொட்டிப் பெண்கள் மட்டுமின்றி அந்தப் பகுதி மலைஜாதிப் பெண்கள் எல்லாம் காட்டுக்குள் பயமின்றிப் பயணிப்பார்கள் என்பதையும் தானே குழந்தையைப் பெற்றுத் தூக்கிக் கொண்டு வருவார்கள் என்பதையும் ஆசிரியர் சொல்லிச் செல்கிறார். கெப்பம்மா கோவிலுக்கு ரதியுடன் செல்வதைப் படித்தும் அவர்களின் வீரத்தை அறிய முடிகிறது. 

அப்பெண்கள் வீரம் மிகுந்தவர்கள் என்றபோதிலும் அவர்களைக் கேவலம் தங்கள் ஆசையைத் தீர்த்துக் கொள்ள படாதபாடு படுத்தியிருக்கிறது வனத்துறை... அவர்களும் வீரமெல்லாம் துறந்து வீழ்ந்து கிடந்திருக்கிறார்கள். எதிர்த்து நின்றிருந்தால் உயிருடன் விட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்தே எதிர்க்காமல் வீழ்ந்திருக்கிறார்கள். இல்லையேல் அவர்களுக்கும் அளவெடுத்துச் சட்டை தைத்து வீரப்பன் கூட்டத்தில் பெண்களும் இருக்கிறார்கள்... எங்களை எதிர்த்து நின்னார்கள் எனச் சுட்டு வீழ்த்தி பத்திரிக்கைச் செய்தி ஆக்கியிருப்பார்கள்.

காட்டுக்குள் கஞ்சாவைப் பறித்துக் காய வைத்து சிறியவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை 'சிவ... சிவ...' என்று சொல்லிக் கொண்டு இழுத்து மகிழ்கிறார்கள்... இழுத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்... பெண்களும் சுருட்டை ஆண்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்... கஞ்சாவும் கூட சில நேரங்களில் இழுக்கிறார்கள். 

ஒருவனின் வேலைக்கு மற்றவர்கள் உதவியாய் இருக்கிறார்கள்.

இப்படி அவர்களும் மகிழ்வாய்த்தான் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் அதிரடிப்படை உள் நுழையும் வரை... அதையெல்லாம் அப்படியே பகிர்ந்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.


கல்லூரியில் படிக்கும், சோபா, ரேவதி, சுந்தரி மற்றும் வெண்ணிலா உடன் சோளகர் தொட்டியின் முதல் பட்டாதாரி மீனா (துப்பட்டாவை துண்டாக்கியிருப்பவர்)

தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள கரடியை அடித்துக் கொல்லும் சூழல்தான் அம்மக்களின் வேதனையான வலி நிறைந்த நாட்களுக்கு மூலகாரணமாக அமைகிறது.... கூடவே மானும்.... 

மானைக் கொன்றவன் பணம் படைத்தவனென்றால் அரசும் அதிகாரமும் அவனுக்குச் சாமரம் வீசும்... அதே ஏழை என்னும் போது எட்டி உதைத்துச் சந்தோஷப்படும். இங்கே மானைக் கொன்று தின்றவன் மனிதர்களையும் கொன்று விட்டு மகிழ்வோடுதான் கோடிகளில் புரண்டான்... பசிக்காக மானைத் அடித்துத் தின்றவன் மூத்தரத்துக்குள் முக்கியெடுத்து அடித்துத் துவைக்கப்பட்டான்... இதுதான் அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் என்றைக்குமான நாட்டின் உண்மை நிலை... காவல்துறை நம் நண்பன் எனச் சொல்லிக் கொள்வோம் சோளகர் தொட்டிப் பெண்களுக்குக் கேட்காத வகையில்.

இந்த நாவல் என்னைப் படாதபாடுபடுத்துகிறது... நல்வாழ்க்கை மலருமென விவசாயம் செய்து ராகிப் பயிரின் பசுமையைப் பார்த்து பாதிக்கப்பட்ட மனநிலையில் இருந்து மாற நினைக்கும் மாதியைப் போல் நானும் மாறத்தான் நினைக்கிறேன்... முடியவில்லை.

அதனால்தான் உடனே தென்பாண்டிச் சிங்கத்துக்குள் புதைந்தேன்... அங்கும் சிவண்ணாவும் மாதியும் சித்தியுமே என் முன்னே நின்றார்கள்.

மீண்டு வரமுடியாத வலிகளைச் சுமந்து மீள முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்...

சோளகர் தொட்டி நம் கண்முன்னே நிகழ்ந்த ஓலத்தின் ஒளிவு மறைவில்லாத வரலாறு... வரலாறை எழுதுகிறேன் எனச் சொல்பவர்கள் வரலாறுகளைச் சிதைத்து உங்கள் கதைகளை வரலாறு ஆக்காதீர்கள். வலி நிறைந்த வாழ்க்கையோ, வளம் நிறைந்த வாழ்க்கையோ அது அப்படியே பதியப்படட்டும் வரும் சந்ததிக்காக.

சோளகர் தொட்டி எப்போதும் மறக்கமுடியாத நாவலாய் எனக்குள்...

முதல் பாகம், இரண்டாம் பாகம் என இரு பிரிவுகளை கொண்ட இந்த நாவலின் முதல்பாதி அம்மக்களின் வாழ்க்கை முறையையும்... கலாசாரத்தையும்... அவர்களின் வழிவழியான நம்பிக்கைகளையும்... வனத்தின் மீதான காதலையும்... வணங்கும் கடவுள்களையும்... தங்களுக்காகவே படைக்கப்பட்டதே இவ் வனம் என்ற எண்ணத்தையும் கிராமப்புற நிர்வாகத்தையும் அதன்  கட்டமைப்பையும்... விதவை திருமணத்தையும்... திருமண பந்தம் தாண்டிய அவர்களின் உறவுகளையும், அதன் மீதான அம்மக்களின் பார்வைகளையும், அவர்களுக்கு எதிராகப் பின்னப்படும் சூழ்ச்சியையும்... துரோகத்தையும்....ஆதிக்க சக்திகளின் ஆட்டத்தையும்...கண நேரமும் புகையும் கஞ்சாவையும் பற்றிய மிக நேர்த்தியாகவும் இயல்பாகவும் வாசிப்பவர்கள் நெஞ்சில் பதிய வைக்கிறது.

இரண்டாம் பாதி ஆரம்பம் முதலே சோகத்தை மனதுக்குள் மெல்ல மெல்ல நுழைக்க ஆரம்பித்து பெரும் வலியை இறக்கி வைக்கிறது. வீரப்பன் வேட்டை என அதிரடிப்படை செய்யும் அனைத்தும் இந்த மக்களையும் அவர்களின் வெள்ளந்தியான வாழ்வினையும் எப்படி சிதைகிறது என்பதை எதிர்த்துக் கேட்க மக்களோ அரசாங்கமோ இல்லாத நாதியற்ற அவர்கள் மீது காட்டப்படும் வன்மமும் ஆதிக்கமும் நிறையவே யோசிக்க வைக்கிறது. வதை முகாம்களில் சிக்கிக் கொள்ளும் மனித உடல்களின் மீது நிகழ்த்தப்படும் வன்முறைகளும் வக்கிரங்களும் அப்படியே காட்சிப்படுத்தப்பட்டு அதன் மூலம் தனிமனித உரிமை எப்படி மீறபடுகிறது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது பெரும்வலியோடு.

அம் மக்களின் வாழ்க்கை குறித்த மிக நுணுக்கமான ஒரு களப்பணியை பாலமுருகன் செய்திருக்கிறார். இது மிகப்பெரிய விஷயம்... இத்தனை தூரம் களப்பணியோடு அர்ப்பணிப்போடு இனி ஒரு நாவல் உருவாகுமா என்பதே கேள்விக்குறிதான்.

நாவல் வெளிவந்து 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (ஜூன் - 2018) அந்த மக்களை மீண்டும் சந்தித்தபோது தொட்டி எத்தனை மாற்றங்களை... எத்தனை இழப்புக்களைச் சந்திருக்கிறது என்பதை விகடன் தடம் இதழ் பதிவு செய்திருக்கிறது... வாசியுங்கள் மிகவும் ரசிப்பீர்கள்.


முடிந்தால் வல்லினம் பகிர்ந்திருக்கும் 2011-ல் நவீன் தன் வலைப்பூவில் எழுதியிருக்கும் இந்தக் கட்டுரையையும் வாசியுங்கள்.


அப்படியே சவுக்கு 2018-ல் பகிர்ந்திருக்கும் இந்தக் கட்டுரையையும் வாசியுங்கள்...

எனது தேடுதல் இன்னும் தொடரும்... விரிவான விபரங்களுடன் நீண்டதொரு கட்டுரை எழுத வேண்டும்... 
-'பரிவை' சே.குமார்.