மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

செவ்வாய், 28 டிசம்பர், 2010

மனசின் பக்கம் 28/12/2010


ஈரோடு தமிழ் வலைப்பதிவர்கள் நடத்திய சங்கமம் 2010 மிக அருமையானதொரு நிகழ்வாக அமைந்ததாக பதிவுகள் மூலம் அறிய முடிந்தது. நிகழ்ச்சிக்கு போய் வந்த உடன் பதிவிட்ட ஜாக்கி சேகர் அவர்களின் பதிவை முதன் முதலில் படித்ததும் விழாவின் சிறப்பை அறிய முடிந்தது. ஒரு அருமையான நிகழ்வை பலர் வாய்ப்பிருந்தும் தவறவிட்டிருந்தாலும் கையெழுத்து இடாதவர்கள் பலர் இருக்க பதிவேட்டில் 80க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கையெழுத்து இட்டிருந்தார்கள் என்பதை ஈரோடு தமிழ் வலைப்பதிவர்கள் சங்க வலைப்பூவில் பார்த்து மகிழ்ந்தேன். எங்களுக்கும் கலந்து கொள்ள ஆசைதான். என்ன செய்வது... பரவாயில்லை விழா போட்டோக்களையும் பகிர்வையும் பார்க்கும் போது நாங்களும் அங்கு இருந்தது போல் மனதுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சி.. இந்த ஆரம்பம் அமர்க்களமாகட்டும்.

************

கமலின் மன்மதன் அம்பு படம் நன்றாக வந்திருப்பதாகத்தான் அபுதாபியில் படம் பார்த்த நண்பர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் பதிவர்கள் மத்தியில் மன்மதன் அம்பு படத்திற்கான விமர்சனத்தில் ஒரு சிலரைத் தவிர பெரும்பாலான நண்பர்கள் நல்லாயில்லை என்பதாகவே எழுதியிருக்கிறார்கள். தமிழ் சினிமாவில் ரஜினியும் கமலும் இரு விருட்சங்கள். இருவரின் நடிப்புப்பாணி வேறு.

எந்திரன் எப்படியிருந்தாலும் ஆஹா ஓஹோவென்று எல்லோரும் எழுதினார்கள். ஆனால் கமல் என்று வரும்போது அப்படி எழுத பதிவர்களுக்கு மனமில்லை என்பது விமர்சனத்தில் தெரிகிறது. நீங்கள் எழுதும் விமர்சனங்கள் தற்போது படங்கள் மீதான பார்வையை விசாலப்படுத்தியிருக்கின்றன என்பது உண்மை. எனவே பொய்யான கருத்துக்களைத் தவிர்த்து உண்மையான விமர்சனங்களை எழுதுங்கள். நீங்கள் இதுபோல் எழுதும் விமர்சனங்களால் தொலைக்காட்சி, பத்திரிக்கைகள் வரிசையில் நீங்களும் இணையும் காலம் தூரமில்லை.

************

கடந்த மாதம் வரை உக்கிரமான வெயிலால் தகித்துக் கொண்டிருந்த பாலைவனப் பூமியில் இந்த மாதம் முதல் குளிர் ஆரம்பமாயாச்சு. இப்ப குளிர் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. முன்பு இருபத்து நாளு மணி நேரமும் குளிர்சாதனப் பெட்டியின் இயக்கம் தேவைப்பட்டது. இப்போது இரவில் அதுவும் எங்களுடன் சேர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

காலையில் சுடு தண்ணீரை ஊற்ற வேண்டுமே என்று நினைத்த நாட்கள் கடந்து ஐஸ் தண்ணியில குளிக்கணுமா என்ற நாட்கள் நகரத் துவங்கிவிட்டன. அறையில் இருந்து கார் ஏற நான் போகும் இடம் செல்லும் போது குளிரில் உடம்பு ஆட்டம் எடுப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை. இன்னும் மூன்று நான்கு மாதங்கள் இப்படித்தான் போகும். அதன் பின் இத்தனை நாட்களாக எரியாத சூரியன் பதவியில் வந்தமர்ந்தால் மீண்டும் உக்கிரத்தின் பிடியில்தான் வாழ்க்கை.

************

பெரும்பாலான பதிவர்கள் நல்லா இருக்கு என்று எழுதியதால் விருதகிரி படம் பார்த்தேன். ஸ்காட்லாந்து போலீசுக்கு தமிழக போலீசின் வீரத்தையும் விவேகத்தையும் காட்டும்போதே தூங்கியிருக்கலாம். பதிவர்கள் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு நல்லாயிருக்கு என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பது போல் தோன்ற பார்த்தேன்... பார்த்தேன்... ஒரு கட்டத்தில் முடியலை... தூக்கம் ஜெயிச்சிருச்சு.

இதுல என்ன விசேசமுன்னா எங்க அண்ணன் டாக்டர் விஜயகாந்தோட தீவிரமான ரசிகர். எப்பவும் படம் போட்டுவிட்டு தூங்கும் அவர் அன்று உட்கார்ந்து கடைசி வரை படம் பார்த்தார். படம் பார்க்கும் போது நண்பர் ஒருத்தர் 'விஜயகாந்த்தும் ராஜேந்தரும் படம் பூராம் அவங்க மட்டும்தான் திரைய அடச்சிக்கிட்டு வருவாங்க' என்றார். அது உண்மைதான் அனைத்துப் பிரேமிலும் அவர் இருந்தார் உப்பிலியப்பனாக.

************

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்பு சென்னையில் அரசு விடுதியில் உணவு, பராமரிப்பு சரியில்லை என்று மாணவர்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள். அதை நேற்று தொலைக்காட்சியில் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. நமக்கான போராட்டம் அதன் எல்லைக்குள் இருந்தால்தான் நல்லது. சாலைகளில் அமர்ந்து பல மணி நேரங்கள் போராட்டம் நடத்தும் மாணவர்கள் அதனால் பொதுமக்கள் பாதிக்கப்படுவதை ஏன் யோசிப்பதில்லை. அவசர சிகிச்சைக்கோ, பிரசவத்திற்கோ, அவசர வேலை நிமித்தமோ செல்ல வேண்டியவர்கள் பல மணி நேரம் உங்கள் போராட்டடத்தால் காத்திருக்க முடியுமா? போராட்டங்கள் தேவைதான் அதற்காக சாலைகளை மறித்து பொதுமக்களுக்கு இடையூறாக போராட வேண்டும் என யார் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். இதில் என்ன ஒரு கூத்து என்றால் போராடியவ்ர்களுக்கு தலைமை தாங்கி தொலைக்காட்சிக்குப் பேட்டி கொடுத்தவர்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக படிக்கும் மாணவர்கள் இல்லை என்பது அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்தது.

அமைச்சர் வரவேண்டும் என்று போராடி ஆதி திராவிட நலத்துறை அமைச்சரும் வந்தாச்சு. அந்த அம்மாவிடம் விடுதி உணவைக் கொடுத்து சாப்பிடச் சொன்னார்கள். அந்த அம்மா ரெண்டு சோத்தை எடுத்து கிளி போல கொறிக்குது. உடனே ஒரு மாணவன் நல்லா சாப்பிடுங்க என்றார். கொஞ்சம் எடுத்து சாப்பிட்டு அதை திருப்பிக் கொடுத்தது. எதோ பேசியது. ஆனால் மாணவர்கள் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. அமைச்சர் கிளம்பிச் செல்ல, மீண்டும் போராட்டம்... தலைமைச் செயலகம் நோக்கி புறப்பட்ட மாணவர்கள் ஓரிடத்தில் மீண்டும் அமர்ந்து பொதுமக்களுக்கு இடையூறாக போராட்டம். பொறுமை இழந்த போலீஸ் களத்தில் இறங்க பல புலிகள் காட்டுக்குள் ஓட... ஐம்பது மட்டும் ஆடுகளத்தில். அவர்களை கைது செய்து திருமண மண்டபத்தில் அடைத்து வைத்தார்கள்.

அப்ப ஒரு மாணவர் சொல்கிறார். அமைச்சரும் வந்து எதுவும் சொல்லாமல் பொயிட்டார். காவல்துறையும் பாத்துக்கிட்டு இருக்கு. பொதுமக்களுக்கு இடையூரில்லாம அவங்க நினைச்சா செஞ்சிருக்கலாம்ன்னு... உனக்கு எங்கய்யா புத்தி போச்சு. அரசு விடுதி தானேன்னு சுத்தமா வச்சிக்க நமக்கு மனசில்லை... நம்ம வீட்டை நாம சுத்தமா வச்சிக்கிட்டா பிரச்சினைகளை தவிர்க்கலாமே. உணவு சரியில்லையா போராடு... உள்ள இருந்து போராடு.. நீ ரோட்டுல கெடந்து ஆட்டம் போட அப்பாவி பொதுஜனம் ஏன் பாதிக்கப்படனுங்கிறேன். மாணவர்கள் போராட்டம் வீதிக்கு வந்தால் தக்க நடவடிக்கை எடுக்க சட்டங்கள் திருத்தப்பட்டால் தப்பில்லை என்பதே என் எண்ணம்.

************



என்னடா 'அங்காடிதெரு' அஞ்சலி படத்தைப் போட்டிருக்கானே... இங்க இருக்க செய்திக்கும் படத்துக்கும் சம்பந்தம் இல்லைன்னு நினைக்கிறீங்கதானே... எனக்கென்னமோ அஞ்சலிய பிடிக்கும். இன்னைக்கு "பிரபாகரனின் தத்துப்பித்துவங்கள்" வலைப்பூவில் கனவுக்கன்னி 2010 படித்தப்போ போட்டோ பார்த்தேன். அங்கயிருந்து சுட்டுக்கிட்டு வந்து இங்க போட்டாச்சு... இப்படி போட்டாவாவது ஹிட்ஸ் குவிஞ்சு அந்த 20க்குள்ள வரலாமேன்னு சத்தியமா நப்பாசையெல்லாம் இல்லைங்க... ஆமா... நம்புங்க...

-'பரிவை' சே.குமார்.

ஞாயிறு, 26 டிசம்பர், 2010

ஏய் கடலே...




கடலம்மா...

இப்போதெல்லாம் உன்னை

இப்படி அழைக்க மறுக்கிறது மனசு..!



மணல் வீடு கட்டிய மழலைகளை

மண்ணுக்குள் புதைத்த

நீ எப்படி அன்னையாவாய்..?



'அம்மா' என்ற ஓலங்கள் மத்தியில்

உற்சாகமாய் உயர்ந்து

உயிர்ப்பலி கொண்டவளல்லவா நீ..!



பசிக்கு உணவு கொடுப்பளே தாய்...

கோரப்பசிக்காக உயிர்களை எடுத்தவளான

நீ எப்படி எங்கள் தாயாவாய்..?



நீ பறித்த் உயிர்களின்

உறவுகள் இன்னும் அலைகின்றன

உறவுடன் உயிரையும் இழந்து

கட்டை மரங்களாக..!



உயிர்களைத் தின்ற...

உறவுகளைக் கொன்ற...

நீ அன்னையாக இருக்கமுடியாது...


அரவணைப்பவளே அன்னை...

அடித்துக் கொல்பவள் அல்ல...



(சுனாமியில் உயிர்களை இழந்தவர்களின் ஆத்மா சாந்தியடையவும் உறவுகளை இழந்த மனங்களின் சோகம் குறையவும் இறைவனைப் பிரார்த்திப்போம்.)

-'பரிவை' சே.குமார்.

படம் அருளிய கூகிளாருக்கு நன்றி

வியாழன், 23 டிசம்பர், 2010

குப்பையும் கோபுரமும்



 "சும்மா இருக்கமாட்டே... பாட்டி மாதிரி தொணத்தொணன்னு..." துருவித்துருவி கேட்டுக் கொண்டிருந்த தங்கை துர்காவை கடிந்து கொண்டான் ரமேஷ்.

"எனக்கு தெரியுது உனக்கு என்னமோ பிரச்சினையின்னு... என்னன்னு கேட்டா பாட்டி... அது இதுன்னு பேசுறே... நீ சரியில்லைங்கிறத உன் முகமே காட்டிக் கொடுக்குது.... இரு அம்மாவை கூப்பிடுறேன்..."

"ஏய்... சும்மா இரு... எதுக்கு அம்மாவை கூப்பிடுறே... இப்ப என்னோட பிரச்சினை என்னன்னு உனக்கு தெரியணும் அவ்வளவுதானே..."

"ஆமா... சொல்லு..."

"தெரிஞ்சு என்ன பண்ணப்போறே?"

"எதாவது சொல்யூசன் சொல்வேன்..."

"நீ... சரித்தான் போ.. ஆமா உனக்கு உண்மையான காரணம் வேணுமா... பொய்யான காரணம் வேணுமா..?"

"எப்படியிருந்தாலும் பொய்யான காரணம்தான் சொல்லுவே... சொல்லித்தொலை... எனக்கும் பொழுது போகணுமில்ல..."

"ஏண்டி எம் பிரச்சினை உனக்கு பொழுதுபோக்கா... சொல்லமாட்டேன் போடி..."

"டேய் சொல்றியா... இல்ல அம்மாவை கூப்பிடட்டுமா.... அம்ம்ம்ம்...." துர்க்காவின் வாயை பொத்தியபடி "சனியனே... எதுக்கெடுத்தாலும் எதுக்கு அம்மாவை கூப்பிடுறே... சொல்லித் தொலையிறேன்.." என்றான் கடுப்பாக.

அவனின் கையை தட்டிவிட்டவள் "அப்படி வா வழிக்கு..." என்றாள்.

"என்னய சங்கர் அடிச்சிட்டான்"

"டேய்... என்னடா சொல்றே... பொய் சொல்லாதே... அவன் ஏண்டா உன்னைய அடிக்கணும்..."

"உண்மைதாண்டி...நல்லா அடிச்சிட்டான்... அவன் கூட ரெண்டு மூணு பேரும் இருந்தாங்க... இங்க பாரு... " என்றபடி சட்டைய கழட்டி முதுகை காட்டினான்... கோடு கோடாய் செவந்திருந்தது. அவளைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்த அவனது கண்கள் கலங்கின.

அவனது முதுகைப் பார்த்தவள் "ஏண்டா... அடிச்சான்..." அவளுக்கும் அழுகை வந்தது.

"அது... அது வந்து..."

"என்னடா தயங்குறே... ஆளக்கூட்டியாந்து அடிக்கிற அளவுக்கு சங்கர் போயிருக்கான்னா உங்களுக்குள்ள எதோ பெரிய பிரச்சினை இருக்கணும்... என்ன சொல்லு..."

"நான்... நான்..."

"இங்க பாரு... அடிவாங்கிக்கிட்டு வந்து நிக்கிறே... அதுவும் காலேசுப் பிரச்சினையின்னா ரெண்டு குரூப்தான் மோதுவீங்க... ஆனா இங்க உன்னோட பிரண்ட் அடிச்சிருக்கான்... அப்ப உங்களுக்குள்ள நடந்த எதோ ஒரு பிரச்சினைதான் காரணமா இருக்கணும்... சொல்றியா... இல்ல அவனுக்கு போன போட்டு எங்க அண்ணனை ஏண்டா அடிச்சேன்னு கேக்கவா..."

"வேணாண்டி... சங்கர் தங்கச்சி மலரத் தெரியுமில்ல..."

"ஆமா... எங்க ஸ்கூல்லதான் லெவன்த் படிக்கிறா... அவளுக்கு என்ன?"

"அவளும்... நானும்..."

"அவளை லவ் பண்ணிறியா... அவளும் உன்னை லவ் பண்றாளா..."

"ஆமா..."

"டேய் அவ இப்பத்தாண்டா லெவன்த் வந்திருக்கா... அதுக்குள்ள அவ எப்படி உன்னை..."

"எப்படியோ... அது எதுக்கு உனக்கு... சரி விடு அம்மாகிட்ட சொல்லாதே..."

"இதை எப்படி விடுறது... அவளும்தானே லவ் பண்ணினா... அவளை அடிக்க வேண்டியதுதானே... எதுக்கு உன்னைய போட்டு அடிச்சான்... சரி அதைவிடு... நீ பிரண்ட் வீட்டுக்குப் போனே... அத்தோட இருக்க வேண்டியதுதானே... எதுக்கு பிரண்டோட தங்கச்சிய லவ் பண்ணினே... தப்புத்தானே... உன்னைய அடிக்கணுமுன்னு இல்லையே... எடுத்துச் சொல்லியிருக்கலாமே... அதைவிட்டுட்டு ஆள வச்சு அடிக்கிறான்னா... அவன் உன்னோட பிரண்ட் மாதிரி தெரியலையே..." பொரிந்து தள்ளினாள்.

"எம்மேல தப்புதாண்டி... அவன் எங்கிட்ட வேணாண்டா ரமேஷ்... விட்டுடு... நீ எந்தங்கை மேல வச்சிருக்கிற அன்பு வீட்டுக்கு தெரிஞ்சா பிரச்சினையாயிடும் அப்படின்னு எங்கிட்ட சொன்னான்..."

"அப்புறம் என்ன விட்டுட வேண்டியதுதானே..."

"விட்டுடலாமுன்னு அவகிட்ட சொன்னேன்... அவ கேக்கலையே... நான் அவளை வேண்டான்னு சொன்னா செத்துருவேன்னு மிரட்டினா... அவன் அவளை கண்டித்தப்பவும் அவ என்னை விரும்புறதாவும் நான் இல்லைன்னா செத்துப் போயிடுவேன்னும் அவங்கிட்டயும் சொல்லியிருக்கா..."

"அறிவு கெட்டுப் போச்சா அந்த நாய்க்கு... நீ அவ வீட்டுக்குப் போகாம இருக்க வேண்டியதுதானே..."

"அது... இருந்திருக்கலாம்... ஆனா... என்னைய காணோமுன்னு அவங்க அப்பா அம்மா கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டா... அவங்க காதுக்கு விஷயம் பொயிட்டா என்ன பண்றதுன்னு அந்த வீட்டுக்குள்ள எப்பவும் போல போனேன். ஆனா அவ தீவிரமா இருந்தா... இதனால எனக்கும் சங்கருக்கும் பிரச்சினை வர ஆரம்பிச்சது... அதுவே இந்தளவுக்கு வருமுன்னு நினைக்கலை..."

"சரி... அவன் பக்கம் இருந்து பாத்தா அவன் பண்ணினது சரிதான்னு படுது... ஏன்னா உன்னோட பிரண்ட் யாரையாவது நான் லவ் பண்ணினா நீ ஒத்துப்பியா... மாட்டியல்ல... அது மாதிரித்தான்... அவங்க குடும்பம் ரொம்ப ஆச்சாரமானவங்க.... நாளைக்கு உங்க காதலுக்கு எல்லாரும் எதிர்க்கிறப்போ அவன் மட்டும் ஆதரிக்க முடியாது... இல்ல யாருக்கும் தெரியாம அவளை உன்னோட அனுப்பி வைச்சான்னா அதுக்கு அப்புறம் அவங்க குடும்பத்துல என்ன நடக்கும்ன்னு அவனுக்கு நல்லா தெரியும்... அதனால அவன் உங்க காதலை எதிர்த்திருக்கான்... ஆனா அதுக்காக உன்னைய ஆள் வச்சு அடிக்கிற அளவுக்கு அவன் போயிருக்க வேண்டியதில்லை..."

"சரிடி... விடு... அம்மாகிட்ட சொல்ல வேணாம்...நான் பாலாவ பாத்துட்டு வாரேன்..."

"அவனை எதுக்குப் பாக்கப் போறே... சங்கரை அடிக்க ஆள் சேக்கிறியா?"

"இல்லடி... நீ வேற.... சும்மாதான் பாத்துட்டு வாரேன்..." என்றபடி கிளம்பினான்.

************

எதோ ஒரு புத்தகம் கையில் இருந்தாலும் அண்ணன் அடி வாங்கியது மனசுக்குள் வலியை தந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது டெலிபோன் மணி அடிக்க

"அலோ... யாரு..."

"நாந்தாண்டி... அம்மாகிட்ட சொல்லலையே..."

"இல்லடா... இதுக்காகவா போன் பண்ணினே..."

"இல்ல சங்கர் வீட்டுக்கு போன் எதுவும் பண்ணி பிரச்சினைய பெரிசாக்கிடாதேன்னு சொல்லத்தான் போன் பண்ணினேன்..."

"அவனுக்கு போன் பண்ணி கேக்கத்தான் போறேன்..."

"சொல்றதைக் கேளுடி... அவங்க வீட்டுல யாருக்கும் இந்த விசயம் தெரியாது... இது இப்படியே போகட்டும்... தயவு செய்து போன் பண்ணி மலர்கிட்டயோ இல்ல சங்கர்கிட்டயோ இது விசயமா பேசிறாத... ப்ளீஸ்..."

"சரி... பேசலை... சீக்கிரம் வந்து சேரு... அம்மா வேற எங்கடி போனான்னு நச்சரிக்கிறாங்க... இன்னம் அப்பா வரலை... அதுக்குள்ள வரப்பாரு... சும்மா பாலாகூட உருப்படாத பேச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்காதே..."

"சரிடி... வாரேன்... போனை வையி... பொரிஞ்சு தள்ளாம..."

************



மறுநாள் பள்ளியில்...

துர்காவும் அவளது தோழி பானுவும் மலரைத்தேடி சென்றனர்.

"வாங்கக்கா..." என்றாள் மலர்.

"உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.... அந்த மரத்துக்கிட்ட போகலாமா?"

"சரி... என்ன பேசணும்..."

"வா.... சொல்றேன்..."

"ம்... சொல்லுங்க... எனக்கு மதியம் டெஸ்ட் இருக்கு... படிக்கணும்..."

"எங்க அண்ணனை லவ் பண்றியா?" நேரடியாக கேட்டாள்.

"அது.... அது...."

"சொல்லுடி..."

"ஆமா..." பட்டென்று சொன்னாள்.

"லெவன்த் படிக்கும் போதே லவ்வா..." மிரட்டல் பாணியில் பேசினாள்.

"லெவன்த் பொண்ணு லவ் பண்ணக்கூடாதுன்னு சட்டம் எதுவும் இருக்கா..." மலரிடம் இருந்து சலிக்காமல் பதில் வந்தது.

"என்னடி வாயாடுறே...?"

"நீங்க கேட்டதுக்கு பதில் சொன்னா வாயாடுறதுன்னு அர்த்தமா?"

"நீங்க பெரிய லைலா மஜ்னு பாருங்க... பிரச்சினை வருதுன்னு தெரிஞ்சா விட்டுட்டு போயி படிக்கிற வேலைய பாக்க வேண்டியதுதானே... அதை விட்டுட்டு செத்துருவேன்னு சினிமா வசனமெல்லாம் பேசினியாம்..."

"உங்கண்ணன் சொன்னாரா... அவரை லவ் பண்ணிட்டு எப்படி விட்டுட்டு போக முடியும்..."

"ஓ... தெய்வீக காதல்... உங்கண்ணன் சொல்லிப் பாத்திருக்கான்... ரெண்டு பேரும் கேக்கலை... கடைசியா ஆளைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்து எங்கண்ணனை அடிச்சிட்டான்... உனக்கு தெரியுமா?"

"தெரியும்... நான் தான் அவனை அடிக்கச் சொன்னேன்..."

"என்னடி சொன்னே... நீதான் அடிக்கச் சொன்னியா... தெய்வீக காதல்ன்னு டயலாக் பேசுறே... அப்புறம் நீயே அடிக்கச் சொன்னேங்கிறே... அவன் அப்படி என்னடி பண்ணினான்... உன்னைய காதலிச்சது தப்பாடி..." கோபமாக கேட்டாள்.

"அக்கா கூல்... எதுக்கு இத்தனை கோபம்... எனக்கு எதுவும் தெரியாத வயசுல எம்மனசுல ஆசைய வளத்தது உங்க அண்ணன்... அப்புறம் அவனோட குணத்தைப் பாத்து நானும் பழக ஆரம்பிச்சேன்... இது எங்க அண்ணனுக்கு தெரிஞ்சப்போ குடும்பத்தை காரணம் காட்டி வேண்டான்னு சொன்னான்... ஆனா நான் பிடிவாதமா இருக்கவும்... எங்க ரெண்டு பேரையும் கூப்பிட்டு குடும்ப சூழல்... படிப்பு... அது... இது...ன்னு எல்லாம் சொல்லி கொஞ்ச நாளைக்கு காதலை ஒதுக்கி வச்சிட்டு நல்லா படிச்சு ரெண்டு பேரும் நல்ல நிலைக்கு வாங்க... கண்டிப்பா ரெண்டு பேரையும் நான் சேத்து வைக்கிறேன்னு சத்தியம் பண்ணிக் கொடுத்தான்... அத நாங்களும் ஏத்துக்கிட்டோம். எங்க வீட்டுக்கு உங்கண்ணன் வர்றப்போ எல்லாரும் சந்தோஷமா பேசிக்கிட்டு இருப்போம்... நாங்க வெளியில சந்திக்கிறதெல்லாம் இல்லை... ஒரு நாள் உங்கண்ணன்..."

"என்னடி டுவிஸ்ட் வைக்கிறே... சொல்லுடி..."

"எங்கிட்ட வந்து நம்ம காதலை மறந்துடுன்னு சொன்னார்... நான் ஏன் திடீர்ன்னு மறக்கச் சொல்றீங்க... அதான் சுந்தர் சப்போர்ட் இருக்குல்லன்னு கேட்டேன். அதுக்கு நம்ம காதல் சரிப்பட்டு வராது... இதுக்கு மேல என்னை காதலிக்க நினைக்காதேன்னு சொல்லிட்டுப் பொயிட்டார். அப்புறம் சில நாள் எங்க வீட்டுக்கு வரலை... எங்கண்ணன் எனக்கிட்ட வந்து உனக்கும் ரமேசுக்கும் என்ன பிரச்சினை... வீட்டுக்கு கூப்பிட்டாலும் வரமாட்டேங்கிறான்னு கேட்டான்... அப்ப நான் நடந்ததை சொன்னேன்... அவன் கோபமாகி உங்க அண்ணங்கிட்ட பேசினப்போ... எதோ வயசுக்கோளாறுல்ல உன் தங்கச்சியோட பழகிட்டேன்... ஆனா இப்ப வேண்டான்னு தோணுதுன்னு சொல்லியிருக்கார். காரணம் கேட்டா அவங்ககூட படிக்கிற பொண்ணு ஒருத்தி அவருக்கு புரபோஸ் பண்ணியிருக்கதாகவும் அதனால என்னையவிட அவ பெட்டருன்னும் முடிவுக்கு வந்ததாவும் சொல்லியிருக்காரு... ஆத்திரப்பட்ட எங்கண்ணன் கோபத்துல அவரோட சட்டைய பிடிக்கப் போக, எதுக்கு கோபப்படுறே... உன் தங்கச்சி கூட பழக மட்டும்தானே செஞ்சேன்... படுக்கலையேன்னு..." கண்ணீர் வழிந்தது.

"ஏய் அழாதே...மத்தவங்க பாத்தா தப்பா போயிடும்.."

"அந்த வார்த்தைய தன்னோட பெஸ்ட் பிரண்ட் சொன்னதை கேட்டதும் மனசொடிஞ்சு பொயிட்டான் என் அண்ணன்... சரியா சாப்பிடலை... தூங்கலை... நான் அவங்கிட்ட துருவித்துருவி கேட்டு விபரத்தை தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். நானும் உங்கண்ணனும் காதலிச்சோம்... நான் உண்மையா இருந்தேன்... ஆனா உங்க அண்ணனுக்கு பொழுது போக்கா இருந்திருக்கு எங்க காதல்... என்னால என் அண்ணன் படுற அவஸ்தைய பாக்க சகிக்க முடியலை... அவனை பழைய சங்கரா பாக்கணுமின்னா இந்த மேட்டரை முடிவுக்கு கொண்டாரணும் எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரே வழி உங்கண்ணனை மறந்துட்டு படிப்புல கவனம் செலுத்துறது. சங்கர்கிட்ட சொன்னேன்... அவனுக்கும் சந்தோஷம்... ஆனா உங்க அண்ணன் கேட்ட அந்த கேள்வியோட வேதனை குறையல... அதைக் குறைக்க நாந்தான் உங்கண்ணன அடிக்கச் சொன்னேன்... என்ன வேணாலும் பேசலாமுன்னு நினைச்ச உங்க அண்ணனுக்கு என்னாலயும் என்ன வேணாலும் செய்ய முடியுமுன்னு நிரூபிக்கச் சொன்னேன். அவனும் ஒரு அண்ணனா போயி அடிச்சானே தவிர நண்பனா இல்ல... போதுமா நாளைக்கு இப்ப புரபோஸ் பண்ணியிருக்கவளைவிட வேற எவளாவது அழகா வந்தான்னு இவளுக்கும் எங்கதிதான்... பாத்து இருக்கச் சொல்லுங்க எங்கண்ணனாவது லேசா தட்டுனான்... அவங்க கைய காலை ஒடிச்சிரப் போறாங்க..." என்றபடி கிளம்பிய மலரின் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு "சாரிடி... சங்கர்கிட்ட எங்க அண்ணன் சார்பா நான் மன்னிப்பு கேட்டதா சொல்லு... ப்ளீஸ்..." என்ற துர்காவின் மனதுக்குள் ரமேஷ் குப்பையாய் ஒதுங்க... சங்கர் கோபுரமாய் உயர்ந்தான்.


-'பரிவை' சே.குமார். 

Photo From google  - Thanks

ஞாயிறு, 19 டிசம்பர், 2010

அபுதாபியில் எஸ்.பி.பி - வாசகனாய் நான்...

அபுதாபியில் பாரதி நட்புக்காக அமைப்பினர் எஸ்.பி. பால சுப்பிரமணியன் அவர்களுக்கு நடத்திய பாராட்டுவிழா குறித்த பகிர்வை எல்லாரும் படித்திருப்பீர்கள். அந்த விழா போட்டோக்கள் சிலவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.



'புதிய மனிதா பூமிக்கு வா' பாடல் முழங்க விழா நாயகனின் அறிமுகம்.




பாடும் நிலாவை வரவேற்க வந்த பால் நிலாக்கள்


இறை வணக்கம் பாடிய இசையரசிகள்


'செந்தமிழ் நாடென்னும் பாடலிலே' துள்ளும் நடன மான்கள்




அழகிய நடனங்களின் புகைப்படங்கள்


இவர்கள் சப்தம் இல்லாத தனிமை கேட்கிறார்கள்


இசையால் மயக்கிய வைத்யா


பாரதி(ராஜா)க்கு பாரதியின் பொன்னாடை


அன்புத் தழுவலில் நட்பின் விலாசம்




விருதுக்கு மரியாதை

பேச்சால் மயக்கிய பாடகன்


விழாவுக்கு வந்த தமிழினத்தின் ஒரு பகுதி


போட்டோக்களை ரசித்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

**************************

இந்த முறை தமிழ்மண விருதுகள் களத்தில் இறங்க முடியாத சூழல். காரணம் நான் கடந்த ஆறு மாதத்திற்கு மேலாக மனசு வலைப்பூவில் மட்டுமே எழுதி வருகிறேன். எனது மற்ற வலைப்பூக்களுக்கு இணைப்பு அளித்த தமிழ்மணம், மனசுக்கு கொடுக்கவில்லை.

நான் மின்னஞ்சல் அனுப்பியும் அவர்களின் வேலைப்பளுவினால் அதற்கு பதில் கிடைக்கவில்லை. எனவே நண்பர்களின் படைப்புக்களை வாசித்து வாக்களிக்கும் வாசகனாய் மட்டுமே நான் இந்த முறை களத்தில்...

போட்டியில் கலந்து கொள்ளும் நண்பர்கள் அனைவரும் எந்த இடுகையை களத்தில் இறக்கியிருக்கிறேன் என்று பதிவு போட்டாச்சு. முதல் கட்ட வாக்கெடுப்பும் ஆரம்பமாயாச்சு. விறுவிறுப்பான போட்டிக் களத்தில்  கலந்து கொள்ளும் எல்லாரும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. ஆனால் அது நடக்க வாய்ப்பில்லை என்பதால் எல்லாருக்குமான வெற்றிப் போட்டியில் எல்லைக் கோட்டைப் பிடித்து வெற்றியை தனதாக்கிக் கொள்ள இருக்கும் பதிவுலக பிரமாக்களுக்கு அடியேனின் வாழ்த்துக்கள்.

-'பரிவை' சே.குமார்
Photos from My Friend - No Thanks to Him

வெள்ளி, 17 டிசம்பர், 2010

மொதச் சொத்து


செல்லம்மாவுக்கு மகன் சொன்ன செய்தியைக் கேட்டதும் மனசு நொறுங்கிப்போனது. என்னப்பா சொல்றே... அந்த நிலத்தை விக்கப் போறியா?... மறுபடியும் கேட்டாள். ஆமா... அது வேஸ்ட்டாத்தானே கிடக்கு... அதை கொடுத்துட்டு ரோட்டோரமா ஒரு இடம் வருது. வாங்கிப் போட்டா பின்னால வீடு கீடு கட்டி வாடகைக்கு விடலாம். அந்தப் பக்கம் இருக்கிற எல்லா நிலத்தையும் ஒருத்தர் வெல பேசுறார்... நல்ல வெல போகுமாம். அதான் கொடுத்துடுவோம். அது உங்கப்பா மொதமொதலா எனக்கு வாங்குன்ன சொத்துடா... அதை விக்கணுமாடா மெதுவா கேட்க, ஆமா பெரிய அரண்மனைய வாங்கி கொடுத்திட்டாரு... ஒரு ஏக்கரு எடந்தானே... எல்லாப் பயலும் வித்துட்டா அப்புறம் அதை ஒருத்தனும் வாங்க வரமாட்டான். நல்ல வெல கிடக்கிறப்போ வித்துடலாம். உங்க பேருல இருந்தா பின்னால பொம்பளைப் புள்ளங்க வேற பிரச்சினைக்கு வந்ததுங்கன்னா... சரி இடத்தை விக்கிற வரை யாருகிட்டயும் சொல்லாதீங்க... அப்புறம் எங்களுக்குத்தான் சொத்துன்னு கொடிப் புடிக்க வந்திருங்க என்றபடி கிளம்பினான்.

அவன் விற்பதாக சொன்ன நிலம் ரோட்டோரத்தில் இல்லைதான்... ஆனால் நல்லா வெளஞ்ச நிலம்தான்... இப்ப வானம் பொய்த்துப் போகவும் பராமரிக்க ஆள் இல்லாததாலயும் விவசாயத்தை துறந்துட்டு கருவ மரங்களை தாங்கி நிக்குது. இப்பவும் வீட்டுல அடுப்புக்கு போக வருசம் வருசம் அதுல இருக்க வெறக வெலக்கி கொடுத்து சம்பாதிக்கத்தான் செய்யிறாங்க.

செல்லம்மா அந்த வீட்டு மருமகளா வந்தப்போ கொஞ்ச நிலம்தான் இருந்தது. வெஜயன் மாமாவோட நிலத்தை பங்குக்கு போட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவரு டவுனுல எதோ கவருமெண்ட் உத்தியோகம் பாத்ததால வெவசாயம் பண்ண விரும்பலை... கொஞ்ச காலத்துக்கு பின்னால ஒரு வெலய வச்சு அவ மாமனாருக்கிட்டயே கொடுத்துட்டாரு... வெவசாய வேல காலத்துல மாமனாரு சொல்லாமலே செல்லம்மா மாங்கு மாங்குன்னு வெவசாய வேல எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டுகிட்டு பாப்பா... இருக்கதுலயே பெரிசாவும் கடைசியாவும் இருக்கிற எல்லச் செய்யிக்கு கம்மாயில இருந்து தனியாளா தண்ணி கொண்டு போயி பாச்சிடுவா. சில சமயங்கள்ல மாமனாருக்கு உடம்பு முடியலைன்னா இவளே வயல்ல இறங்கி உரமெல்லாம் போட்டிருக்கா. அவ புருஷன் தனராஜ் ஸ்டேட் பேங்குல பியூனா இருந்தான். கவருமெண்ட் உத்தியோகம் பாக்கிறதால கல்யாணத்துக்கு முன்னால இருந்தே மாமனார் அவனை வய பக்கம் வரவிட்டதில்லை. அவனும் வய பக்கமே வாரதில்லை. ஆனா அவனுக்கும் சேத்து செல்லாத்தா வேல பாத்தா.

அப்பத்தான் இந்த நிலம் வெலக்கு வந்தது. அவள் மாமனார் காசு இல்லைன்னு வேண்டாமுன்னு மறுத்தப்போ தனராஜ்தான் நல்ல இடம்ப்பா... மொத்தமா ஒரு ஏக்கருக்கிட்ட இருக்கு.... வெவசாயம் பண்ண நல்ல இடமுன்னு எங்கெங்கயோ பணம் பொரட்டி வாங்க வச்சான். அவன் முத முதல்ல பணம் போட்டு வாங்கினதால அவங்கிட்ட சொல்லி மருமக பேர்ல பத்திரம் போட வச்சாரு. அதனால செல்லம்மாவுக்கு அந்த நிலத்து மேல தனிப்பட்ட பாசம். அவ புருசன் மொதமொதலா வாங்கின நெலம்... அதுவும் அவ பேர்ல வேற... சந்தோஷம் இருக்காதா என்ன.

அதை எல்லாரும் பெரிய செய்யின்னு சொன்னாலும் அவ மாமனாரு மட்டும் செல்லம்மா செய்யின்னுதான் சொல்வாரு. செல்லம்மா செய்யில நாளைக்கு உரம் போடணும்... செல்லாத்தா செய்யிக்கு தண்ணியடச்சு விடனுமின்னு அவரு சொல்றப்போ அவளுக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும். மாமனாரும் மாமியாரும் போய்ச் சேந்ததுக்குப் பின்னால எல்லா வயலையும் செல்லம்மா மட்டும்தான் பாத்தா... அப்பல்லாம் நாட்டுக்கட்டு கட்டுன சேலய மொழங்கால் வரைக்கும் தூக்கி சொருகிகிட்டு தலமுடிய கொண்ட போட்டுகிட்டு அவ வயலுக்குள்ள திரியிறதைப் பாக்கணுமே... சும்மா ஆம்பளக் கணக்கா வேலை பாப்பா... அவளுக்கு பொறந்ததெல்லாம் அப்பன மாதிரி... இங்கன கெடக்கத அங்கன எடுத்துப் போடாதுக... மூத்தவன் மட்டும் அப்ப அப்ப அவ திட்டுக்குப் பயந்து வயல்ல இறங்கி வேல பாப்பான். மத்ததெல்லாம் அப்பவுல இருந்து இப்ப வரைக்கும் வயப்பக்கமே வாறதில்லை.

நல்லா வெளஞ்சுக்கிட்டிருந்த ஊர்ல விவசாயமே வாழ்க்கைன்னு கிடந்த மக்களெல்லாம் அறுவடையான பின்னால வய வேலை பாக்கிறவங்க கொறஞ்சிட்டாங்க. பாதிச் செய்யில கருவ மரம் வளர்ந்து பசுமையா இருந்த அந்த ஊரை கொஞ்சம் கொஞ்சமா தன்னோட பிடிக்குள்ள கொண்டாந்திருச்சு. எதோ நாலஞ்சு குடும்பம் வெவசாயத்தை இழுத்துக்கிட்டு கிடந்துச்சு. அதுல செல்லம்மாவும் ஒருத்தி, எல்லா வயலையும் வெயிலு காலத்துல மராமத்து பாத்து கருவ வராம வச்சிருப்பா... மண்டிக்கிடக்கிற கொலுஞ்சிச் செடியவும் மழை பேஞ்சு தண்ணி நிக்கிறப்போ தூரோட பிடுங்கி வயல்ல போட்டு வப்பா... அது தண்ணியல அழுகி கருப்பு கலாரா தண்ணி நிக்கும்... அது நல்ல உரமுன்னு மாமனாரு சொல்லியிருக்கிறாரு.

செல்லம்மா அவ புருசன் அவளுக்குன்னு வாங்கின வயல்ல விவசாயம் பண்ண ரொம்ப சிரமப்பட்டா, அவ்வளவு பெரிய வயல முன்ன மாதிரி பாக்க முடியலை. இன்னொரு பிரச்சினை என்னன்னா வேலக்கு ஆள் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பா இருந்துச்சு. அதனால பாத்தா செலவழிச்சு அழிவுல இருந்து காக்க முள்ளெல்லாம் அடச்சு ஆள் வச்சி பாத்து கடைசியா கொடக்கூலி மிஞ்சாது போலன்னு அத தரிசா போட்டா அடுத்த ரெண்டு வருசத்துல ஊரே தரிசாயிடுச்சு. பயிரு வெளஞ்ச பூமியெல்லாம் முள்ளு வெளஞ்சு ஏதோ தீவு மாதிரி ஆயிடுச்சு.

முன்னெல்லாம் வருசப் பொறப்பன்னைக்கு வயல்ல போயி புது ஏர் கட்டுவாங்க... மாமனார் காலத்துல அவரு ஏர் கட்ட குடும்பமே போயி நெல்ல வயல்ல போட்டு இந்த வருஷம் நல்லா வெளயணுமின்னு சாமி கும்பிட்டு வருவாக. அவருக்கு அப்புறம் ஏர் ஓட்ட ஆளில்லாததால செல்லம்மா மம்பட்டிய எடுத்துக்கிட்டு யாராவது ஒருத்தனை கூட்டிக்கிட்டு போயி ரெண்டு கொத்து கொத்திட்டு நெல்லப் போட்டு மேல தண்ணிய ஊத்திட்டு வருவா... அதுவும் இப்ப சில காலமா இல்லை. பொங்கலன்னைக்கு புத்தாண்டுன்னு சொல்லிட்டாங்களா... பொங்கலை பாக்கிறதா... விளைஞ்சு அறுப்புக்கு நிக்கிற வயல்ல ஏரோட்டப் போறதா... சொல்லப் போனா ஏர் ஓட்ட யார் வீட்டுலயும் மாடு இல்லை... இப்பல்லாம் டிராக்டருதான் உழுகுது.... எல்லா வயலையும் ஒரே நாள்ல உழுதுருவான்... அவனுக்கு வரப்பு இருக்கதுதான் சிரமம் இல்லேன்னா இந்த பக்கத்துல இருந்து அந்தப்பக்கம் வரைக்கும் ஒரே ஓட்டா ஓட்டிடுவான்.

எல்லாரோட வயலுகதான் தரிசா இருந்துச்சின்னா பல வீடுகள் மனிதர்கள் இல்லாம தரிசாயிக்கிட்டே வர ஆரம்பிச்சாச்சு. யாரோ ஒரு புண்ணியவான் அந்த ஏரியாவுல எதோ ஒரு பேக்டரி கட்டப்போறானாம் அவன் தான் எல்லா நிலத்தையும் வளச்சு வாங்குறான். எல்லாரும் விக்க ரெடியாயிட்டாங்க. மத்த செய்யெல்லாம் கேட்டா கொடுத்துடலாம்... பெரிய செய்யி மட்டும் நம்ம காலத்து வரைக்கும் அவரு நெனவா இருக்கட்டும் என்று செல்லம்மா நினைத்திருந்தாள். ஆனால் சுத்தி உள்ள வயலுகளை எல்லாம் வித்துட்டாங்கன்னா இது தீவு மாதிரி போக வழியில்லாம ஆயிடும். அதான் இப்ப கொள்ளக்காடுக எல்லாத்தையும் பிளாட் போட்டு வீடாக்கிட்டாங்கள்ல... டவுனும் அவ ஊரும் ஏறத்தாழ ஒண்ணாயிருச்சு. அதனால பய சொல்றபடி கொடுத்துட்டு ரோட்டோரமா ஒரு எடத்த வாங்கப் போடலாம். மொத மொதலா அவரு சம்பாத்தியத்துல வாங்கினதுன்னு தரலைன்னு சொல்லிட்டா நாளக்கி எல்லாரும் கொடுத்துட்டா இப்ப கொடுக்கிறதா சொல்ற வெலயும் கிடைக்காது. அவன் சொல்றதுதான் வெலயாயிடும். கொடுத்துடுறது நல்லது என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.

அந்த வயல்ல இருந்து கொஞ்சம் மண்ணெடுத்து அவரு நெனவா முடிஞ்சு வச்சுக்கணும். இந்த வயசுல அங்க போக முடியாது. மாமனாரு காலத்துல இருந்தவங்க வரப்புக் கட்டுறதுன்னு சொல்லி வரப்ப நல்லா கட்டி நடக்கிற மாதிரி வச்சிருந்தாங்க... அப்புறம் வந்தவங்க வரப்ப வெட்டுறதுன்னு சொல்லி இப்ப ரெண்டு செய்களுக்கு இடையே பேருக்கு சொவரெடுத்த மாதிரி இருக்கு. அதுல நடக்க தனி தகிரியம் வேணும். போயி விழுந்து கிடந்தா அவ்வளவுதான் என்று நினைத்தவள் ஏய்... இசோறு... அடேய்... இசோறு என்று கத்த அய்யோ அப்பத்தா எத்தனை தடவை சொல்லிருக்கேன்.... என் பேரு இசோறு இல்ல... கிஷோருன்னு... என்ன சோறோ... எனக்கு அப்புடித்தான் வருது... நம்ம பெரிய செய்யில போயி கொஞ்சம் மண்ணெடுத்துக்கிட்டு வாடா... அட போ நீ வேற.... அங்க யாரு போவா.... வேற வேலையில்ல... நான் பித்திக்கா விளையாடப் போறேன்... என்றபடி டூர்ரென்று ஓடினான். ம்... யாரு போவா... என்று நினைத்தவள், சரி சொர்ணம் மயன் வரட்டும் அவங்கிட்ட சொல்லி எடுத்தராச் சொல்வோம் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு வாசலில் காத்திருந்தாள்.

-'பரிவை' சே.குமார்.

புதன், 15 டிசம்பர், 2010

மனசின் பக்கம் 15/12/10


இன்றைய மனசின் பக்கத்தில் கடந்த வெள்ளியன்று அபுதாபியில் பாரதி நட்புக்காக அமைப்பினரால் திரு.எஸ்.பி.பி. அவர்களுக்கு நடந்த பாராட்டு விழாவில் என் கண்களில் விழுந்த சிலவற்றையும் பாரதி அமைப்பினர் இப்படி செய்திருக்கலாம் என்று நினைத்த சிலவற்றையும் பகிரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

எனது பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு நண்பர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் மனைவி, மகன், மகள் ஆகியோருடன் வந்திருந்தார். அவரது மகனுக்கு ஆறு அல்லது ஏழு வயதிருக்கும். அவன் மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பாரதி நட்புக்காக அமைப்பின் பேனரில் இருந்த ஆங்கில எழுத்துக்களை அவரிடம் வாசித்துக் காட்டிவிட்டு அதன் கீழே இருந்த தமிழ் எழுத்துக்களை வாசிக்கத் தெரியாமல் அவரிடமே கேட்டான். அவர் கடைசி வரை அதை என்னவென்று சொல்லிக் கொடுக்கவேயில்லை. மேலும் அவன் கேட்ட கேள்விக்கெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பதிலளித்தார்.

இதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால் அவருடைய மகளுக்கு 2 வயதுக்குள்தான் இருக்கும். அது தமிழில் கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் ஆங்கிலத்தில்தான் பதிலளித்தார். ஆங்கிலம் முக்கியம்தான் ஆனால் தமிழ் நமது தாய்மொழி என்பதை மறக்கக் கூடாது. பள்ளியில் தமிழ் இல்லை என்றால் வாசிக்கும் அளவுக்காகவாவது வீட்டில் சொல்லிக் கொடுக்கலாம் அல்லவா...

எதோ அமெரிக்காவில் பொறந்து வளர்ந்தது போல் அவர் பண்ணிய அல்டாப்பு.... அப்பா... சாமி... தாங்கலை... நம்ம தமிழகத்தில் எதாவது ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்துதானே வந்திருப்பார். அரபு நாடு வந்த உடன் எல்லாமே மாறிவிடும் போல... அவர் பண்ணின அலப்பறையால் முன் இருக்கை நண்பர்கள் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டார்கள் என்பது அவர் பாதியில் விழாவில் இருந்து கிளம்பிய போது அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்த சிரிப்பில் தெரிந்தது. என்ன செய்ய இப்படியும் மனிதர்கள்.

***************

எங்கள் இருக்கைக்கு முன்னர் ஒரு நடுத்தர வயது குடும்பம் ஒண்ணு அமர்ந்திருந்தது. அவர்களுக்கு அருகில் இரண்டு இருக்கைகள் கிடந்தன. அதில் எங்கள் நண்பர்களை அமரச் சொல்லலாம் என்று அவர்களிடம் ஆள் வருகிறதா என்று கேட்டபோது ஆள் வருவதாக சொன்னார்கள். நாங்களும் சரியென்று நண்பர்களை பின்னால் சென்று அமரச் சொன்னோம்.

நீண்ட நேரமாக யாருமே வராத இருக்கையை கடந்து ஜீன்ஸ் பேண்ட், டீ சர்ட்டில் வந்த அம்மாவும், இளம் பெண்ணும் சென்ற போது அந்தப் பெண் எழுந்து ஓடிப்போய் அவர்களை அழைத்து வந்து அமரச் செய்தார். இவ்வளவுக்கும் அவருக்கும் அவர்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அவர்களும் பாதியில் எழுந்து போக, சும்மா கிடந்த இருக்கையில் எங்களுக்கு தெரிந்த நண்பர் மனைவியுடன் வந்து அமர்ந்தார். இதை முன்னமே எங்களிடம் சொல்லியிருந்தால் நண்பர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். இவர்களை என்ன சொல்வது?

***************

அன்றைய தினத்தில் விழா நடந்த நேஷனல் தியேட்டருக்கு அருகில் இருந்த கால்பந்து மைதானத்தில் நடந்த போட்டியை காண கேம்பில் தங்கியிருப்பவர்களை பேருந்தில் அழைத்து வந்து சாப்பாடு கொடுத்து கூட்டம் சேர்த்தார்கள். அதனால் பாதைகள் அடைக்கப்பட்டு சுற்றி வர வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. இருந்தும் விழா அரங்கம் நிறைந்து பெரும்பாலான நண்பர்கள் நின்று கொண்டு பார்த்தார்கள். இதற்கு தமிழ் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம் அல்லவா?

***************

இனி, விழாவை நடத்திய பாரதி நட்புக்காக அமைப்பினரின் திட்டமிடல் அருமையாக இருந்தது... சில இப்படி செய்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று என்ன வைத்தன... அவை.

1. பாரதியாரின் பாடலுக்கு நடனமாடிய போது பின்புறத் திரையில் பாரதியின் ஒரு போட்டோ மட்டும் காட்டப்பட்டது. அதையே பாரதியின் போட்டோக்களைத் தொகுத்து ஒரு ஸ்லைடு ஷோவாக காட்டியிருந்தால் இன்னும் நல்லா இருந்திருக்கும்.

2. இசை நிகழ்ச்சி நடத்திய வைத்யாமேடையில் இடமிருந்தும் பின்புறமாக தள்ளி உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தார். இன்னும் முன்னே வந்து நடத்தியிருக்கலாம். நடன் நிகழ்ச்சி நடக்கும் போதே அவருக்கான மேடை தயார் செய்யப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

3. விழாவில் பாடிய வைத்யாவின் இசையை ரசித்த எஸ்.பி.பி மற்றும் பாரதிராஜாவை ரசிக்கவிடாமல் மொபைல், கேமரா என்று துரத்தினர். பின்னர் பாரதி அமைப்பினர் அரண் அமைக்க கூட்டம் குறைந்தது.

4. பாலுவின் திரையுலக வாழ்க்கையை அழகாக தொகுத்திருந்த திரு.சங்கர் மற்றும் அவரது நண்பர்கள் இன்னும் நல்லா பண்ணியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. மேலும் அவர் வாசித்த கவிதை அழகாக போய்க் கொண்டிருக்கும் போதே மேடையின் கீழே இருந்த ஒருவர் கையைக்காட்ட அவசரமாகக்கூட அல்லாமல் அப்படியே முடிக்கப்பட்டது.

5. பாரதிராஜா வைத்யாவை பாராட்டிப் பேசும்போது அவர் கைகாட்டிய திசையில் வைத்யாவின் வீணை ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அவர் குறித்து பாரதிராஜா நீண்ட நேரம் பேச ஒரு வழியாக வைத்யாவை அவர் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். மேடையில் ஒரு சேர் போட்டு அவரையும் அமர வைத்திருக்கலாம். ஏன் செய்யவில்லை? கல்யாணக்கார வீட்டில் மேளக்காரர்கள் வாசிப்பது போல்தான் அன்று அவரது நிலை.

6. பாரதி அமைப்பினர் விழாவிற்கு வந்த பிரபலங்களுடன் போட்டோ எடுப்பதெல்லாம் விழா முடிந்தோ அல்லது விழாவிற்கு முன்னரோ முடித்து விட்டால் நல்லா இருக்கும் சென்ற வருடம் சுசிலாம்மா வந்த போது எப்படியோ அதே போல்தான் பாலு அவர்களிடமும் நடந்து கொண்டார்கள். மேடைக்கு கீழே பார்வையாளர்கள் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த அவரைச் சுற்றி கூட்டமாய் நின்று விழாவின் சுவராஸ்யத்தை கெடுப்பதில் அவர்களே தலைமை ஏற்கிறார்கள். இந்தத் தவறை அடுத்த முறை சரி செய்தால் நல்லது.

7. விழா நடக்கும் போது அரங்கத்தின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு மெலிதான வெளிச்சமே இருக்க நல்லாயிருந்தது. தீடீரென விளக்குகள் எல்லாம் போடப்பட்டு பின் அதன் வெளிச்ச அளவு மெதுவாக குறைக்கப்படும். இதுபோல் பலமுறை செய்யப்பட்டது. அது அந்த அரங்கத்தில் தானியங்கி விளக்குகளா? அல்லது யாராவது செய்தார்களா? என்பது தெரியவில்லை.

போதும் இன்னும் உள்ளே நுழைய வேண்டாம்... ரொம்ப நல்லா நடந்த விழாவில் சில குறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அடுத்த முறை இன்னும் சிறப்பாக செய்வார்கள் என்பது உண்மை.

***************

சன் தொலைக்காட்சியில் தற்போது சங்கீத மகாயுத்தம் இரண்டாவது பகுதி சனி, ஞாயிறுகளில் நடத்தப்படுகிறது. மாதங்கி தொகுத்து வழங்குகிறார். சின்மயி அளவுக்கு இவருக்கு நடத்த வரவில்லை என்பதே உண்மை. ஆறு அணிகளில் நான் கிற்கு ஆண் பாடகர்களும் இரண்டிற்கு பெண் பாடகர்களும் கேப்டனாக இருக்கிறார்கள். இந்த ஆண் பாடகர்கள் நடுவர்களாக இருக்கும் போது பண்ணும் அலம்பல் தாங்கவில்லை.

ஒரு அணியில் பாடும் பெண் பார்க்க அழகாக இருக்கிறார். அவர் எப்படி பாடினாலும் இவர்கள் சூப்பர்...ஆஹா... ஒஹோ... என்பது சகிக்கமுடியவில்லை. நல்லா பாடியவருக்கு மார்க்கை குறைத்து அவருக்கு அள்ளி வீசுகிறார்கள். சென்ற வாரம் இதற்கெல்லாம் மேலாக அவர் பாடியதும் பிரசன்னா என்று நினைக்கிறேன்... உங்க புன்னகை எல்லாருக்கும் பிடிச்சுப் போச்சு என்றதும். கிரேஸ் கருணாஸ் அவர்கள் உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்குன்னு நேர சொல்ல வேண்டியதுதானே என்றதும் வழிந்து கொண்டு ஒரு சிரிப்பு வேற...

அப்புறம் டூயட் பாடல் பாடும் போது பாடுபவர்கள் இருவருக்கும் கெமிஸ்ட்டரி (அப்படின்னா என்னங்க????) ஒத்து வர வேண்டும் என்று சொல்ல, இருவரும் ரொமான்டிக்காக பாட உடனே நீ என்ன அவங்களை லவ் பண்ற பீலிங்கோட பாடுறே என்றதும் அந்த அணியில் கேப்டனான பெண் எழுந்து அவங்க பெற்றோருக்கு தெரியாம என்ன வேணாலும் பண்ணட்டும் என்கிறார். இவர்களே ஜோடி சேர்த்து விடுவார்கள் போல... என்ன செய்ய கலிகாலமாயிப் போச்சு.

***************

டிசம்பர் 26-ல் ஈரோட்டுல பதிவர்கள் சந்திப்பு நிகழ்ச்சியான 'சங்கமம்-2010' நடக்க இருக்கிறது. கதிர் அண்ணா, சகோதரர் பாலாசி என எல்லாரும் தங்கள் வலைப்பூவின் மூலமாக அழைத்திருக்கிறார்கள். முடிந்தளவு எல்லாரும் கலந்து கொள்ளுங்கள். நாங்கள் விழா சிறக்க வாழ்த்துகிறோம். விழாவின் வெற்றி குறித்த பதிவுகளை படிக்க ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்.


-'பரிவை' சே.குமார்.