மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

ஞாயிறு, 15 டிசம்பர், 2019

மனசு பேசுகிறது : சினிமா என்னும் ஜிகினா

Related image

சினிமாங்கிறது எல்லாருக்குமே ஒரு குறிப்பிட்ட வயது வரை ரொம்பவும் பிடித்தமான ஒன்றாக இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஒரு சிலர் அன்றும் இன்றும் என்றும் சினிமா மீது தீராத காதல் கொண்டிருப்பார்கள். இன்றைய டிக்கெட் விலையில் கூட அவர்களுக்கு தியேட்டரில் போய் படம் பார்த்தால்தான் பார்த்தது போலிருக்கும்.

சின்ன வயதில் சினிமா மீது தீராத காதல். தேவகோட்டையில் அப்போது மூன்று தியேட்டர்கள்... ரீலீஸான உடனேயெல்லாம் அங்கு படம் வராது... சில வாரங்களுக்குப் பின்தான் வரும். ரிலீசான படமென்றால் அது காரைக்குடியில்தான். பள்ளிப்பருவத்தில் காரைக்குடிக்கு படம் பார்க்கப் போவதெல்லாம் முடியாத காரியம் என்பதால் தேவகோட்டையில்தான் பார்க்க வேண்டும்... அதுவும் அம்மாவுடனோ அக்காக்களுடனோதான் போகமுடியும்.

அம்மாவுக்கு சினிமா ரொம்பப் பிடிக்கும்... பெரும்பாலும் காலைக்காட்சிக்கு அவரும் அவர் பிறந்த ஊரில் இருந்து எங்க ஊருக்கே திருமணம் முடித்து வந்த அவர் வயதொத்த பஞ்சம்மாவும் பேசி வைத்துக் கிளம்பி விடுவார்கள். விடுமுறை தினம் என்றால் நாங்களும் இருப்போம். சில சமயங்களில் ஆறு மணிக்குப் போடப்படும் முதல் காட்சிக்கு கூட்டிச் செல்வார்கள். அடிக்கடி சினிமாவுக்குப் போவோம். 

பள்ளியில் படிக்கும் போது தூறல் நின்னு போச்சு பார்த்துவிட்டு வந்த மறுநாள் பள்ளியில் தவட்டாங்கம்பு (மரக்குரங்கு) விளையாண்டவர்களை வேடிக்கை பார்க்கும் போது மேலிருந்து குதித்தவன் என் மீது விழ, நான் சுவரில் விழுந்து கை உடைந்து அம்மாவிடம் பட்ட அடிகள்... கைக்கு கட்டுப்போட குன்றக்குடி கிளம்பும் போது விவித பாரதியிலோ இலங்கை வானொலியிலோ சரியாக ஒலிக்க விடப்படும் ஏரிக்கரைப் பூங்காற்றோ அல்லது தங்கச் சங்கிலியோ 'நீ போம்மா.. நான் பாட்டைக் கேட்டுட்டு வாரேன்'னு சொல்ல வைக்கும்... அதுக்கு மானாவாரியாத் திட்டு வாங்கினதெல்லாம் பெரிய கதை.

அப்ப விஜயகாந்தை ஏனோ பிடிக்காது.... இப்ப ரொம்பப் பிடிக்கும்... இந்த இரண்டுக்கும் எனக்குக் காரணமெல்லாம் தெரியாது. நம்ம விருப்பம் அப்போது கமல், பாக்கியராஜ், இராமராஜன்தான். இவர்கள் படமென்றால் அம்மாவை நச்சரிப்பதுண்டு... அம்மா எப்படியும் சினிமாவுக்குக் கூட்டிச் சென்றுவிடுவார். தொன்னூறுகளில் டிக்கெட் விலையும் அதிகமில்லைதானே. 

முதலில் ஊருக்குள்... அப்புறம் வீட்டுக்குள் கறுப்பு வெள்ளைத் தொலைக்காட்சி வந்தபின் ஞாயிறுகளில் ஒரு பழைய சினிமா...  சனிக்கிழமை ஹிந்திபடம் மொழி புரியாமல் பார்த்து ரசித்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை...  அதுவும் எல்லாரும் ஒன்றாகக் கூட்டமாக அமர்ந்து பார்ப்பது என்பது மகிழ்வின் உச்சமில்லையா..! இப்பவும் மொழி அவ்வளவாகப் புரியாதென்பதால் ஹிந்தியும் கன்னடமும் தவிர்த்து தெலுங்கு, மலையாளப் படங்கள் பார்ப்பதுண்டு என்றாலும் மலையாள சினிமா மீதே ஆர்வம் அதிகம்... ஷகிலா படத்தின் மீதல்ல.

கல்லூரியில் படிக்கும் போது வீட்டுக்கு நல்ல பிள்ளை... அது போக தேவகோட்டை தியேட்டருக்குப் படத்துக்குப் போனால் எப்படியும் யாராவது ஒரு உறவினர் வரக்கூடும்... அம்மாவிடம் சொன்னால் எது பிய்யும் என்பதெல்லாம் தெரியாது ஆனால் கண்டிப்பாக அடி விழும் என்பது நன்றாகத் தெரியும் என்பதால் விடுமுறை தினமே முதுகுக்கு நல்லது என முடிவெடுத்து முதலாம் ஆண்டு நகர்ந்தது. 

இரண்டாம் ஆண்டில் நண்பர் கூட்டம் அதிகமானதால் சில படங்களை தியேட்டரில் போய் பார்க்க ஆரம்பிச்சாச்சு. யாராவதுபார்த்துட்டுப் போய்ச் சொன்னால் சொல்லட்டும் என்ற எண்ணமும் மனசுக்குள் வந்தாச்சு. மூன்றாம் ஆண்டில் நிறையப் படங்கள்... மதியம் பெரும்பாலும் வகுப்பு இருக்காது என்பது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது. நண்பர்களுடன் அதுவும் கூட்டமாய் படம் பார்ப்பது என்பது மீண்டும் கிடைக்காத ஒன்று... நாங்கள் எங்கள் எல்லை யைத் தாண்டி படம் பார்க்கவில்லை...  ஆம் காரைக்குடிக்கு படம் பார்க்கச் சென்றதே இல்லை... அதேபோல் கட்டடித்துவிட்டுப் படத்துக்குப் போகவில்லை. 

காரைக்குடியில் கணிப்பொறி நிலையத்தில் வேலை பார்த்தபோதுதான் தினமும் இரவுக்காட்சி... ஆறு திரையரங்குகள்... பெரும்பாலும் ரிலீஸ் செய்யப்படும் படங்கள்... எப்படியும் போய் விடுவோம். படம் பார்க்கச் சலிப்பதேயில்லை... பாரதி கண்ணம்மாவெல்லாம் இருக்கை இல்லாமல் கடைகள் இருக்கும் வரண்டாவில் அமர்ந்து பார்த்தோம்.  

திருமணம் ஆகும் வரை சினிமாப் பார்ப்பதில் குறை வைத்ததேயில்லை... திருமணத்துக்குப் பின்னும் கூட சினிமா மீது ஆர்வம் அதிகம்தான்.  மதுரைக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் சினிமாதான்... குடும்பத்தை விடுத்துச் சென்னையில் இருந்த ஆரம்ப காலத்தில் கிருஷ்ணவேணியும் ஸ்ரீனிவாசாவும் உதயமும் எங்கள் ஆஸ்தான் திரையரங்குகள்... உதயத்தில் முதல் 10 டிக்கெட்டுகள் 10 ரூபாய்க்கு கொடுப்பார்கள். சொர்ணாக்கா மாதிரி இருக்கும் ஒரு பெண்தான் அந்த டிக்கெட்டுக்களைக் கொடுப்பார்... உருட்டல் மிரட்டல் வேறு... பத்து ரூபாய் டிக்கெட்டில்தான் பாரிஜாதமெல்லாம் பார்த்தோம்... அறைக்குத் திரும்பியதும்தான் அண்ணாந்து பார்த்ததன் வலி தலையில் தெரியும்... இருந்தாலும் மறுமுறையும் பத்து ரூபாய் டிக்கெட்தான்.

ஸ்ரீனிவாசாவில் படம் பார்த்துவிட்டு வரும்போது அதே சொர்ணாக்கா போன்ற ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரிடம் மாட்டியதும் அவர் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் என்னையும் நண்பனையும் விடாமால் பேசிக் கொண்டு நின்றதும், என்னை நிறுத்தி அவனைப் போய் பான்பராக் சரம் ஒன்று வாங்கி வரச் சொன்னதும்.... மறக்க முடியாத நினைவுகள்... அவரிடம் மாட்டிய அன்று இனி இரவுக்காட்சி என்றால் கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் கிருஷ்ணவேணிதான் என முடிவு செய்து அடுத்த இரண்டு நாளில் மீண்டும் ஸ்ரீநிவாசாவுக்குச் சென்றோம்.

அபுதாபி வந்த பின் சினிமாப் பார்க்க தியேட்டருக்குச் செல்வது குறைந்து விட்டது. எண்ணி ஐந்து படங்கள்தான் இந்தப் பத்தாண்டில் தியேட்டரில் பார்த்திருக்கிறேன். கணிப்பொறியில்தான் இப்போதெல்லாம் படம் பார்ப்பது என்றாகிப் போய்விட்டது. 

வேலை முடிந்து வந்ததும் சமையல், ஊருக்குப் பேசுதல் என்னும் அன்றாடப் பணிக்குப் பிறகான மணித்துளிகளை... அதாவது இரவு பதினொன்னறை வரை எழுத்தும் சினிமாவுமே காலம் கடத்தும் காரணிகளாய் இருக்கின்றன... இது நல்லதா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்வேன்... தொலையும் காலங்களைக் கடத்தும் படகுதான் இவை... ஆனால் இந்த தொலையும் காலத்தில் மனைவியின் பரிதவிப்பும் குழந்தைகளின் பாசமும்  சேர்ந்தே தொலைந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன... இவை திரும்பக் கிடைக்க இந்த வாழ்க்கை மீது வெறுப்புத்தான் வருகிறது. என்ன செய்ய... நம் தலையில் எழுதியது இப்படி என்றுதான் நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மொத்தத்தில் இந்த வாழ்க்கையில் எழுத்தில் என்ன சாதித்து விட்டோம் என யோசித்தாலும் சினிமாப் பார்ப்பதால் என்ன கிடைத்தது என யோசித்தாலும் விடை என்னவோ பூஜ்ஜியம்தான் எங்கள் வாழ்க்கையைப் போல. 

இங்கு அதிகம் பார்ப்பது மலையாளப் படங்கள் என்று சொன்னேன்... ஆம்... அவைதான் அழகிய கதைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன... அடித்து நொறுக்கவோ... அபத்தமாகப் பேசவோ செய்யவில்லை... தமிழிலும் அவ்வப்போது நல்ல படங்கள் வருகின்றன என்றாலும் பெரும்பாலும் மாஸ், சாதீயம் பேசுதல் என ஒரு வட்டத்துக்குள்ளேயே நிற்கிறது தமிழ்ச்சினிமா... மலையாளம் இதையெல்லாம் தன் எல்லைக்குள் வரவிடாமல் அழகான சிறுகதைகளை அபரிதமான சினிமாவாக்கித் தருகிறது. எனக்கு இப்போது மலையாளப் படங்களே மனமகிழ்வைத் தருகிறது.

இப்போதெல்லாம் ஊருக்குப் போனாலும் தியேட்டருக்குப் போதல் என்பது குறைவு. பிள்ளைகளின் சந்தோஷத்துக்காகச் ஒன்றிரண்டு படங்களுச் செல்வதுண்டு. சொல்ல மறந்துட்டேனே தேவகோட்டையில் மூன்றில் ஒரு தியேட்டர் ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸாக மாறிவிட்டது.  மற்ற இரண்டில் ஒன்று இப்போதுதான் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு திறக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டிலுமே ரிலீஸ் படங்கள்தான்  போடுகிறார்கள். என்ன டிக்கெட் விலைதான் எங்கள் ஊருக்கு அதிகம்... அதுவும் அஜித், விஜய்க்கெல்லாம் நானூறு ஐநூறு என்பதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர். இவ்வளவு பணம் கொடுத்துப் பார்ப்பதெல்லாம் இருப்போருக்கே சாத்தியம். ஏசியை அமர்த்தி வைத்துவிட்டு இந்த விலை வாங்குவதெல்லாம் இறைவனுக்கே வெளிச்சம். 

என்னைப் பொறுத்தவரை சினிமா என்பது அப்போதும் இப்போதும் எப்போதும் நம்மை ஏதோ ஒரு வகையில் ஈர்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. தொலைக்காட்சியில் ஒரே படத்தை எத்தனை முறை போட்டாலும் திரும்பத் திரும்ப பார்க்கத்தான் செய்கிறோம்.

சினிமா என்னும் ஜிகினா எப்போதும் மின்னிக்கொண்டேதான் இருக்கும்.

-'பரிவை' சே.குமார்.

வியாழன், 12 டிசம்பர், 2019

சினிமா : அம்பிலி (மலையாளம்)

அம்பிலி...

கடவுளின் குழந்தை இவன்.

அதென்ன கடவுளின் குழந்தை..?

எத்தனை வயதானாலும் கள்ளங்கபடமில்லாமல் குழந்தைத்தனத்துடன் வாழ்பவர்களை... இதயத்தில் இருந்து வாழ்பவர்களை... பிற உயிர்க்குத் தீங்கு நினைக்காமல் வாழ்பவர்களை... குறிப்பாக வெளி உலகம் பற்றி அறியாமல் வாழ்பவர்களை...  வேறு எப்படி அழைக்க முடியும்..? அவர்கள் கடவுளின் குழந்தைகள்தான். மூளை வளர்ச்சி இல்லாதவர்கள் என அவர்களைச் சொல்லும் நாம்தான் துரோகம், குரோதம், வன்மம், போட்டி, பொறாமை என எல்லாம் சுமந்து திரியும் மூளை வளர்ச்சியற்றவர்கள். அவர்கள் இது எதுவும் அறியாத வளர்ந்த மனிதர்கள்.

Image result for ambili movie images hd

அப்படிப்பட்ட ஒரு குழந்தைதான் அம்பிலி... அப்பா, அம்மா இருவரும் இல்லாமல்... உறவென்று யாருமற்ற நிலையில் தனியே ஒரு வீட்டில் இருக்கும் குழந்தை மனம் கொண்ட இளைஞன் அவன்.  அவன் உலகம் வித்தியாசமானது... சிறு பிள்ளையாய் சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். தன் வேலையைத் தானே பார்த்துக் கொள்கிறான்... ஸ்கைப்பில் வெளியூரில் தங்கிப் படிக்கும் தோழியிடம் மணிக்கணக்கில் பேசுகிறான்... தனக்குச் சொந்தமான கட்டிடத்தில் இருக்கும் கடைகளின் வாடகை வாங்கச் செல்கிறான்... மொத்தத்தில் கட்டப்பனை என்னும் இடத்தில் இருக்கும் இயற்கை அழகோடு ஒன்றி பேரழகனாய் வாழ்கிறான்.

தன் வேலை மட்டுமின்றி தனக்குப் பிடித்தவர்களின் வீட்டில் சொல்லும் எல்லா வேலைகளையும் பார்த்துக் கொடுக்கிறான். அவனுக்கு அந்த வேலை கடினமாக எல்லாம் தெரிவதில்லை... அந்த மனிதர்களின் அன்பு மட்டுமே தெரிகிறது... எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அவர்களைப் பாசத்தோடு அணுகுகிறான்... ஆனால் அவர்களில் சிலரோ பாசாங்கோடு அவனைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களைப் புரிந்து கொண்டானா என்பதல்ல கதை... அதையும் தாண்டிப் பயணிக்கக் கூடியது.

இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைத்தானே இந்த உலகம் ஏமாற்ற நினைக்கும்..? அவர்கள் ஏமாற்றுவதில் நமக்கொரு அல்ப சந்தோசம் வரும்தானே..? அப்படித்தான் வாடகை வாங்கச் செல்லும் போது கடை வைத்திருப்பவர்கள் வாடகை கேட்டுப் போகும் போது, 'அம்பிலி உன்னோட கவிதை வந்திருக்கு பார்...?', 'உனக்கு இந்தச் சட்டை நல்லாயிருக்கா பார்...?' என்றெல்லாம் சொல்லி வாடகை கொடுக்காமல் ஏமாற்றுகிறார்கள்... அவனும் அதை ஏமாற்றமாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் அவர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள் என்ற நினைப்போடு அங்கிருந்து நகர்கிறான்... அவர்களிடம் வாடகையைப் பெற்றானா என்பதல்ல கதை... அதையும் தாண்டிப் பயணிக்கக் கூடியது.

தோழி டீனா குரியனின் மனசுக்குள் அவன் காதலனாகத்தான் இருக்கிறான்... அவனுக்குள்ளும் அப்படித்தான். ஊருக்கு வருபவள் அம்பிலியிடம் இன்னும் நெருக்கமாகிறாள்... அவனைத்தான் கட்டுவேன் என வீட்டில் சொல்லும் போது அவளைப் பெற்றவர்கள் அதை ஏற்கவோ எதிர்க்கவோ செய்யவில்லை... காரணம் இரண்டு குடும்பத்துக்குமான முன்கதையும் அவர்களுக்கான நெருக்கமும் காஷ்மீர் இராணுவ முகாமில் இருக்கிறது என்பதால் அம்பிலிக்கு நம்மை விட்டால் யார் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு... இவர்களின் காதல் ஏற்கப்பட்டதா என்பதல்ல கதை... அதையும் தாண்டிப் பயணிக்கக் கூடியது.

டீனாவின் அண்ணனும் அம்பிலியின் நண்பனுமான பாபி குரியன் ஒரு சைக்கிள் வீரன்... தேசியப் போட்டிகளில் வென்றவன்... அவனின் ஒவ்வொரு வெற்றியிலும் அதிகம் மகிழ்பவன் அம்பிலி... ஊருக்கு வரும் பாபிக்கு அம்பிலியின் குழந்தைத்தனமான செயல்பாடுகள் மீது ஒரு வெறுப்பு... அவனை வெறுத்து ஒதுக்க ஆரம்பிக்கிறான்... இந்நிலையில் தங்கையின் காதலும் தெரியவர, எதிர்ப்பைத் தூக்கிக் கொண்டு நிற்பதுடன், பாவப்பட்ட அம்பிலியை வீட்டில் போய் அடித்துத் துவைக்கிறான்... அடிபட்ட அம்பிலி அவனைப் பலி வாங்கினானா என்பதல்ல கதை... அதையும் தாண்டிப் பயணிக்கக் கூடியது.

Image result for ambili movie images hd

ஆம்...

குணா கமல் மாதிரி ஒருத்தனைக் காதலிப்பதை வீட்டில் ஏற்றுக் கொள்வார்களா...?

அவர்களைப் பிரிக்கச் செய்யும் சதி என்ன...?

காதலர்கள் சேர்ந்தார்களா... அல்லது செத்தார்களா...?

அம்பிலி  அசகாய சூரனானா..?

தன்னைத் தாக்கிய பாபியைத் தூக்கிப் போட்டு மிதிச்சானா..?

டீனாவைக் கைப்பிடித்தானா...?

நூறு பேரை அடித்து வீர வசனம் பேசினானா..?

இப்படியான கேடுகெட்ட யோசனை எல்லாம் இன்னும் மலையாளக் கரையோரம் நகரவில்லை என்பதே மிகப்பெரிய ஆறுதல். ஒரு சிறு கதையை வைத்துக் கொண்டு மிகச் சிறப்பானதொரு படத்தை நம்முன்னே வைப்பதில் இப்போது வரும் மலையாள இளம் இயக்குநர்கள் கெட்டிக்காரர்களாய் இருக்கிறார்கள்... திரையில் ஆளாளுக்கு அடித்து ஆடுகிறார்கள். சமீபத்தில் பார்த்த எல்லாப் படங்களும் சின்னக் கதையை வைத்து சித்திரம் வரைந்தவைதான்... அத்தனை அழகு... ரசிக்க வைத்த படங்கள்.

நாம்தான் 'சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா' என்று சொல்லிக் கொண்டு சாதியை வைத்தே படத்தை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். குறிப்பாக இளம் இயக்குநர்களில் பலர் சாதிக்குள் மட்டுமே சுற்றி வருகிறார்கள். இது ஆபத்தானது... ஆனால் அதைத்தான் நாம் விரும்புகிறோம். கொடி பிடிக்கிறோம்.. இன்னும் எத்தனை காலத்துக்குத்தான் 'என்னை அடக்கி வச்சே... நான் முளைச்சி வருவேன்'னு வசனம் பேசப் போறோமோ தெரியலை... எல்லா இடத்திலும் எல்லாரும் முளைத்து வந்தாச்சு... இந்தப்படங்கள் வளரும் கிளைகளை ஒடித்துச் செடியைக் கருக வைக்குமே ஒழிய வளர வைக்காது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

அந்த வகையில் மலையாளிகள் இப்போது வர்க்க பேதம், பொருந்தாக் காதல் என எதையும் பேசவில்லை என்பதே மகிழ்ச்சிதான்... இதனாலேயே அவர்களின் கதைகள் மீது ஒரு தனி மரியாதை வருகிறது... நம் புதிய இயக்குநர்களின் கதைகள் சாதிய விதையைப் பரவலாக முளைக்க வைத்து அதன் மூலம் பணம் சம்பாரிக்கிறார்களே என்ற கோபம்தான் வருகிறது..

இன்னும் சொல்லப் போனால் மலையாளிகள் மாஸையும் நம்புவதில்லை... சதையையும் நம்புவதில்லை... சாதியையும் நம்புவதில்லை... கதையை மட்டுமே நம்புகிறார்கள். சமீபத்தில் பார்த்த படங்கள் எல்லாமே ஒருவரிக் கதைதான்... ஆனால் அதை எடுத்திருக்கும் விதம் காட்சிக்கு காட்சி ரசித்துப் பார்க்க வைக்கிறது.

தங்கள் கதை வெல்லும் என்றால் எவனையும் நாயகனாக்கலாம் என்பதைப் புரிந்து வைத்திருப்பவர்கள் மலையாளிகள். அம்பிலியாக பஹத் பாசில், துல்கர், நிவின் பாலி, ஷேன் நிகம் போன்றவர்களைப் போட்டிருக்க முடியும் ஆனால் இயக்குநரின் தேர்வு ஷெளபின் ஷாகிர். இந்தக் கதாபாத்திரத்தை இவரைத் தவிர வேறு யாராலும் இவ்வளவு அழகாய் காட்சிப்படுத்தியிருக்க முடியாது.

காதலும் இல்லை... மோதலும் இல்லை என்றால் அப்ப கதைதான் என்ன..?

ஒரு சைக்கிள் பயணம்... ஆம் இதுதான் கதை.

சைக்கிள் வீரனான பாபி கின்னஸ் சாதனைக்காக கேரளாவில் இருந்து பல மாநிலங்களைக் கடந்து காஷ்மீரை அடையும் சாகசப் பயணத்துக்குத் தயாராகிறான். அவனுக்கு வழியெங்கும் தங்கிச் செல்ல, உதவ ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

Image result for ambili movie images hd

அவன் கிளம்பிச் சென்றபின் அவனிடம் அடிபட்ட அம்பிலியைக் காணோமென ஊரே தேடுகிறது... எங்கே சென்றிருப்பான்...? அடிபட்ட வருத்தத்தில் எங்காவது சென்று செத்திருப்பானா..? எனப் பரபரப்பாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் எல்லாரும் அம்பிலி மீது எவ்வளவு நேசம் வைத்திருந்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரிகிறது...

எங்கே போயிருப்பான் என்ற பதைபதைப்புக்கு இடையே பாபியின் சைக்கிளின் பின்னே தன் பழைய சைக்கிளில் பயணிக்க ஆரம்பிக்கிறான் அம்பிலி. கதையும் சுவராஸ்யமாய்ப் பயணிக்க ஆரம்பிக்கிறது.

அதன் பின் இருவர் மட்டுமே பயணிக்கிறார்கள்... இருவருக்கும் நட்பு ரீதியிலான பந்தம் இல்லை. அம்பிலி நட்போடு நகர்ந்தாலும் பாபி அப்படி நகரவில்லை. கள்ளங்கபடமில்லாத நட்பைக் கொடுத்து ஒவ்வொரு இடத்திலும் அம்பிலி மனிதர்களைப் பிடித்துக் கொள்கிறான். அவனின் உலகம் அன்பால் ஆனது... அதில் பல மொழி பேசும் மனிதர்களை அமர்த்திக் கொள்கிறான். பாபியோ இவனை எப்படியும் கழட்டி விட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறான். அதற்காக முயற்சி மேல் முயற்சி செய்கிறான். அவனின் ஒவ்வொரு முயற்சியும் தோல்வியில் முடிகிறது.

அம்புலி தன்னுடன் வருவதைப் பற்றித் தங்கையிடம் சொல்ல, அவளோ அம்பிலியிடம் உன்னால் அவ்வளவு தூரம் போக முடியாது... திரும்பி வா என்றழைக்கிறாள். அவளின் பேச்சுக்கு எப்பவுமே எதிர்ப்பேச்சு இல்லை என்பதால் திரும்பிப் போகிறேன் எனச் சோகமாய்ச் செல்பவன், ஏனோ காதலியைவிட இந்தச் சைக்கிள் பயணத்தையே பெரிதும் விரும்புகிறான்... பாபியின் மனசுக்குள் இருக்கும் தன் மீதான வெறுப்பை அழித்து அவனுள் இடம் பிடிக்கவோ அல்லது தனக்கும் காஷ்மீருக்குமான பந்தத்தின் காரணமாக அந்த மண்ணை மிதிக்கவோ... ஏதோ ஒன்றுக்காய் அவனுக்கு இந்தப் பயணம் தேவைப்படுகிறது... காதலியின் சொல்லை மறந்து கேரளம் திரும்பிய சைக்கிளை காஷ்மீர் நோக்கித் திருப்புகிறான்... ஆம் மீண்டும் பாபியின் பின்னே சைக்கிளை மிதிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

ஒரு கட்டத்தில் பாபிக்கு உடல்நலமில்லாமல் போக, சில நாள் ஒரு கிராமத்து மருத்துவமனையில் தங்க வேண்டிய சூழல்... அப்போது அம்பிலி அவனைத் தாயைப் போலக் கவனிப்பதுடன் அங்கிருப்பவர்கள், குழந்தைகள் என எல்லாரிடமும் மொழி தெரியாவிட்டாலும் தெரிந்தவரை பேசி நெருக்கமாகிறான். அவனின் அந்த நேசம், பழகும் பாங்கு பாபியின் மனசுக்குள் முதல் முறையாக அம்பிலி மீதான வெறுப்புணர்வைக் கொன்று அன்பை விதைக்கிறது.

அதன் பின் இருவருவருமாய் பயணிக்கிறார்கள்... காஷ்மீர் போய் அம்பிலியும் பாபியும் என்ன செய்தார்கள் என்பதுதான் படத்தின் முடிவாய்.

பாதிப்படத்துக்கு மேல் சைக்கிள் பயணமாய் நகரும் கதையில் ஆங்காங்கே சந்திக்கும் மனிதர்கள் மற்றும் கடக்கும் நிலங்கள் மட்டுமே காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.

காதலியை நினைத்து ஒரு பாடல், காதலனை நினைத்து ஒரு சோகப்பாடல், நண்பர்களுக்குள் போட்டிப் பாடல் அல்லது பாசப்பாடல், இடையில் சண்டைக் காட்சிகள், இதனிடையே ஒரு குத்தாட்டம் என்றெல்லாம் நம்மைப் போல் யோசிக்காமல் அந்த இருவரையும் அவர்கள் கடக்கும் நிலங்களையும் மட்டுமே நம்பி எடுத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கடக்கும் நிலங்கள் ஓராயிரம் கதை பேசுகின்றன. அதையெல்லாம் படம் பார்க்கும் போது நாம் ரசித்துக் கேட்கலாம்.

மிக அழகாகப் பயணிக்கும் கதை... இப்படியானதொரு கதையை எடுத்ததற்காகவே இயக்குநர் ஜான்பால் ஜார்ஜைப் பாராட்டலாம். அவ்வளவு நேர்த்தியாய் கதை சொல்லியிருக்கிறார்.  சைக்கிள் பயணத்தில் என்ன சுவராஸ்யத்தைக் காட்டிவிட முடியும்... அதுவும் படம் முழுவதும் இருவர் சைக்கிளில் பயணிப்பது பார்ப்பவர்களுக்கு அலுப்பைக் கொடுக்காதா..? என்றெல்லாம் அவர் யோசிக்கவே இல்லை... பார்ப்பவர்களை அம்பிலியின் சைக்கிளின் பின்னே தன்னால் காஷ்மீருக்குக் கொண்டு செல்ல முடியும் என நம்பியிருக்கிறார்... அவரின் நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை.

பரந்த நிலப்பரப்பை மேலிருந்தே படமாக்கியிருப்பது சிறப்பு. படத்துக்கு ஒளிப்பதிவும் இசையும் எடிட்டிங்கும் மிக முக்கியமானதாய்... மூன்றும் ஒன்றுக்கு ஒன்று போட்டி போடுகின்றன... ஒளிப்பதிவாளர் ஷரன் வேலாயுதமும் இசையமைப்பாளர் விஷ்ணு விஜய்யும் எடிட்டர் கிரண் தாஸூம்  கலக்கியிருக்கிறார்கள்... இந்த மும்மூர்த்திகளுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

Image result for ambili movie images hd

குறிப்பாக ஷௌபினின் நடிப்பு... அற்புதம்... அருமையான கலைஞன்... இந்த மாதிரி கதாபாத்திரம் என்றால் அது எந்த மொழிப்படமாக இருந்தாலும் நாம் முன்பு பார்த்த அதே நடை, உடை, பாவனையில்தான் நடிப்பார்கள்... இதில் இவர் அதை முற்றிலுமாக மாற்றிக் காட்டியிருக்கிறார்... பாராட்டப்பட வேண்டிய கலைஞன்.

தான் நடிக்கும் ஒவ்வொரு படத்திலும் தன் கதாபாத்திரத்துக்கான முக்கியத்துவத்தை மிக அழகாகக் கொடுத்து விடுகிறார் ஷௌபின். சூடானி ப்ர்ம நைஜீரியா, கும்பளங்கி நைட்ஸ் என எல்லாப் படத்திலும் அவரின் நடிப்பு தனித்தே தெரியும். படத்துக்குப் படம் தன் நடிப்பை பட்டை தீட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார். நான் ரசிக்கும் கலைஞன் ஷௌபினுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

டீனாவாக தன்வி ராமும் பாபியாக நவீன் நஜீமும் கதைக்கு வலுச் சேர்க்கிறார்கள். மேலும் இவர்களின் அப்பாவாக வரும் வெட்டுக்கிலி பிரகாஷ், அம்மாவாக வரும் நீனா குருப், பாட்டியாக வரும் ஸ்ரீலதா நம்பூதிரி என ஒவ்வொருவரும் அவரவர் கதாபாத்திரத்தைச் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்கள்.

E4 Entertainment மற்றும் AVA Productions-க்காக மனோஜ் A.மேத்தா,  A.V. அனூப் மற்றும் C.V. சாரதி தயாரிப்பில் வந்திருக்கும் அம்பிலி அருமையானதொரு படம்.

கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய படமும் கூட.



************

எனது நாவலொன்று அமேசானில் இருக்கிறது. வாசிக்க நினைத்தால் வாசியுங்கள். அங்கு வாசிக்க : நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும்
-'பரிவை' சே.குமார்.

ஞாயிறு, 8 டிசம்பர், 2019

அமேசானில் 'நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும்'

அமேசான்ல கணக்கு ஆரம்பித்து அதன் பின் PENTOPUBLISH-2019 போட்டியில் இருக்கும் நண்பர்களின் கதைகளை தேடித் தரவிறக்கம் செய்ய முயன்றால் இங்கு அது இல்லை... இங்கு இது இல்லை எனச் சொல்ல ஆரம்பித்தது.

நண்பர்கள் தரவிறக்கம் செய்து படி... கருத்து இடுன்னு எல்லாம் சொன்னாங்க... கருத்து இட அமேசான்ல குறைந்தது இந்த மதிப்புக்கு வர்த்தகம் பண்ணியிருக்கனும்ன்னு சொன்னுச்சு...

நாமளே அமேசானுக்குப் புதுசு... அப்புறம் எங்கிட்டு வர்த்தகம்... அதுவும் அவங்க சொல்ற மதிப்புல வர்த்தம் பண்ணுறது. அதான் நம்ம கணக்கு... நம்ம கதைங்கிற முடிவுக்கு வந்தாச்சு.

போட்டிக்காகவெல்லாம் போடவில்லை... பணம் கொடுத்து எல்லாம் வாங்கச் சொல்லவில்லை... இந்தியாவுல இருப்பவர்களுக்கு இலவசமாகக் கொடுக்குமாம் அமேசான்...  அதே மாதிரி கிண்டில் இருந்தா இலவசமாக படிக்கலாமாம்... இந்த அமேசான் பற்றி நிறையத் தெரிஞ்சிக்கணும் போல... கண்ணைக் கட்டி காட்டுல விட்டது மாதிரி இருக்கு.

ஆகவே நண்பர்களே... உங்களில் யாராவது அப்படி இலவசமாகத் தரவிறக்கிப் படித்தீர்கள் என்றால் உங்கள் கருத்தை அங்கு சொல்லாட்டியும் இங்காவது சொல்லுங்க... அம்புட்டுத்தான்....

'நீயுமா குமாரு...?' அப்படின்னு நினைக்காதீங்க... சொக்கா ஒரு லட்சம் ஆசையெல்லாம் இல்லை... எழுத்துக்கான மதிப்புச் சோதனைதான் இது... இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட கதைகள், நாலைந்து நாவல்கள் என எல்லாம் எழுதிக் கிடக்கே எடுத்துப் போட்டு விடலாம் என்பதால்தான் இந்நாவலை அங்கு பகிர்ந்திருக்கிறேன்.. அதனால்தான் இங்கு பாதிவரை தொடராய் எழுதிய 'நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும்' நாவலைத் தூக்கிப் போட்டு வச்சிருக்கேன்.

நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும் நாவலில் இருந்து...

“மாமா...” வேலாயுதம் அருகில் அமர்ந்து தோள் தொட்டு அழைத்தார் ராமநாதன்.

வாயிலிருந்து துண்டை எடுத்து வறண்ட உதடு பிரித்து “ம்.. என்னப்பா...” என்றார் வார்த்தைகளுக்குப் பதில் உஷ்ணக் காற்று வந்து வெளிக்காற்றோடு சோகமாய்க் கலந்தது.

“கலங்காதீங்க மாமா... நாஞ் சொல்றதுக்கு கோபப்படமாட்டீங்கன்னு நெனக்கிறேன்...”

என்ன சொல்லப் போறீக என்ற கேள்வியோடு அவரைப் பார்த்தார்.

“அயித்த மூத்தவனப் பாக்கணுமின்னு ரொம்ப ஆசப்பட்டுச்சு... அது நடபொடயா இருக்கும் போது அது நடக்கல... இந்தக் கடசி நேரத்துலயாச்சும் நடந்தா நல்லாயிருக்கும்...”

“....”

“மூத்தவன வரச்சொல்லவா..?”

“.....”

“என்ன மாமா.... எதுவுமே சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்க...? நாம அவனோட ஒறவு கொண்டாட கூப்பிடல... ஆனா அயித்தயோட ஆச.... அதான்.... எங்க எல்லாரோட முடிவும் அவன் ஒரு எட்டு வந்து பார்த்துட்டுப் போவணுங்கிறது.... நீங்க சொல்ற முடிவுலதான்...”

வேலாயுதம் வறட்சியாய் சிரித்தார்... கண்கள் மட்டும் கலங்கியபடி இருந்தன... துண்டால் துடைத்துக் கொண்டு ஒரு செருமலோடு பேச ஆரம்பித்தார். “மாப்ள... நீங்கதான் எம் மூத்த மவன்... ஒங்ககிட்ட உரிமயோடதான் சண்ட போட்டிருப்பேன்... என்னோட வலி, ரணமெல்லாம் ஒங்க எல்லாருக்கும் தெரியும்... ஏன் இந்தா உசிருக்குப் போராடுறாளே அவளுக்கும் தெரியும்... ஒரு ஆம்பள... எத்தன ராத்திரி வாய் விட்டு அழுதிருப்பேன் தெரியுமா..? குடிக்க கஞ்சியில்லாம வெறும் வயித்தோட வயல்ல கெடந்து வெவசாயம் பண்ணி... நானும் அவளும் புழுப்புடிச்ச ரேசன் அரிசிய சாப்பிட்டுக்கிட்டு புள்ளயளுக்கு நல்ல அரிசி சமச்சிக் கொடுத்து... நல்லா படிக்க வச்சி... பொட்டப்புள்ளக்கி படிப்பெதுக்குன்னு செலுவிய படிக்க வக்காம நாளக்கி கஞ்சி ஊத்துவானுங்க... அரசாள வந்த ஆம்பளப்புள்ளன்னு படிக்க வச்சா.... எவளோ ஒருத்திக்காக ஒத்த ராத்திரியில எல்லாத்தயும் மறந்துட்டு....” பேசமுடியாமல் கோபமும் வருத்தமும் அழுகையும் அவரை அணைத்துக் கொள்ள, கண்ணீரைத் துடைத்து ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டார்.

“புரியுது மாமா...”

“இருங்க.... பேசிடுறேன்... எவளோ ஒருத்திக்காக எல்லாத்தயும் தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போனான்... நான் கொடுத்த படிப்ப தூக்கிப் போடலயில்ல... அதுதானே அவனுக்கு இப்ப சோறு போடுது... எனக்கு அவ வேணும்... உங்க படிப்பு வேண்டான்னு சொல்லலையே... அப்ப அவன் பண்ணுனத சரியின்னு ஏத்துக்கணுமா...? சரி விடுங்க... இத்தன வருசத்துல நீங்கள்லாம் அவனச் சேக்கணும் சேக்கணுமின்னு நிக்கிறிய... ஒரு நா... ஒரு பொழுது... நா பண்ணுனது தப்புன்னோ... என்ன மன்னிச்சிடுங்கன்னோ இந்த வீட்டு வசல்ல வந்து நின்னிருப்பானா... நாந்தான் வைரி... புடிச்ச முயலுக்கு மூணு காலும்பேன்... ஆத்தா... அவ என்ன பண்ணுனா... எனக்குத் தெரியாம முந்தானயில முடிச்சி வச்சிருந்து காலேசுக்குப் போவும் போது செலவுக்கு வச்சிக்கன்னு கொடுத்து விடுவாளே... சுண்டக் கொழம்புன்னா அவனுக்கு உசிருன்னு மண் சட்டியில் எடுத்து பத்திரப் படுத்தி வச்சி...... சுடவச்சி... சுட வச்சிக் கொடுப்பாளே... கஞ்சிதான் குடிப்பான்னு அவனுக்காக தனியா கொஞ்சங் கஞ்சியாச்சும் வச்சி வப்பாளே... அவளக்கூட வந்து பாக்கணுமின்னு தோணலயே...”

“ம்...”

“என்ன மாப்ள... நா பேசுறது தப்புன்னா சொல்லிருங்க... பேசல...”

“இல்ல மாமா... இதுல தப்புன்னு சொல்ல என்ன இருக்கு... உங்க ஆதங்கத்த.... மனசுக்குள்ள போட்டு வச்சிருக்கிறத வெளிய கொட்டிடுறதுதான் நல்லது...”

“அந்த ஆத்தாவ இங்க வந்து பாக்கலன்னாக் கூட... சின்னவன் வீட்டுக்கு கூட்டியாரச் சொல்லியோ.... இல்ல உங்க வீட்டுல வச்சோ பாத்துட்டுப் போயிருக்கலாமுல்ல... என்னடா இப்படி பேசுறேன்னு பாக்காதீங்க... நீங்கள்லாம் அவங்கிட்ட பேசுறது எனக்கு எப்பவோ தெரியும்... எல்லாரும் நல்லாச் சேந்துக்கங்க... எனக்கொண்ணுமில்ல... ஆனா அவரு எதுவும் செய்ய மாட்டாரு... நாம அவருக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுக் கொடுத்துட்டு கால்ல விழணுங்கிறீங்க... ஆமா இங்க தப்புச் செஞ்சது யாரு... அவனா... நாங்களா... நல்லாருக்கு மாப்ள உங்க ஞாயம்..?”

இராமநாதன் பதில் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார்.

அமேசானில் முழுவதும் வாசிக்க : நெருஞ்சியும் குறிஞ்சியும்

கணேஷ்பாலா அண்ணனின் படத்துக்கு கதை எழுதும் போட்டிக்கு எழுதிய கதைகள்... வாசித்து அங்கு லைக்கும் கருத்தும் இடுங்கள்...


நன்றி.
-'பரிவை' சே.குமார்.

வியாழன், 5 டிசம்பர், 2019

மனசு பேசுகிறது : ஜோதிஜியின் 5 முதலாளிகளுக்காக...

ஜோதிஜி அண்ணன் அவர்களின் 5 முதலாளிகளின் கதை அமேசான் கிண்டில் 'Pen to Publish - 2019' போட்டியில் இருக்கிறது. நானெல்லாம் கிண்டிலுக்குள் செல்வதே இல்லை என்றாலும் இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் பொருட்டு அதிலும் இணைந்தேன்... முதல் முயற்சியாய் என் நாவல் ஒன்றையும் இணைத்துள்ளேன். என்னால் ஜோதி அண்ணனின் புத்தகத்தை எடுக்க இயலவில்லை என்பதால் கிண்டில் Reader வைத்திருக்கும் நண்பர் மூலமும் முயற்சித்தோம்... அவராலும் எடுக்க இயலவில்லை. பல விதத்தில் முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறோம்... வெற்றி மட்டும் இதுவரை கிட்டவில்லை... போட்டியில் அண்ணனுக்கு வெற்றி கிட்டட்டும்.

வாசிக்காத ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி என்ன எழுதுவது..?  

வாசித்து எழுதலாம் என்றுதான் இருக்கிறேன். இதுவரை அதற்கான முயற்சிகள் முயற்சிகளாகவே இருக்கின்றன... அதனால் மற்றவர்களிடம் கொண்டு செல்லும் விதமாக இக்கட்டுரை... இது வாசிக்காத ஒரு நூலுக்கான கட்டுரைதான்.

மற்றவர்களின் விமர்சனங்களை வாசித்த விதத்தில் திருப்பூருக்கு வந்தது முதல் இன்றுவரை தான் நேர்கொண்ட பிரச்சினைகள், சவால்கள், அதன் பின்னான வெற்றிகள், சந்தித்த துரோகங்கள் என விரிவாய் எழுதியிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. அவரின் எழுத்து பற்றி நாமறிவோம்... அது எப்பவும் விவரங்களுடன் விரிவாய்ப் பேசும் எழுத்து... ஊருக்குப் போய் வந்ததைக்கூட மிக அழகான கட்டுரையாக்கும் ஆற்றல் படைத்தவர் அவர். எனவே 5 முதலாளிகளின் கதை... கண்டிப்பாக புதிதாக திருப்பூருக்குப் பணிக்குச் செல்வோருக்கு மட்டுமின்றி எல்லாருக்குமே பல விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்கும் என்பதில் ஆச்சர்யமில்லை. வாசிக்க வேண்டிய புத்தகமாக அது இருக்கும் என்பதில் சந்தேகமும் இல்லை.

சில மாதங்கள் முன் எனது கறுப்பி என்னும் நாவலை அனுப்பி வாசிக்கச் சொன்னபோது அவர் வலைப்பூவில் எழுதிய ஒரு தொடரை வாசிக்கச் சொன்னார். ஆரம்ப காலத்தில் நானும் வாசித்து ஒரு வரியில் 'அருமை', 'நல்லாயிருக்கு' எனக் கடந்து போயிருந்த தொடர்தான் அது... அதை வாசித்து அது குறித்து அவருக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் எழுதி அனுப்பியதை இங்கே பகிர்ந்திருக்கிறேன். வாசியுங்கள்... அப்படியே கிண்டில் போட்டியில் இருக்கும் 5 முதலாளிகளின் கதையை இங்கே சொடுக்கிப் படித்து மதிப்பெண் கொடுத்து, முடிந்தால் உங்கள் கருத்தையும் அங்கு சொல்லுங்கள்... வெற்றி பெற்றதும் நமக்கெல்லாம் விருந்து வைப்பார். (படத்தையும் சொடுக்கி வாசிக்கலாம்)

Image result for ஜோதிஜி

இனி அவரின் கதையான 'ஒரு தாயின் மரண சாசனம்' வாசிப்பின் பின் அவருக்கு எழுதியது... அவரின் அனுமதியின்றி இங்கே...

அன்பின் அண்ணா.

தங்களின் 'ஒரு தாயின் மரணசாசனம்' முழுவதும் இன்று வேலையில்லை என்பதால் வாசித்து முடிக்க முடிந்தது.

நான் இங்கு வந்த, வலைப்பூ ஆரம்பித்த தருணத்தில் நீங்கள் எழுதிய பகிர்வு. நானும் வாசிக்கிறேன் என்பதைக் காட்ட ஒரு வரிக் கருத்து இட்டிருக்கிறேன்... பதிவைவிட வந்திருந்த கருத்துக்களும் அவர்கள் பேசிய விஷயமும் நீளமும் ஆழமும் கொண்டவை. எத்தனை விஷயங்களை அறிய முடிகிறது.

ஒரு பெண் தன் வாழ்க்கை குறித்து அறியாத ஆணிடம் பேசுதல் என்பது அவ்வளவு சீக்கிரம் நிகழ்வதல்ல... அவர் உங்களின் தொலைபேசி உரையாடலில் ஈர்க்கப்பட்டு உங்களின் முகத்தை வாசித்திருக்கக் கூடும். இவரிடம் நாம் பேசலாம் என்ற நிலையைத் தங்களின் முகம் அவருக்குக் கொடுத்திருக்கும்... அதனாலேயே வாழ்க்கைக் கதையை உங்களிடம் இறக்கி வைத்திருக்கிறார்.

கதையின் போக்கில் நகராமல் இடையிடையே செய்திகளையோ அல்லது வேறு பாதையிலோ பயணித்தல் என்பது என்னிடம் இருக்கும் குறைபாடு என்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அந்த முறை கதை நகர்த்தல் எனக்குப் பிடிக்கும் என்பதாலே அப்படியே எழுதுவேன். அதை இரண்டாம் பாகத்திலும் மற்ற இடங்களில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உங்களிடம் காண முடிந்தது.

எழுத்து நடை உங்களுக்கு அசாத்தியம்... முதல் இரண்டு பாகங்களைவிட மூன்றாம் பாகத்தில் இருந்து நடையின் பின்னே வாசிப்பவரை ஓடவைத்த எழுத்து... கிரேட்... இப்ப எழுதும் பதிவுகளெல்லாம் ஜெட் வேகத்தில் உங்களிடம்.

எனக்கு இறுதிப் பகுதியில் அம்மாவின் கடிதம் வாசிக்கப்பட்டபோது அது செயற்கையாய் தெரிந்தது... அம்மாவின் கடிதம் என்பது உங்கள் எழுத்து நடையிலேயே போயிருந்தால் இன்னும் நல்லாயிருந்திருக்கும். அது ஏனோ இலக்கியமாய் எழுதப்பட்டது போல் இருந்தது.

ஆண்களுக்கு இடையே ஒரு பெண் வெற்றி பெற போராடத்தான் வேண்டியிருக்கிறது... அப்படிப் போராடியவள்... வாழ்க்கையில் கஷ்டப்பட்டவள் கதர்ச்சட்டையுடன் மனம் விரும்பி, மகளுக்கான வாழ்க்கைக்காக தன்னைக் கொடுத்தல் என்பது 'பாலியல் தொழிலாளி' என்ற வட்டத்துக்குள் வருமா...? பல ஆண்களுக்குத் தன்னை விருந்தாக்கி, வருமானம் பார்த்து வாழ்பவள்தானே பாலியல் தொழிலாளி..?

தான் உயர வேண்டும் என்று நினைக்கும் பெண்கள் எல்லாம் ஆண்களுடன் போராடத்தானே வேண்டியிருக்கிறது... எங்கள் அலுவலக அவலங்களைத்தான் உங்களை வாசிக்கச் சொன்ன கறுப்பியில், ரீமா என்னும் கதாபாத்திரத்தை வைத்துச் சொல்லியிருக்கிறேன். மலையாள சேச்சி ஒருவர் ரிஷப்சனிஸ்டாக பணி புரிந்த போது, கம்பெனி எம்.டியான  லெபனானி அவர் தோளில் கை போட்டு இழுத்து அணைக்கும் போதெல்லாம் அவரின் மன ஓட்டத்தை முகத்தில் காண முடியும்... வெட்கித் தகிப்பார்.

ஒருமுறை கம்பெனி பார்ட்டி ஒரு பார்க்கில்... அப்போது அவர் எங்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.. குடும்பம், குழந்தைகள் பற்றியெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அங்கு வந்த கொல்கத்தாக்கார மேனேஜர், 'வா இப்படியே பேசிக் கொண்டே பொயிட்டு வருவோம்...' என அவரைத் தனியாகக் கூப்பிட, நடக்க ஆரம்பித்ததும் அவரின் கையைப் பிடித்தார். உடனே சேச்சி எங்களைப் பார்த்து நீங்களும் வாங்க... எனக்கு இவன் கூட தனியாப் போக பயமாயிருக்கு என எங்களையும் அழைத்துச் சென்றார். பெண்கள் தங்களின் பாதுகாப்புக்கு இவர்கள் சரியானவர்கள் என்றால் தைரியமாக அருகில் வைத்துக் கொள்வார்கள்.

மகளை சரியான பாதைக்கு கொண்டு செல்ல அந்தத் தாய் செய்தது தியாகம்... மன்னிப்பு என்பது பொதுவானது... சில விஷயங்களுக்காக மன்னிப்புக் கோருதல்... அதுவும் தங்கள் மீதே தவறு என்றபோது கேட்பது என்பது சரியே... எதற்காக அவர் கடிதத்தில் அத்தனை மன்னிப்புக் கேட்கிறார்..? அவர் செய்த தவறு என்ன..? மகளை இந்த உலகத்தில் எதையும் எதிர்க்கொண்டு வாழும் பெண்ணாக வளர்த்ததற்காகவா...? கிழவனுக்கு கட்ட நினைத்த கணவனைப் பிரிந்து தைரியமாக வேறு ஊரில் வாழ்ந்து தன் கனவுகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டதற்காகவா..?

இந்த இடத்தில் கறுப்பியில் (வாசித்தீர்களா தெரியாது) சொன்னதைச் சொல்கிறேன்.. எங்கள் வீட்டருகில் நடக்கும் கேவலம் அது... உங்கள் கதையில் அம்மா மகளுக்காக விலங்கொடித்து வெளிவருகிறாள்... ஆனால் இந்தக் கதையில் மூன்று பிள்ளைகளின் தாய்... தற்போது ஒருவனுடன் கூட்டு... அவனுடன் ஆட்டம்... அம்மணமாய் குடிசை வீட்டுக்குள் இருவரும் கிடக்க, முதல் பெண் திருமணமாகி குன்றக்குடி போய்விட மற்ற இரண்டு பிள்ளைகளும் (ரெண்டாவது பெண் வயசுக்கு வந்திருந்த நிலையில்) வெளியில் வெயிலில் இருக்குங்க... அதுகளுக்கு என் மனைவியே அடைக்கலம் கொடுப்பார்.

மூத்தபெண் கணவனுடன் சண்டையிட்டு வந்த சில நாளில் தான் கூட்டாக இருப்பவனின் ஆசைக்காக மகளையும் அவனுடன்... இரண்டாவது பெண்ணையும் அவன் கேட்க, அது எங்கள் வீட்டில் வந்து அழுதபோது என் மனைவி நீ உன் ஆயாவீட்டுக்குப் போவென பணம் கொடுத்து அனுப்பினார். நீங்கள் நினைக்கலாம் யாரும் தட்டிக் கேட்கவில்லையாவென... நாம் அவளுடன் சண்டை போட்டால் நம் முன்னே உடைகளைக் களைந்து அம்மணமாக நின்று நீ வாடா... வந்து... என்று ஆபாசமாகப் பேசுவார் என்பதால் எல்லாருக்கும் பேசப்பயம்.

இப்படியான பெண்களுக்கு மத்தியில் போராட்டக் குணமிக்க நிறைய தாய்மார்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்... உங்கள் கதையில் வரும் அம்மாவைப் போல... இந்த அம்மா தன் இச்சையைத் தீர்த்துக் கொள்ள இப்படியான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை... மகளின் வளமான எதிர்காலத்துக்கு... அவள் இந்தப் பூமியில் ஜெயிக்க... என மகளுக்காக மெழுகுவர்த்தி ஆகியிருக்கிறாள்... பாராட்டப்பட வேண்டியவள் அவள்.

இங்கே எங்கள் கதையையும் சொல்ல வேண்டும்... என் அம்மா போராட்டக்குணம் நிறைந்த பெண்மணிதான்.

நாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் திருச்சி - பாடாலூரில் வேலை பார்த்த அப்பாவுடன் எனக்கு நேர் மூத்த அக்கா தங்கிப் படித்து வந்தது. அண்ணன்கள் இருவரும் வேலைக்குப் போய்விட நான் அம்மா தம்பி மட்டுமே ஊரில்... விவசாய, பள்ளிக் கட்டணம், பண்டிகைகள் என எதுக்குப் பணம் கேட்டு கடிதம்  போட்டாலும் பதிலே போடமாட்டார்... தேவகோட்டையில் மளிகைக்கடை, வட்டிக்கடை என இரண்டையும் குடியால் தொலைத்தவர்தான் என்றாலும் அப்போது குடியெல்லாம் விட்டுவிட்டார்... இப்போதும். ரொம்ப பாசக்காரர்... யாரையும் அதிர்ந்து பேசமாட்டார்... ரொம்ப நல்லவர் அதுவும் ஊருக்குள் சேது என்றால் அவரை மாதிரி மனுசனைப் பார்க்க முடியாது என்ற பெயரை இன்றளவும் தக்க வைத்திருப்பவர்தான் என்றாலும் அந்த நேரத்தில் ஏனோ பதிலோ பணமோ வருவதில்லை.

விவசாய வேலை, எங்களின் படிப்பு என எல்லாவற்றுக்கும் அண்ணன்கள் கொடுக்கும் பணத்தில்தான் செலவு செய்வார். எட்டாவது முடித்து ஒன்பதாவது தே பிரித்தோவில் சேர பரிட்சை எழுதி பாஸ் பண்ணிவிட்டேன்... பள்ளியில் சேர்க்கும் நாள் யாரிடமோ பணம் கடனாய்ப் பெற்று 'குமாரைக் கொண்டு போய் சேர்த்துவிட்டு வாங்களேன்' என என் உறவினர் முன் நின்றார். ஏனென்றால் 4 கிமீ நடந்து போக வேண்டும்... அப்ப 'இவனெல்லாம் படிச்சி என்ன பண்ணப் போறான்' என்பது போல் பேசினார் அந்த உறவினர். அந்த வைராக்கியத்தில்... வேகத்தில்... கோபத்தில்... 4 கிமி நடந்து கூட்டிப் போய் சேர்த்து விட்டார். எனக்கும் என் தம்பிக்கும் படிப்பு கிடைக்கக் காரணம் என் அம்மாவும் மூத்த அண்ணனும்தான்.

எப்பவும் எல்லாவற்றையும் எதிர்த்துப் போராடி வந்தவர்தான் அம்மா... இத்தனைக்கும் அவர் பிறந்த குடும்பம் பணக்காரக் குடும்பம்... எங்க மாமாவை அந்தக் காலத்தில் லண்டன் அனுப்பி படிக்க வைத்த ஐயா, பெண் குழந்தைகள் மூவரையும் பள்ளிப் படிப்போடு நிறுத்திவிட்டார். அம்மா திருமணமாகி வந்து மாமியார், நாத்தனார்கள், எங்க அப்பா என எல்லாரிடமும் பட்ட அவஸ்தைகளை அவமானங்களை எல்லாம் வீட்டு வாசலில் படுத்துக் கொண்டு வானத்து நட்சத்திரங்களை ரசித்து எண்ணியபடி பல நாள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம்.

மிகுந்த சிரம்மத்துக்கு இடையே ரேஷன் அரிசி, கேப்பைக் கூழ் என எங்களை வளர்த்தவர் அம்மா... எங்கள் வளர்ப்பில் அப்பாவுக்கு பெரும் பங்கெல்லாம் இல்லை என்றாலும் தங்கமான அப்பாதான்... அவர் எப்பவும் தன் தரத்தை குறைத்துக் கொண்டதில்லை... திருமணமான புதிதில் தாய் சொல்லைக் கேட்டவர், பின்னர் புரிந்து திருந்தி, அவர்களை விட்டு விலகி வாழ ஆரம்பித்திருக்கிறார். அப்பா அவரின் அம்மா (அப்பத்தா) பிறந்த வீட்டுக்குப் பிள்ளை வந்தவர்... அந்த வேதனை, வலிகளை அதிகம் அனுபவித்தவர்... அதனாலேயே எங்களை வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக்க வந்த வரன்களையெல்லாம் வேண்டாமென்று சொன்னவர். எங்களுக்கு படிப்புக்கு அப்பா துணை நிற்க்கவில்லை என்றாலும் வாழ்க்கையில் மற்றவர்களிடம் எப்படி நடக்க வேண்டும்... மூத்தவர்களை எப்படி மதிக்க வேண்டும் எனச் சொல்லிக் கொடுத்தவர் இப்போதும் சொல்லிக் கொடுப்பவர்.

சரி அண்ணா, எங்கயோ பொயிட்டேன்... பாதை மாறிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்...

தங்கள் கதையும் , அதற்க்கு வந்த கருத்துக்களும் எனக்கு நிறைய விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தது.

நன்றி. 
****

அமேசான் கிண்டிலில் இருக்கும் ஐந்து முதலாளிகளின் கதையை வாசிக்கத் தவறாதீர்கள். உங்கள் மதிப்பெண்ணும் கருத்தும் போட்டியில் முதல் நூறுக்குள் இருக்கும் அவரை முதலிடத்திற்குக் கொண்டு வரும் என்பதை மறக்காதீர்கள்.
-'பரிவை' சே.குமார்.

புதன், 4 டிசம்பர், 2019

மரப்பாலம் - வாசிப்பனுபவம் (காற்றுவெளி கட்டுரை)

டிசம்பர் மாத காற்றுவெளியில் வெளியான படித்த புத்தகம் குறித்தான அனுபவக் கட்டுரை. கதை, கவிதை, கட்டுரை என மின்னிதழ்களிலும் இதழ்களிலும் நிறைய எழுதியிருந்தாலும் ஒரு புத்தகம் குறித்தான எனது எழுத்து மின்னிதழில் மலர்வது இதுவே முதல்முறை. அனுப்பியதும் அதைப் பிரிசுரித்ததால் இனி அடிக்கடி எழுதலாம் எனத் தோன்ற வைத்துவிட்டது. சினிமா, புத்தகம்ன்னு மற்றொரு பக்கம் பயணிக்கலாம் என்ற ஆசையும் கூடவே.

புதியவர்களுக்கும் தொடர்ந்து எழுதும் பழையவர்களுக்கும் சரிசமமாய் இடங்கொடுத்து நகரும் மின்னிதழ்களில் காற்றுவெளியே முன்னணி என அடித்துச் சொல்வேன். அவர்கள் தங்களுக்கென அதிக பக்கங்கள் எடுத்துக் கொள்வதில்லை... எழுத்தை ஊக்குவிக்கிறார்கள்... அதனால்தான் இரண்டாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து என்னால் அதில் பயணிக்க முடிகிறது. கதைகளுக்குக் கொடுக்கும் பக்கங்களைவிட இதற்கு அதிகமாய் பக்கம் கொடுத்து அழகாய் மலரச் செய்த முல்லை அமுதன் அண்ணனுக்கும் ஆசிரியர் குழுவுக்கும் நன்றி. 

படம் இதைக் கொண்டிருக்கலாம்: செடி, வெளிப்புறம் மற்றும் இயற்கை


மரப்பாலம் - வாசிப்பனுபவம்
மரப்பாலம்...

இன்றைய நிலையில் அதிகமாகப் பணத்தைச் சுருட்டாமல் கட்டுகின்ற சிமெண்ட் பாலங்கள் கூட சில வருடங்களிலேயே பல்லைக் காட்ட ஆரம்பித்து விடுகின்றன. அப்படியிருக்கும் போது மரப்பாலம்..? அதுவும் மழை வெள்ளம் நிறைந்து  ஓடும் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டும் மரப்பாலம்...? 

பல உயிர்களைக் காவு வாங்கி... காவு வாங்கி... மீண்டும் மீண்டும் உயிர்தெழும் மரப்பாலம் முழுமையாக கட்டப்பட்டதா..? 

ஜப்பானியர்கள் நினைத்தபடி அதில் இரயில் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்களா...? 

அடிமைப்படுத்தி வைக்கப்பட்ட மக்களின் அடிமை விலங்கு உடைந்ததா...? என்பதையெல்லாம் எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கி அவர்களின் மரப்பாலம் நாவல் முழுமையாகச் சொல்லியிருக்கிறது. இந்நாவலை வாசிக்கும் போது நாமும் பாலம் கட்டும் இடத்தில் அடிமைகளுடன் இருந்த,  அவர்களின் வலியையும் வேதனையையும் சுமந்த  உணர்வைக் கொடுக்கும் என்பது நிச்சயம்.

தகவல்களை நிறைத்து எழுதப்படும் நாவல்கள் நான் அதிகம் வாசித்ததில்லை. நானெல்லாம் எப்போதும் கிராமத்து மனிதர்களின் ஆடம்பரமில்லாத, ஆர்ப்பாட்டமில்லாத, எதார்த்தம் நிறைந்த வாழ்க்கைக் கதைக்குள் சுற்றுபவன். கிராமத்தான் நான் எனச் சொல்லிக் கொள்ளத் தயங்காதவன். அந்த வாழ்க்கைக்குள் வழுக்கிக் கொண்டு பயணிக்கத் தெரிந்த எனக்குத் தகவல்களைக் கொண்டாடி நானுறு, ஐநூறு பக்கங்களுக்கு மேல் தன்னுள் தகவல்களை நிறைத்துத் தனித்து நிற்கும் நாவல்களை வாசிப்பதென்பது பெரிய சவாலான விஷயம். அதானால் எப்போதும் வாழ்க்கைக் கதைகளுக்குள்ளேயே என் வண்டியை நிறுத்திக் கொள்வேன்.

முகிலினி வாசிப்பு பஞ்சாலைகள் குறித்த வரலாற்றுச் செய்திகளைக் கொடுத்தது. மிகப்பெரிய புத்தகமான அதை வாசித்தபோது தகவல்கள் எந்த ஒரு அயற்சியையும் கொடுக்காமல் கதை தன் போக்கில் பயணித்ததால் அதன் மீது ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட, புத்தகத்தை கீழே வைக்காமல் தொடர்ந்து வாசித்து முடித்த போது அந்தப் பஞ்சாலையும் அதனைச் சுற்றி நகர்ந்த மனிதர்களும் மனசுக்குள் நெருக்கமாய் அமர்ந்து கொண்டார்கள். தகவல்களை மிகச் சிறப்பாக நம்முள் பாய்ச்சும் வீரியம் அந்த எழுத்தில் இருப்பதை உணர முடிந்தது. இதைப் போன்ற சில நாவல்கள் கொடுத்த தைரியத்தில் கையில் எடுத்ததுதான் கரன் கார்க்கியின் மரப்பாலம்... சில நாவல்களின் தகவல்கள் நம்மை அயற்சி அடைய வைக்கும். இந்நாவலும் முகிலினி போல் அயற்சி இன்றிப் பயணிக்க வைத்தது. இதற்குப் பின் இதுபோன்ற நிறைய நாவல்களை வாசிக்க முடிந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போர் காலகட்டத்துக் கதை... கதை சென்னையில் தொடங்குகிறது. ஆரம்பத்தில்  சில பக்கங்கள் மிக மெல்லத்தான் நகர்ந்தது. கிராமத்தில் இருந்து நகரத்துக்குச் சென்ற ஒரு இளைஞனின் நிலையில்தான் வாசிக்க முடிந்தது. இந்த வாசிப்புத் தொடருமா... இல்லையா என்ற எண்ணம் எழத்தான் செய்தது. ஆனால் சென்னையில் இருந்து சிங்கப்பூருக்குக் கப்பல் பயணித்தபோது மெல்ல வேகமெடுத்து சிங்கப்பூருக்குள் நுழைந்து இரண்டாம் உலகப்போர் , மரப்பாலம் கட்டுதல் என காட்சிகள் நகர ஆரம்பித்தபோது விறுவிறுவென நகர்ந்து பிணக்குவியல்கள் மீது நின்றபோது மக்கள்பட்ட வேதனையும் வலியும் துயரமும் என்னையும் சூழ்ந்து கொண்டது. அத்தனை நிகழ்வுகளும் கண் முன் காட்சிகளாய் விரிந்தபடி பல வினாக்களை எழுப்பி விடை தேட ஆரம்பித்தன.

மண்ணாசைதான் எத்தனை கொடியது... அது ரத்தவெறி பிடித்து அப்பாவி மக்களைக் கொன்று குவிக்கும் போது இப்படி அந்த நாட்டைப் பிடித்து இவர்கள் யாரை ஆளப் போகிறார்கள்..? அப்படி ஆண்டு என்னத்தைச் சாதிக்கப் போகிறார்கள்..? என்றே எண்ணத் தோன்றியது என்றாலும் உலகமே என் கையில்... நான் உலகை ஆண்டேன்.... என வரலாற்றைச் சமைத்துச் செல்வதில் அவர்களுக்கு இருந்த ஆனந்தமே இத்தனை வன்மத்தை அவர்களுக்குள் விதைத்திருக்கிறது என்றுதான் தோன்றியது. மனிதனே மனிதனைக் கொன்று குவிப்பது இப்போதும் தொடரத்தானே செய்கிறது. வலிகளோடு நாம்தான் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம், அவர்கள் உடல்களின் மீது உட்கார்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சிங்கப்பூரில் அப்பாவிகளைக் கொன்று அவர்களின் தலைகளை கம்பிகளில் குத்தி வைத்திருப்பது, பெண்களைக் கொடுமைப்படுத்தியது, மரப்பாலம் கட்ட ஆட்களைக் கொண்டு சென்று காட்டுக்குள் சரியான சாப்பாடின்றி, உறக்கமின்றி, வேலை ஒன்றே முக்கியமெனக் கொத்தடிமைகளாய் நடத்தி நோய் வாய்ப்பட்ட வைத்து, சரியான மருத்துவமில்லாமல் சாகவிட்டு, உடல்களை ஒரு குழிக்குள் அள்ளிக் குவித்து எரியூட்டுதல் என்பதெல்லாம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத கோரச் செயல்கள்... கொடுஞ்செயல்கள்... இதையெல்லாம் நிகழ்த்தியவன்  ஜப்பானியன்.

ஆம்.... இரண்டாம் உலகப்போரில் தென் கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் கைப்பற்றிய ஜப்பானின் அடுத்த ஆசை... இலக்கு... இந்தியாவுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்பதே. அதற்கான காய் நகர்த்தலில் முக்கியமானதுதான் தாய்லாந்தின் சயாம் முதல் பர்மா வரை கிட்டத்தட்ட 415 கிமீ தூரத்திற்கு அவர்கள் கட்டிய மரப்பாலம். இதில்தான் இரண்டாம் உலகப்போரால் வாழ்வாதாரம் இழந்து, சாப்பாட்டுக்கு வழி இல்லாமல் பாதிக்கப்பட்டு, வேலையுடன் சிங்கப்பூரில் இருந்து தாய்லாந்து போகிறோம்... இனி உயிர்ப்பயமும் இல்லை... உணவுப் பஞ்சமும் இல்லை எனக் கூட்டம் கூட்டமாகக் கிளம்பி வந்த தழிமர்கள், சீனர்கள், மலேசியர்கள், சிங்கப்பூர்காரர்கள் எல்லாம் ஜப்பான் ராணுவத்தால் நசுக்கிப் பிழியப்பட்டு பிணங்களாய் குவிக்கப்பட்ட வரலாற்றை வலியுடன் பேசும் நாவல்தான் 'மரப்பாலம்'. இங்கே ஆங்கிலேயனும் அடிமையாய் வேலை பார்த்திருக்கிறான். அவனும் அடிபட்டிருக்கிறான், உயிரிழந்திருக்கிறான். ஆமாம் இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஜப்பானியன் தாறுமாறாய் ஆட்டம் போட்டிருக்கிறான்.

1941-ல் ஐக்கிய அமெரிக்காவைத் தாக்கி தன்னையும் இரண்டாம் உலகப்போருக்குள் இணைத்துக் கொண்ட ஜப்பான், நேச நாடுகளுக்கு எதிராக அச்சு நாடுகளுடன் இணைந்து செயல்பட்டது. 1942 வரை ஏறுமுகமாக இருந்த ஜப்பானின் வெற்றி, அதே ஆண்டின் இறுதியில் இறங்குமுகத்துக்கு மாறியது. நேச நாடுகள் இழந்தவற்றை மீட்டெடுக்க ஆரம்பித்தன. 1945 ஆகஸ்ட்டில் ஹிரோஷிமா , நாகசாகி மீது அமெரிக்கா குண்டு வீசியபின் ஜப்பான் சரணடைய இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவுக்கு வந்தது. 1942 - 1943 காலகட்டத்தில் மலேயா சிங்கப்பூரில் ஜப்பானின் ஆட்டம்தான் மரப்பாலம்.

கதையின் நாயகன் சின்ன முக்கட்டையன்... சிறுவயதில் அநாதையாய் பாதிரியாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு ஜார்ஜ் கபே என்ற பெயரில் வளர்ந்து திடகாத்திரமான இளைஞனாகி, லூயிஸ் துரை என்னும் ஆங்கில அதிகாரியிடம் வேலை செய்கிறான். அவரோ சென்னையில் வகித்த அரசுப் பணியை விடுத்து இங்கிலாந்து செல்ல விரும்புகிறார். அவன் மீது கொண்ட நேசத்தில் - அவனும் யாருமற்றவன் என்பதால் - தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறார். இங்கிலாந்து செல்ல வேண்டிய நேரத்தில் உலகப்போரின் காரணமாக லூயிஸ் துரை சிங்கப்பூர் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது, கூடவே ஜார்ஜ் கபேயும் அவன் வளர்க்கும் கெய்ஸ் என்ற நாயும் பயணிக்கிறார்கள். கப்பலில் அவனுடன் லூயிஸ் துரை எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக் கொள்ளவில்லை. இருவரும் யாரோ போல் பயணிக்கிறார்கள்.

சிங்கப்பூர் சென்றதும் லூயிஸ் துரையின் ஏற்பாட்டில் அவரின் நண்பர் ராபர்ட்டின் லீஜண்ட் எக்ஸ்போர்ட்ஸ் என்ற ஏற்றுமதி நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்கிறான் ஜார்ஜ் கபே. லூயிஸ் துரை வந்து பார்ப்பார் என்று ராபர்ட் சொல்ல, ஜார்ஜ் கபேயும் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறான். அங்குதான் கிருஷ்ணன், கந்தசாமி போன்ற தமிழர்களின் நட்புக் கிடைக்கிறது. ஆரம்பத்தில் கிருஷ்ணனுக்கு ஜார்ஜை கண்டாலே பிடிக்காது. கிருஷ்ணனைப் பொறுத்தவரை வேலை அது முடிந்தால் ஹோட்டலில் சூசாவுடன் களியாட்டம் என்பதாய் நகரும் வாழ்க்கையில் இடையிடையே அவன் வளர்க்கும் பூனையுடனும் இணக்கமாய் இருப்பான். கந்தசாமியோ எங்கே போகிறான்..? எப்போது வருவான்..? என்பது மர்மமாகவே இருக்கிறது.

இவர்கள் வாழ்க்கை சீராக நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் போதுதான் ரஷ்யா, ஜெர்மனி, ஜப்பான், பிரிட்டன், பிரான்ஸ், இத்தாலி, சீனா, அமெரிக்கா என இரண்டாம் உலகப்போர் உலகெங்கும் வியாபித்து மலேசியா சிங்கப்பூருக்குள்ளும் அடியெடுத்து வைக்கிறது. இந்தியாவின் கிழக்கு எல்லை வரை கைப்பற்றிவிட்ட ஜப்பானின் குறிக்கோள் இந்தியாவைப் பிடிப்பதே என்பதால்தான் பர்மா - சயாம் மரப்பாலம் போடும்பணி தீவிரப்படுத்தப்பட்டது. ஏராளமான தொழிலாளர்கள் பணிக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். அவர்களில் ஜார்ஜ் கபேயும் ஒருவனாகும் சூழல் உருவாகிறது.

ஜப்பானியர்களின் வசமானபின் மலேசியா - சிங்கப்பூர் மக்கள் பட்ட அவதி, கொடுமைக்காரனாக இவர்களுடன் வந்து தங்கும் யமசிட்டா, உதவ நினைக்கும் ஜப்பான் மொழி கற்பிக்கும் ஆசிரியர் அகிரா ஹச்சிட்டா, காணாமல் போன கந்தசாமி, யமசிட்டாவால் மரித்துப் போகும் கிருஷ்ணன், போரின் விளைவாக பாதிப்புக்குள்ளாகும் ஜார்ஜ், ஜப்பானியர்களிடம் சிக்கிய லூயிஸ் துரை என கதை இன்னும் பல மாந்தர்களைச் சுமந்து பயணித்து, பர்மா - சயாம் மரப்பாலம் கட்டும் இடத்தில் வந்து நிற்கிறது. அங்கு வேலை செய்பவர்களைப் பார்த்துக் கொள்ளும் தைக்குருத்தோக்களில் ஒருவனாய் ஜார்ஜ் கபே இருக்கிறான். அங்கு அவனுக்குச் செல்லக்கண்ணு, செல்லாயி, கூத்தன், கதா என நிறையத் தமிழர்களின் நட்பும் கிடைக்கிறது. இவனின் மனித நேயம் நிறைய நட்பைப் பெற்றுத் தருகிறது. அதுவே அவன் லூயிஸைத் தேடவும் உதவியாக இருக்கிறது.

அடிப்பட்டவர்கள்... நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள் என எவருக்குமே சரியான மருத்துவம் பார்க்க மருத்துவர்களோ மருந்துக்களோ இல்லாத நிலையில் மருத்துவமனை என்ற பெயரில் இயங்கும் இடத்தில் கொண்டு போய்ப் போட்டு வைத்திருந்து இனிப் பிழைக்க மாட்டான் என்ற நிலையில் தூக்கிக் கொண்டு போய் சாவுக் கொட்டாயில் கிடத்தி வைத்திருந்து இறந்ததும் பிணக்குழியில் போட்டு மொத்தமாக எரிப்பது... வேலை இடத்தில் ஓய்வே கொடுக்காமல் துன்புறுத்துவது என இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜப்பான் வசம் சிக்கிய மக்கள்பட்ட கஷ்டத்தைக் கண் முன்னே நிறுத்துகிறது மரப்பாலம்.

ஹிட்லர், முசோலினி, விமானத் தாக்குதல், குண்டு வீசுதல், எங்கெல்லாம் பிரச்சினை எழுந்தது, அதற்கு யார்தான் காரணம் என எல்லாவற்றையும் தரவுகளோடு விரிவாகப் பேசுகிறது இந்நாவல்.

நாயகிகள் இல்லாமல் ஐநூறு பக்கங்களைப் போருடன் வாசித்தால் போரடிக்காதா என்ன... அதனால் தமிழ்ச் சினிமாவில் இரட்டை நாயகிகள் போல... இங்கே மூன்று நாயகிகள்... மூவரும் மூன்று விதமாக.

ஜார்ஜ் கபே கப்பலில் பயணிக்கும் போது கப்பல் தலைவனின் மகள் ப்யூனஸ்க்கு அவன் மீது காதல். இருவரும் சென்னையில் இருந்து சிங்கப்பூர் செல்லும் வரை கடலுக்குள் காதலிக்கிறார்கள். என்னுடனே இருந்துவிடு என்று சொல்பவளிடம் லூயிஸ் துரையுடன் செல்ல வேண்டிய காரணத்தால் மறுத்துக் கரையிறங்குகிறான். இவர்களின் காதல் முத்தத்துடன் முறிந்து போகிறது என்றாலும் இடையிடையே பியூனஸூடன் போயிக்கலாமோ என்று யோசிக்கத்தான் செய்கிறான். கடல் காற்றில் கப்பலின் மேல் தளத்தில் அந்தத் தேவதை கொடுத்த காதல் அவ்வளவு எளிதில் மறக்கக்கூடியதாக இல்லை அவனுக்கு.

இரண்டாவதாக லீஜண்ட் எக்ஸ்போர்ட் மாடியில் தங்கியிருக்கும் போது பக்கத்து வீடான சாங்-விங்கின் குடும்பத்துடன் பழக்கம் ஏற்பட, அவரின் மகள் லூலி மீது காதல். தன்னை அவன் இரவில் கூடத் தேடும் அளவுக்கு காதல் பைத்தியம் கொள்ள வைக்கிறாள் அந்தச் சைனா அழகி. ஜப்பான் ராணுவம் அவளின் வீட்டுக்குள் புகுந்து செய்யும் அட்டூழியத்தில் அப்பா கொல்லப்பட்டு, அண்ணன் தலைமறைவாக... அவளும் அம்மாவும் ராணுவத்தால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.

இப்படித்தான் கிருஷ்ணனின் சூசாவும் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறாள். சோளகர் தொட்டியில் பெண்கள் என்றால் வனக்காவலர்கள் கொல்ல மாட்டார்கள் என்று சந்தோஷப்படும் வேலையில் அது சிறுமி என்றாலும் தங்களின் காம இச்சையைத் தீர்த்துக் கொள்வார்கள் என்னும் வலியைச் சுமக்க நேரிடுவது போல் இந்தப் பெண்களும் ராணுவத்தினரின் இச்சை தீர்க்கவே இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்.

மூன்றாவதாய் மரப்பாலம் கட்டுமிடத்தில் கட்டைகளைத் தூக்கிச் செல்லும் யானையைச் செலுத்தும் பாகி...  குவான்ஜை மீது காதல் பிறக்கிறது. உடல்நலமில்லாத போது தன் வீட்டிலேயே வைத்துப் பார்க்கிறாள். இவன் மீது அவளுக்கு அளவு கடந்த காதல்... இவனுக்கும்தான். அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள நினைத்திருக்கும் போது எதிர்பாராமல் பார்க்க நேரும் ஒரு நிகழ்வு இவர்களின் காதலை  உடைந்து போடுகிறது என்றாலும் அவள் மீதான காதல் அவனுள் அப்படியேதான் நகர்கிறது,அவளும் கூட அதே அன்போடுதான் தொடர்கிறாள்.

மூன்று காதல்களுமே கரை சேராமல் போகிறது... அவனுக்கான கரையோ லூயிஸ் துரையுடன் சேர்வதில்தான் இருக்கிறது என்பதால் எதையும் அவன் பெரிதாக எடுத்துப் புலம்பவில்லை. புலம்பும் சூழலிலும் அவன் இல்லை. அவனின் எண்ணமெல்லாம் தன்னை பெரிதும் விரும்பிய, மதித்த மனிதன் எங்கேயிருக்கிறான்..? எப்படியிருக்கிறான் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

ஆம்... தன்னை இங்கிலாந்துக்கு கூட்டிச் செல்கிறேன் எனச் சொன்ன லூயிஸ் துரை ஜப்பானியர் வசம் மாட்டியிருக்க, அவரை எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும், காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஓடிக் கொண்டிருப்ப்பவன் எண்ணற்ற துன்பங்களைச் சந்தித்துக் கொண்டே பயணித்து மழை வெள்ளத்தில் அடித்துப் போகும் மரப்பாலத்திலும் ஜப்பானின் கை தாழ்ந்த சமயத்தில் நடைபெற்ற குண்டுத் தாக்குதலிலும் காயம் அடைந்து மருத்துவமனையில் கிடக்கிறான். அங்கிருந்து வெளி வரும் அவன் லூயிஸ் துரையைச் சந்தித்தானா..?

அவர் உயிருடன் மீட்கப்பட்டாரா...?

தன் காதலிகளில் யாரையாவது மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு ஜார்ஜ்க்குக் கிடைத்ததா..?

அவனின் கனவான இங்கிலாந்துக்குச் சென்றானா..?

இல்லை முக்கட்டையன் என்ற அநாதையைச் சுமந்த சென்னைக்கே திரும்பினானா..?

என்பதையெல்லாம் கதையை வாசித்தால் அறிந்து கொள்வீர்கள். கண்டிப்பாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகம் இது.

நாவலின் தொடக்கத்தில் பெரியார், காந்தி குறித்த சிறு உரையாடல் ஒன்று ஜார்ஜ் கபேக்கும் லூயிஸ் துரைக்கும் இடையே நடக்கும். அதன்பின் சித்தாந்த அரசியல் குறித்த விவாதங்களுக்கு இடமின்றி கதை இரண்டாம் உலகப்போருக்குள் புகுந்து கொண்டு காட்சிகளை நம் கண் முன்னே விரிக்க ஆரம்பிக்கிறது.

திரு. பா. இரவிக்குமார் அவர்கள் தன் முன்னுரையில் 'இரண்டாம் உலகப்போரின் குருதி படிந்த வாழ்க்கைகளைத் துல்லியமான சித்தரிப்புக்களின் மூலம் வாசகர்கள் முன் படைத்துள்ளார் கரன் கார்க்கி' என்றும்,  'மனிதனின் எல்லையற்ற அன்பும் வரலாற்றின் கொடூரங்களுக்கு முன்னால் செயலிழந்து விடுவதுதான் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தின் மௌனசாட்சிதான் ஜார்ஜ்கபே' என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.

மேலும் அவர் ' உலகத் தரத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் நாவல் இது என நெஞ்சு நிமிர்த்தியும் தயக்கமில்லாமலும் உரைப்பேன். ஹிட்லர் ரஷ்யாவின் மீது போர் தொடுத்த பின்னணி, சிங்கப்பூரை ஜப்பான் கைப்பற்றிய போது விண்ணில் பறந்த விமானங்களின் பெயர்கள், ஜப்பானிய மொழி அங்கே பரவிய தன்மை, சிங்கப்பூரின் சாலைகள், மவுண்ட் பேட்டன் - சர்ச்சில் சந்திப்பு, போரில் ஈடுபட்ட, பலியான ராணுவத்தினரின் எண்ணிக்கை, சாவு கொட்டாய் என்பதன் விளக்கம், வாம்போ முகாமில் நேசப்படைகள் நடத்திய விசாரணை, போர்க்கைதிகள் குறித்த தகவல்கள், சயாம் காடுகள், அன்றைய காலகட்டத்தில் பயன்படுத்திய கேமராக்கள், சிகரெட்டுக்களின் பெயர்கள், மதுபானங்கள், கடல் வழியே கடத்தப்பட்ட பொருள்கள், கப்பல்கள் குறித்த தரவுகள், ராணுவ அதிகாரிகளின் பெயர்கள் என்று எண்ணற்ற தகவல்களை, மிகவும் துல்லியமாக விவரித்துள்ளார் கரன் கார்க்கி' என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஆம் மேற்சொன்னவைகள் மிக மிக விரிவாகப் பேசப்பட்டிருக்கின்றன... கதையின் போக்கில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் கதையினூடே கதை மாந்தர்கள் வழியே வரலாற்று நிகழ்வு, இராண்டாம் உலகப்போரின் காலகட்டம் நம் கண் முன்னே காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. காட்சிகள் கண் முன்னே விரியும்படி கதை சொல்லியிருக்கிறது நான் மதிக்கும் அண்ணன் கரன் கார்க்கியின் எழுத்து... இதுவே அவரின் வெற்றி... நாவலின் வெற்றி.

எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கி அவர்களின் உழைப்பு மகத்தானது. இரண்டாம் உலகப்போர் காலகட்டத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு முழுப் புனைவாய் எழுதாமல் அதற்கென உழைத்து இப்படி ஒரு அற்புதமான நாவலைக் கொடுத்திருப்பது பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகிறது. இவ்வளவு துல்லியமான தரவுகளுடன் வரலாற்றுப் பின்னணியில் ஒரு நாவல் இதுவரை எழுதப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அந்தளவுக்கு தகவல்கள் எல்லாம் மிக நேர்த்தியாய்த் தேடி எடுக்கப்பட்டு கதையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

மரப்பாலம் எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் தனது கறுப்பர் நகரம் குறித்த பேட்டியில் 'அடுத்து சயாம்-பர்மா மரண ரயில் குறித்து என்னுடைய பார்வையில் ஒரு நாவல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். மரப்பாலம் மறக்கப்பட்ட வரலாற்றின் மீதான புனைவாக இருக்கும். முக்கியமான நாவலாக இருக்கும்.' என்று சொல்லியிருக்கிறார். அது முற்றிலும் உண்மை. இது தமிழின் முக்கியமான நாவல்தான் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை.

எழுத்தாளர் கரன் கார்க்கியின் மரப்பாலம், கறுப்பர் நகரம், சட்டைக்காரி என நான் வாசித்த நாவல்கள் எல்லாமே நமக்கு முந்தைய தலைமுறைகளின் வரலாறுகளைச் சுமந்து வந்திருக்கும் நாவலகள். கரன் கார்க்கி கொண்டாடப்பட வேண்டிய எழுத்தாளர் என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை.

மரப்பாலம்... உலகை உலுக்கிய இரண்டாம் உலகப்போரின் ஒரு ஆவணமெனக் கொள்ளலாம். 

ஆழ்ந்து வாசிக்க வேண்டிய நாவல். 

சில இடங்களில் வாசிக்கும் நம் இதயத்தை அறுக்கும் சோளகர் தொட்டி போல.

மரப்பாலம்
கரன் கார்க்கி
உயிர்மைப் பதிப்பகம்
விலை : ரூ. 500 
-‘பரிவை’ சே.குமார்.

ஞாயிறு, 1 டிசம்பர், 2019

சினிமா : மிக மிக அவசரம்

Image result for மிக மிக அவசரம்
மிக மிக அவசரம்...

சுரேஷ் காமாட்சியின் இயக்கத்தில் வெளிவந்திருக்கும் படம்.

மாஸ்... மண்ணாங்கட்டி... வகையறா படங்களுக்கு இடையே அவ்வப்போது தமிழ் சினிமாவில் எதார்த்தம் பேசும் படங்களும் வருவதுண்டு. மலையாளிகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது நாம் பேசும் எதார்த்தம் ரொம்ப ரொம்பக் குறைவு. அவர்கள் எதார்த்தங்களில் மட்டுமே கதைகளை நகர்த்துகிறார்கள்... வெற்றியும் பெறுகிறார்கள்.

நாம் 'ஏய்', 'ஊய்' என்ற சொற்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் படங்களுக்குத்தான் தியேட்டரிலும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம். எதார்த்தம் பேசும் சிறிய பட்ஜெட் படங்களுக்கு தியேட்டர் கிடைப்பது மிகப்பெரிய சிரமமாக இருப்பதாலேயே இங்கு இது போன்ற படங்களை எடுக்க இயக்குநர்கள் யோசிக்கிறார்கள்.

பெண்களின் பிரச்சினைகளைப் பேசும் எத்தனையோ படங்கள் வந்திருந்தாலும், அவை எல்லாம் உடம்பில் இருக்கும் குறைகளை மையப்படுத்தியேதான் இருந்திருக்கிறனவே தவிர உடல் உபாதைகளைச் சொல்லும் படமாக இருந்ததில்லை... அந்த வகையில் மிக மிக அவசரம் ஒரு பெண்ணின் உபாதையைச் சொல்கிறது. இப்படி ஒரு கதையை எடுத்ததற்காகவே இயக்குநர் சுரேஷ் காமாட்சியைப் பாராட்டலாம்... கூடவே கதை எழுதிய ஜெகனையும்...

ஒரு பெண், அது யாராகவோ இருக்கட்டும்... வேலைக்குப் போகுமிடத்தில் உடல் உபாதையைத் தீர்க்க படாது பாடு படும் நிலைதான் இங்கு இன்னும் இருக்கிறது. பெரிய வேலையில் இருக்கும் பெண்கள் தவிர அன்றாட வேலை பார்க்கும் பெண்களின் நிலை இன்னும் இப்படித்தான். நம் வீட்டுப் பெண்கள் கூட இப்படியான சூழலைக் கடந்து வந்திருக்கலாம். நாம் அதையெல்லாம் அறிந்து கொள்வதும் இல்லை... அறிய நினைப்பதும் இல்லை.

இங்கே நாயகி காவல்துறையில் பணி புரிகிறாள். பெண் காவலர்களை எதாவது ஒரு சாதிக் கலவரம் நிகழ்ந்த இடம் அல்லது அரசியல்வாதி வருகிறார் என பாதுகாப்புப் பணி அதுவும் இல்லை என்றால் திருவிழாக்களில் பாதுகாப்பு என கொண்டு போய் நிறுத்தும் போது அவர்களை நாம் ஒரு காவலராக மட்டும்தான் பார்க்கிறோமே ஒழிய பெண்ணாக அல்ல... சக ஆண் காவலர்கள் கூட அவர்களை அப்படித்தான் பார்க்கிறார்கள். பல மணி நேரம் நிற்க வேண்டிய இடத்தில் ஒரு பெண் சிறுநீர் கழிக்காமல் எப்படி நிற்க முடியும் என்பதை நாம் யாரும் யோசிப்பதே இல்லை.  இந்தச் சிறுநீர் பிரச்சினையைத்தான் மிக மிக அவசரமாய் கையில் எடுத்திருக்கிறார்கள்... இது அவசியமும் கூட.

ஆண்களைப் பொறுத்தவரை பொதுக் கழிப்பறை கூட தேவையில்லை... ஒரு சுவர் இருந்தால் போதும் அதில் சித்திரம் வரைந்து விட்டு நகர்ந்து விடுவோம். பேருந்து நிலையங்களில் எல்லாம் சுவரோரங்களில் நடந்து செல்ல முடியாத அளவுக்கு சுத்தமாக வைத்திருப்பதில் நமக்கு அதிகப் பங்குண்டு. கிராமத்தில் இருந்து வருபவன் முன்னெல்லாம் பெண்கள் போறாங்கன்னு யோசிச்சிக்கிட்டு நின்னான்... இப்ப அவனும் போன என்ன எனச் சீட்டி அடித்தபடி ஹாயாக சிறுநீர்க் கழிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்... நகரத்துப் பழக்கம் கிராமத்திலும் வேரூன்றியிருக்கிறது. கிராமத்து விவசாயம் நகரத்தால் அழிந்து வருகிறது.  எது தேவையோ அதைத் தொலைப்பதில் நாம் தீவிரமாகியிருக்கிறோம்... தொலைத்தும் விட்டோம்.

Image result for மிக மிக அவசரம்

பெண்கள் அப்படியெல்லாம் தங்கள் உடல் உபாதையை சுவரைப் பார்த்து முடித்துக் கொள்ள முடியாது. சிறுநீருக்கே சிரமப்பட வேண்டிய நிலையில் மாதவிடாய் நேரமென்றால் பணியிலிருக்கும் அதுவும் மேலே சொன்ன ஏதாவது ஒரு இடத்தில் நாள் முழுவதும் நிற்கும் பெண்ணின் நிலையை யோசித்துப் பாருங்கள்... அக்கா, தங்கைகளுடன் பிறந்திருந்தால்... மனைவி, மகளுக்கு நாப்கின் வாங்கிக் கொடுப்பதை யோசிக்காமல் செய்பவராக இருந்தால் அப்படியானதொரு வலியை ஆண்களாகிய நாம் கண்டிப்பாக உணர்ந்திருப்போம். இயக்குநர்  நாப்கினை கையில் எடுக்கவில்லை என்றாலும் சிறுநீரை அடக்கி வைப்பதன் வலியைச் சொல்லியிருக்கிறார்.

இலங்கையில் இருந்து கோவிலுக்குத் தரிசனத்துக்காக வரும் ஒரு அமைச்சருக்கான பாதுகாப்பு.... கோவிலுக்கு குண்டு வைப்போம் என மிரட்டல் வேறு என்பதால் பாதுகாப்புப் பணி தீவிரமாய்... ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு இடத்தில் பணி... என காவலர்களை ஒவ்வொரு இடமாக இறக்கி விட்டுச் செல்லும் மேலதிகாரி முத்துராமனுக்கு இறக்கி விடுபவர்களில் பெண் காவலர் சாமந்தி மீது காம எண்ணமும் ஒரு பழி வாங்கலுக்கான காத்திருப்பும் இருக்கிறது. அதன் காரணமாக ஒதுங்க இடமில்லாமல் வெளியில் நிற்க வேண்டிய பாலத்தில் பணி.

காவல்துறை என்றில்லை பெரும்பாலான இடங்களில் தனக்கு கீழே வேலை பார்க்கும் பெண்களை மேலதிகாரியாக இருக்கும் ஆண் என்ன பாடு படுத்துகிறார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். சமீப காலத்தில் பல காவல்துறை நிகழ்வுகளையும் முகநூலும் வாட்சப்பும் ஆடியோவாக, வீடியோவாக நமக்கு காட்டின... காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன... எத்தனை கொலைகள் தற்கொலைகளாக மாற்றப்பட்டன என்பதையும் நாம் அறிவோம் அல்லவா..? அறிந்து அப்போது மட்டும் பொங்குவோம்... அடுத்த இரண்டு நாளில் வேறொன்று வேர்விடும் நாம் தீவிரமாய் பொங்குவோம்... அடுத்தொன்று முளைக்கும் வரை.

இன்று பெண்களின் உடல் உபாதையைவிட மீசை முளைக்க ஆரம்பிக்கும் ஆண்கள் தங்களின் உடல் உபாதையைத் தீர்த்துக் கொள்ள விலங்குகளைப் போல் அலைவதையும் தங்கள் அவஸ்தை தீர்ந்ததும் அப்பெண்ணை எரித்துக் கொல்வதையும் பார்க்கும் அவலத்தில்தான் இப்போதைய இந்தியா இருக்கிறது... இவர்கள் எல்லாம் இதைச் செய்து கொண்டே இருப்பதற்கு காரணம் சட்டம் கடுமையாக இல்லாததுதானே... தையலை வேட்டியாடினால் தையல் மிஷின் கொடுப்பார்கள் என்பதை உணர்ந்தே வைத்திருக்கிறார்கள். உடனடி சாவென்பதைவிட கை காலை வெட்டி எடுத்து தின்பதும் கழுவுவதும் ஒரே கை என ஆக்கி வாழ விட்டால் அடுத்தவன் யோசிப்பான்... அதைச் செய்ய எந்த அரசுக்குத் தைரியம் இருக்கிறது. ஜெயிலுக்குள் போட்டு சலாம் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் நம் நாடு எப்போது அரபு நாடுகளைப் போல சட்டத்தை கடுமையாக்குவோம்..?

கதை சொல்லியிருக்கும் விதத்தில் நாம் பலவாறாக, தவறான சிந்தைக்குள் இப்படியிருக்குமோ, அப்படியிருக்குமோ என யோசிக்க ஆரம்பிக்கும் போது சாமந்தியின் காதலன் சிறுநீர் பற்றிப் பேச, இவளுக்கும் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்ததும் அவளின் அவஸ்தையின் பின்னே நாமும் பயணிக்க ஆரம்பிக்கிறோம். படத்தின் ஆரம்பத்தில்  பெயர்கள் போடும் போது நடக்கும் டெலிபோன் உரையாடலின் காரணமாகத்தான், அவள் இப்படியொரு வலியோடு நிற்க வைக்கப்படுகிறாள்... காவல்துறையில் பணிபுரிந்து மறைந்தவரின் பெண் என்றாலும் பெண் பெண்தானே... படுக்கைக்கு அழைக்கும் அதிகாரிகளுக்கு அவள் யார் என்ற விபரம் எதற்கு..?

Image result for மிக மிக அவசரம்

மாமா... குழந்தை... காதலன்... சிறுநீர் அவஸ்தை... பாலத்தில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகள் என அந்தப் பெண் படும் பாட்டை அவளோடு நாமும் பட வைப்பதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் இயக்குநர். 

வெளிநாட்டு அமைச்சர் வந்தாரா..?

வெடிகுண்டு பிரச்சினை என்னா...?

வீட்டில் தனியே இருக்கும் குழந்தை என்ன செய்கிறாள்..?

அவளுக்கு உதவ நினைக்கும் ஆம்பூலன்ஸ் டிரைவரான காதலன்  நினைத்தபடி உதவ முடிந்ததா...?

அவள் நிலைக்கு வருத்தப்படும் காவலர் ஈ.இராமதாசு என்ன செய்தார்...?

அவளின் அந்த அவஸ்தை  முடித்து வைக்கப்பட்டதா..?

இலங்கைத் தமிழன் என்றால் தீவிரவாதியா..?

குண்டு வைக்கப்பட்டதா...? அப்படி வைக்கப்பட்டிருந்தால் வெடித்ததா... இல்லையா...?

இப்படி நிறையக் கேள்விகளுக்கான பதிலை இரண்டு மணி நேரத்துக்குள் சொல்லி முடித்திருக்கிறார் இயக்குநர்... கதையின் களம் கோவில்... குண்டு வைப்பு... அமைச்சருக்குப் பாதுகாப்பு... என இருந்தாலும் நிலைத்து நிற்பது என்னவோ அந்தப் பாலமும் அந்தப் பெண் காவலரும்தான்... பெண் காவலர் சாமந்தியாக நடித்திருக்கும் ஸ்ரீபிரியங்கா... மிகவும் அருமையாக நடித்திருக்கிறார்... தன் அவஸ்தையை அவர் முகத்திலும் தனது செய்கைகளிலும் காட்டும் போது உண்மையிலேயே சிறுநீர்க் கழிக்க விடாமல் படமெடுத்திருப்பார்களோ என்று தோன்ற வைக்கிறார். 

தமிழ்ச் சினிமாவில் சதை காட்டி நடிக்கும் மற்ற மாநில தமிழ் நடிகைகளுக்கு மத்தியில் தன் நடிப்பைக் காட்டும் தமிழ்ப் பெண்கள் நிற்பது அவ்வளவு எளிதல்ல... பலரை ஒடவிட்ட தமிழ்த் திரையுலகம் இவரையாவது பயன்படுத்துமா தெரியவில்லை... அமலாபால்களுக்கும் நயன்தாராக்களுக்கும் கேத்தரினாக்களுக்கும் மத்தியில் ஸ்ரீபிரியங்கா இடம் பிடிப்பது என்பது கடினமே என்றாலும் தமிழ் சினிமாவில் சிறந்த நடிகையாக வலம் வர வாழ்த்துக்கள்.

படம் ரொம்ப நல்லாயிருக்குன்னு சொல்லிக்கிட்டே போனா குறைகளே இல்லையா..? 

இல்லைன்னு சொல்லலையே... இருக்குல்ல... 

வெடிகுண்டு, தீவிரவாதம் அப்படிங்கிறதெல்லாம் படத்துக்குத் தேவையில்லாததுதான்... ஒரு அமைச்சரின் பாதுகாப்புக்கான பணி என்று சொல்லியிருந்தாலே போதும்... எந்த அமைச்சரும் சொன்ன நேரத்தில் வருவதில்லைதானே... எப்படியும் நாலைந்து மணி நேரம் நிற்க வேண்டியிருக்கும் என்பது அறிந்ததுதானே.... அமைச்சர் வருகிறார் என பள்ளிக் குழந்தைகளை ஒருநாள் முழுவதும் வெயிலில் நிற்க வைத்தவர்கள்தானே நாம். கதையை அப்படிச் சுற்றிச் சொல்லியது தேவையில்லாததே... பரபரப்புக்காக அது சேர்க்கப்பட்டிருந்ததால் பிரச்சினையை அழுத்தமாகப் பேசவில்லை என்றே தோன்றியது.

ஒரு மணி நேரத்துக்குள் எடுத்தால் டாக்குமெண்டரி போலாகிவிடும் என்பதால் கூட இப்படி கிளையாய் பல சேர்த்திருக்கலாம்... பக்கத்தை நிரப்ப எழுத்தாளர்கள் தேவையில்லாமல் எழுதுவதில்லையா அப்படித்தான்னு வச்சிக்கங்களேன்... இப்ப என்ன... நாம பாலத்துல மட்டும் நிற்போம்... பால் குடம் பார்க்கப் போறவங்களப் பத்தி நமக்கென்ன கவலை...

முத்துராமனுக்கு மேலே உயரதிகாரியாக இயக்குநரும் நடிகருமான... என்ன அரசியல்வாதியா..? அது நமக்கெதுக்கு... அதனால இயக்குநரும் நடிகருமான அண்ணன் சீமான் மட்டும் போதும்... நல்லாவே நடிச்சிருக்காரு... 'கட்டு'க் கதை சொல்றதைவிட 'கனமான' கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கலாம்... அரசியலும் பிழைக்கும் கதைகளும் பிழைத்துக் கொள்ளும்.

ஈ.ராமதாஸ், வி.கே. சுந்தர், ஹரீஸ், லிங்கா, குணா என எல்லாருமே தங்கள் கதாபாத்திரத்துக்கு வலு சேர்த்திருக்கிறார்கள். 

வெற்றிமாறனின் கிராஸ் ரூட் பிலிம் கம்பெனியும் சுரேஷ் காமாட்சியின் வீ ஹவுஸ் புரடெக்ஷனுடன் இணைந்து தயாரித்திருக்கிறது. 

இயக்குநர் சேரன் ஒரு பாடலை எழுதியிருக்கிறார் என்பதையும் சொல்ல வேண்டும்.

இசை - இசான் தேவ், ஒளிப்பதிவு - பாலபரணி, எடிட்டிங் - சுதர்சன், கதை - கே.பி ஜெகன், இயக்கம் - சுரேஷ் காமாட்சி.


Image result for மிக மிக அவசரம்மற்றபடி இது போன்ற குறைந்த பட்ஜெட் படங்களை யாரும் பார்ப்பதில்லை... அதுவும் புதுமுகங்கள் என்றால் யோசிப்பதுண்டு... வெளிநாடுகளில் எல்லாம் இந்தப் படங்கள் வருவதேயில்லை... தமிழ்ராக்கர்ஸ், தமிழ்கண், தமிழ்ரசிகன் என இவர்கள்தான் இம்மாதிரியான படங்களைப் பார்க்க வைக்கிறார்கள். வெளிநாட்டு வாசியாய் இவர்களை வாழ்த்தலாம்தான் இல்லையா... இவர்கள் இல்லை என்றால் பொழுது போவது சிக்கல்தான்.

மிக மிக அவசரம் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய படம்.

*****************

டிஸ்கி-1:  காற்றுவெளியில் எனது 'மரப்பாலம்' நாவல் வாசிப்பு அனுபவம் குறித்தான கட்டுரையும் தேன்சிட்டு மின்னிதழில் 'பேரம்' என்ற சிறுகதையும் வந்திருக்கின்றன. இரண்டு இதழ்களின் ஆசிரியர் குழுவுக்கும் நன்றி.

டிஸ்கி-2: கணேஷ்பாலா அண்ணன் நடத்தும் படத்துக்கு கதை எழுதும் போட்டியில் இருக்கும் 'வலி' வாசித்து உங்கள் கருத்தைச் சொல்லுங்க.

-'பரிவை' சே.குமார்.