மனசுக்குள் நுழைந்தவர்கள்..!..

வியாழன், 2 டிசம்பர், 2010

121/100


என்னடா இவன் நூற்றுக்கு நூறு வாங்கினவனை பார்த்திருக்கோம்... நூற்றுக்கு 121-ன்னு தலைப்ப போட்டிருக்கான்னு பார்க்கிறீங்களா... ஒண்ணுமில்லேங்க... நம்ம மனசு வலைப்பூவுல் இது நூறாவது பதிவு... சொந்தங்கள் 121... அதான் இந்த 121/100.

'எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே' என்பது போல் எனது இந்த வெற்றிக்கு வித்திட்டவர்கள் அறிந்த மற்றும் அறியாத நட்புக்கள்தான். எனவே முதலில் நன்றி உங்களுக்குத்தான் சொந்தங்களே.

இதுவரை நான்...

முதல் வலைப்பூ கிறுக்கல்களில் நான் கிறுக்கிய கவிதையை போட்டோவில் இணைத்து பதிவிட்டிருந்தேன். அதில் சில வரிகள் உங்கள் பார்வைக்கு...

//உன்னை அறிந்தவனாய் நான்.......என்னை அறியாதவளாய் நீ.......எனக்குள் மட்டும் இதயக் குடைச்சலாய்...//

இந்த கவிதைக்கு மட்டுமல்ல என் வலைப்பூ வாழ்க்கைக்கு முதல் பின்னூட்டமிட்டு ஆசிர்வதித்தவர் வலையுலகில் எனக்கு கிடைத்த சகோதரியும் 'நிலாமதியின் பக்கங்கள்' வலைப்பூ ஆசிரியருமான நிலாமதி. அவரது பின்னூட்டத்தில்

//அருமையான வரிகள். சில ஞாபங்கள் தீ மூட்டும் சில ஞாபங்கள் தாலாட்டும். பாராட்டுக்கள்.// என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இதுவரை கிறுக்கல்களில் நான் கிறுக்கிய ஹைக்கூக்கள் எண்ணிக்கை... 110 :::: கிறுக்கல்களை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 29.

இரண்டாவதாக நான் ஆரம்பித்த வலைப்பூ நெடுங்கவிதைகள்.... தலைப்பைப் போல சற்றே பெரிய கவிதைகளுக்கான தளமாக இது அமைந்தது. இதில் நான் முதலில் எழுதிய கவிதையில் சில வரிகள் கீழே...

//நமக்குள் நடந்த
சண்டையின் சாரலால்
அமைதியானது வீடு...!

ஆளுக்கொரு மூலையில்...
நடந்ததை மென்றபடி..!
இது முதலல்ல
தொடரும் கதைதான்..!
......//

இப்படியாக விரியும் கவிதைக்கு முதலில் பின்னூட்டமிட்டவர் எனது பத்திரிக்கை நண்பரும் 'தமிழ்க்கவிதைகள்' வலைப்பூவில் காதல் கவிதைகள் வடிக்கும் கவிஞருமான திரு. மோகனன். அவர் சொன்னது..

//அருமை தோழா // - ஒரு வரியானாலும் முதல் வரியல்லவா...

எனது கவிதைப் பயணத்தில் நெடுங்கவிதைகளில் பிரசவித்தவை...65 :::: நெடுங்கவிதைகளை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 29.

ஆர்வக் கோளாறு என்று சொல்வார்களே அது நமக்குள்ளயும் நுழைந்து ஆட்டம் போட கவிதைகளுக்கு வலைப்பூ ஆரம்பித்தது போல கதைக்கென ஒரு தளம் ஆரம்பிப்போமே என்று மூன்றாவதாய் ஆரம்பித்தது சிறுகதைகள் வலைப்பூ...

இதில் எழுதிய கதைகளில் பல பத்திரிக்கைகளில் வந்திருந்தாலும் நண்பர்களின் பின்னூட்டமே மகிழ்வைத் தந்தது என்றால் மிகையாகாது. இந்த தளத்தில் நான் முதல் முதலாய் எழுதிய 'கடைசி வரை காணாமல்... 'என்ற கதையிலிருந்து சில வரிகள்...

//அதிகாலையில் செல்போன் அடிக்க, படுக்கையில் இருந்து எழாமல் கண்ணை மூடியபடி சவுண்ட் வந்த திசையில் கையை துழாவி செல்லை எடுத்து தூக்க கலக்கத்தோடு 'அலோ' என்றான் மதி.

''நான் அப்பா பேசறேம்பா'' என்றது மறுமுனை. பேச்சில் ஏதோ ஒரு இறுக்கம்.

''என்னப்பா... என்னாச்சு இந்த நேரத்துல போன் பண்றீங்க. ஏதாவது பிரச்சினையா...?''

''நம்ம அம்மா நம்மளை விட்டுட்டு பொயிட்டாடா...'' போனில் உடைந்தார் அப்பா.//

இந்த கதைக்கு முதல் பின்னூட்டமிட்டவர் நண்பர் சசி. அவரது பின்னூட்டம் கீழே....

//realy the people in gulf country they can feel it. we don't know this stroy or real. ur correct. its makes us to cry // - என்று எழுதியிருந்தார்.

சிறுகதைகள் தளத்தில் நான் எழுதிய கதைகள் மொத்தம்... 20 :::: சிறுகதைகளை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 35.

மூணு ஆரம்பிச்சும் ஆர்வக் கோளாறு அடங்கலை... அப்படியே நாலாவதா மனசில பட்டதை எழுதலாமுன்னு நானும் என் நண்பர்களும் கல்லூரியில் படிக்கும்போது நடத்திய 'மனசு' என்ற கையெழுத்துப் பிரதியின் பெயரையே வைத்து ஆரம்பித்தாச்சு... அதில் மனதில்பட்டதை மட்டுமல்ல மனதில் உள்ளதையும் பகிரலாம் என்ற நினைப்பில் பள்ளிப் பருவத்து தாலாட்டும் நினைவுகளை முதலில் எழுதினேன்... அந்த பதிவுக்குப் பெயர் 'பள்ளிப்பருவம் - I ' அதிலிருந்து சில வரிகள்...

//பள்ளிப்பருவம்... என்றும் மனதுக்குள் மழைக்கால காளானாய் மகிழ்ச்சி தரக்கூடியது. அந்தப் பருவத்து வசந்த காலத்தை அசை போட்டுப் பார்ப்பதே பள்ளிப்பருவம் - I.

நான் படித்தது நகரத்தில் இருந்தாலும் கிராமத்துப் பிள்ளைகளை நம்பி நடத்தப்பட்ட ஒரு நடுநிலைப்பள்ளி. ஆறு வயதில் ஒண்ணாப்பு சேர்க்கப்பட்டேன். எங்க ஊர்ல இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் நடந்தே வந்து படிக்கணும்.//என்று விரியும் என் பள்ளிப்பருவம்.

இந்த பதிவில் நான் அசை போட்டதை 'அசைபோடுவது' வலைப்பூவின் உரிமையாளரும் வலைச்சரத்தில் வாரம் ஒருவரை சரம் தொடுக்க வைக்கும் நல் உள்ளத்துக்கு சொந்தக்காரருமான நம் ஐயா... திரு. சீனா அவர்களிடம் இருந்து பின்னூட்டம். இது மனசு தளத்துக்கான முதல் பின்னூட்டம் அல்ல என்றாலும் முதல் பகிர்வுக்கான பின்னூட்டம் . ஐயா அதில்...

//அன்பின் குமார்

மலரும் நினைவுகளாக - பள்ளிப் பருவத்தினைப் பகுதி பகுதியாக அலசி ஆய்ந்து - அசை போட்டு மகிழ்ந்தமை நன்று நன்று. நல்வாழ்த்துகள் குமார்// - என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.

இந்தப் பதிவுக்கு முன்பு வரை மனசில் சிம்மாசனமிட்டவை 99.

நான்கு வலைப்பூவிலும் என்னை (சு)வாசித்து ஊக்க மூட்டிய நண்பர்கள் பலர் பலமுறை வலைச்சரத்திலும் தங்கள் பகிர்விலும் எனக்கான அடையாளத்தை அளித்து மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அந்த உள்ளங்களுக்கு என் அன்பார்ந்த நன்றிகள். நான்கை ஒன்றாக்குங்கள் என்று நண்பர்கள் கேட்டதன் பேரில் எதாவது ஒன்றில் எழுதலாம் என்ற எண்ணம் வந்த போது 'மனசு' வென்றது.

கதை, கவிதை, சினிமா, மனசில் பட்டது என கலந்து கட்டி ஆடியதில் எனக்கு நட்பாகிய உறவுகள் 121. இடையிடையே மூன்று, நான்கு நாட்கள் ஓய்வு எடுத்தாலும் தொடரும் ஆட்டத்தில் நான் பதியும் 100வது முத்து இது...

எனக்கு பின்னூட்டம் டானிக் என்றால் நண்பர்கள் வழங்கிய விருதுகள் பூஸ்ட் என்றுதான் சொல்லோனும்... அந்த வகையில் விருதுகள் அளித்த பத்மாக்கா (முதல் விருது), சிநேகிதன் அக்பர், பாரா சித்தப்பா (இருவரும் முக்கனிகளாய் மூன்று மூன்று விருதுகள்), நண்பர் ஸ்டார்ஜன், சகோதரி ஆனந்தி, அம்மா மனோ சாமிநாதன் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்.

இதுவரை மனசில் நான் பகிர்ந்தவை எல்லாமே என் மனசு சொன்னவை மட்டுமே... நோ காப்பி... நோ பேஸ்ட்... எனவே எனக்கு இதில் எது பிடித்தவை என்றால் எல்லாமே என்றுதான் சொல்ல நினைக்கும் மனசு... அப்படி எல்லாமேயில் சில தூக்கல்கள் இருக்கும் அல்லவா... அவை இங்கே உங்கள் பார்வைக்காக...

வெற்றுடம்புடன் விளைநிலம் (விவசாயம் பொய்த்து வறண்ட விளைநிலங்கள் பற்றியது)
நிகழ்காலங்கள் - மு.பழனி இராகுலதாசன் (எனது கல்வித்தந்தையின் எனக்குப் பிடித்த கதை)

அபுதாபியில் அமுதைப் பொழியும் நிலவே (இதற்கு திரு. டெல்லி கணேஷ் அவர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தது மறக்க முடியாது)

கண்ணதாசன் கவிதை - (கவியரசின் கவிதைப் பகிர்வு... பல நண்பர்களுக்கு பிடித்த கவிதை)

பந்தயம் - சிறுகதை (கிராமத்துக்கதை... கதையின் வேகம் பந்தயம் போலவே இருப்பதால் பிடிக்கும்)

மன்னாதி மன்னன்-மருதிருவர் (நண்பர் வெறும்பய அவர்களின் அழைப்பை ஏற்று எழுதிய தொடர்பதிவு)

முதுமை போற்றுவோம் (சில நாட்களுக்கு முன்னர் நண்பர் அஹமதுஇர்ஷாத் இது குறித்து வலைச்சரத்தில் பகிர்ந்திருந்தார்)

அண்ணே பிளாக்கு வேணும் (ஜாலியாக எழுதியிருந்தாலும் பதிவுலகின் பாதையில் மனசுக்கு பட்டவை என்பதே உண்மை.)

சில சினிமாவும்... சில வரி விமர்சனமும்... (படத்தின் கதையை எழுதாமல் சற்றே வித்தியாசமான முயற்சிக்கு நண்பர்களின் பாராட்டுக்கள் அதிகம்)

பஞ்சாத்தா (எழுதும்போது ஏற்படுத்தாத பாதிப்பை படிக்கும் போது ஏற்படுத்திய கதை)
இன்னும் நிறைய இருக்கு....இப்படி சொல்லிக்கிட்டே போனா 100க்கும் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் அதனால மனசுக்குள்ள வந்து நாலு நாளு தங்கி எல்லாத்தையும் படிச்சுக்கங்க...

அப்புறம் நம்ம நண்பர் அருண் பிரசாத் இந்த வார வலைச்சர ஆசிரியராய் சிறப்பாக பணியாற்றுகிறார். அவரது கதம்பம் இரண்டில் கதை சொல்லும் காந்தாள் என்று பஞ்சாத்தாவை பற்றி சில வரிகள் சொல்லியுள்ளார். அவருக்கு நன்றி... அவர் மூலம் என் மனசு தளத்தை பின் தொடரும் நண்பர்களையும் வரவேற்கிறேன்.

கடந்த வாரம் முதல் மீண்டும் அலுவலகப் பணி கூடுதலாயாச்சு... காலையில் சைட் ஆபிஸில் சற்று வேலைப்பளு குறைவாக இருப்பதால் பதிவை எப்படியாவது தட்டி விட்டுவிடுவேன். காலை 6 மணிக்கு கிளம்பி இரவு 9,10 மணிக்கு திரும்புவதால் உங்கள் இடுகைகளை படிக்க முடிவதில்லை... இனி மூன்று தினங்கள் விடுமுறைதான்... கண்டிப்பாக வாசிக்க வருகிறேன்.

இன்று அமீரகத்தின் சுதந்திர தினம் (National Day).... சில நாட்களாகவே அபுதாபி மின்னொளியில் ஜொலிக்கிறது.... அதுவும் கார்னிச் ரோட்டில் அழகான மின்னொளி அலங்காரங்கள்... அபுதாபி, துபாய், சார்ஜா, அல் ஐனில் இருக்கும் நம் நட்புக்கள் எல்லாரும் நமக்கு வாழ்வளிக்கும் நாட்டின் சுதந்திர தினத்தை சந்தோஷமாக களியுங்கள்.

மக்கா, மறுக்கா ஒரு தடவை மறக்காம சொல்லிக்கிறேன்  நன்றி. அப்புறம் ஒண்ணு சொல்ல விட்டாச்சு எல்லா வலையிலும் சேர்த்து இது 295வது இடுகை... மொத்த நண்பர்கள் 214.

நட்புடன்,
-'பரிவை' சே.குமார்.

போட்டோவை சுட்ட தளங்கள்...ananyathinks.blogspot.com & cablesankar.blogspot.com
நன்றிகள் பல..!.

திங்கள், 29 நவம்பர், 2010

பஞ்சாத்தா



பஞ்சாத்தாவுக்கு தொண்டைக்கு நெஞ்சுக்குமா இழுத்துக்கிட்டு இருக்கு. இன்னைக்கு இல்ல... ரெண்டு நாளா இப்படித்தான் கஷ்டப்படுது... போற ஜீவன் உடனே பொயிட்டா நல்லது... இந்த மாதிரி 'கேவு... கேவு'ன்னு ரெண்டு நாளா அது கஷ்டப்படுறதைப் பார்க்க யாருக்கும் மனமொப்பலை.

பஞ்சாத்தாங்கிறது அதோட பேரில்லை... அதோட ஆயி அப்பன் வச்சது பஞ்சவர்ணம்... அதோட ஆத்தாதான் எப்பவும் 'ஏய் பஞ்சவர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ணனன'ன்னு நீட்டி முழங்கும். மத்தவங்க யாரும் அதை அப்படிக்கூப்பிட்டதில்லை. எல்லாருக்கும் அது பஞ்சுதான். வயசானதும் அத யாரோ ஒரு பய பஞ்சாத்தான்னு சொல்ல அவனுக்கு பின்னால வந்த எல்லாத்துக்கும் பஞ்சாத்தா ஆயி பஞ்சவர்ணமும் பஞ்சும் மறஞ்சாச்சி. பேருக்காரணத்தை பாக்கிற நேரம் இதுவல்ல என்பதால் பஞ்சாத்தாவை சுத்தியிருக்கும் உறவுகளுக்கு இடையே நாமும் செல்லலாம்.

"பாவம்... ரெண்டு நாளா இழுக்குது... பொட்டுன்னு கொண்டு போகாம கஷ்டப்படுத்துறானே"

"ஆமா... யாருக்கும் கடைசிவரைக்கும் தீங்கு நினைக்காதவங்க அயித்தை... ஆனா இப்படி கெடக்குதே..." என்றது நெருங்கிய உறவு.

"என்னப்பா... ரெண்டு நாளா போகவுமில்லாம எந்திரிக்கவுமில்லாம இழுத்துக்கிட்டு கிடக்கு... வயக்காட்டுல நடவு வேலைகளெல்லாம் அப்படியே கிடக்கு... நாமளும் இதுகிட்டே இருக்க வேண்டியதா இருக்கு... அது நெஞ்சுக்குள்ள என்ன இருக்கோ தெரியலையே..." என்றார் பஞ்சாத்தாவின் கொழுந்தன் முத்துக்காளை.

"அதாய்யா தெரியலை... இப்படி இழுத்துக்கிட்டு கிடக்குன்னா என்னவோ மனசுக்குள்ள இருக்குய்யா... அப்படியே செத்தாலும் நெஞ்சு அவ்வளவு சீக்கிரம் வேகாதுய்யா..." என்றார் பரந்தாமன்.

"பாவம்யா.. வயசு காலத்துல எல்லாருக்கும் நல்லா செஞ்ச மனுசிய்யா... அதோட பயலுகளுக்கு அப்பா இறந்த பின்னால அதை நல்லா கவனிச்சாங்கய்யா... இப்படி இழுத்துக்கிட்டு கிடக்காம பொசுக்குன்னு போன நல்லாயிருக்கும்... கொள்ளுப்பேரன் வரைக்கும் பாத்த மனுசிதானே இனி என்ன பாக்க வேண்டியிருக்கு..." என்றார் முத்துக்கருப்பன்.

"இப்பல்லாம் நல்லவங்கதான் இழுத்துக்கிட்டு கிடக்காங்க... கெட்டவங்களெல்லாம் பொட்டுன்னு போயிடுறாங்க இல்லன்னன்னா என் கவுண்டர்ல போட்டுடுறாங்க..." என்றான் சக்திவேல்.

"அட நீ வேற... எந்த நேரத்துல என்ன பேசுறா... பெரியவன் எங்கடா?"

"என்ன சித்தப்பா..."

"நீயி... தம்பி... தங்கச்சி எல்லாரும் இங்க இருக்கீங்க...புள்ள குட்டியெல்லாம் வந்தாச்சு... இருந்தும் உங்க ஆத்தா மனசுக்குள்ள எதோ இருக்கு... அது ரெண்டு நாளா படுற வேதனைய பாக்க சகிக்கலை..."

"ஆமா சித்தப்பா... எங்களை எப்படியெல்லாம் வளத்துச்சு... இன்னைக்கு அதோட சாவை எதிர்பார்த்து... சுத்தி உக்காந்து எப்ப சாகுமுன்னு பாத்துக்கிட்டிருக்கோம்..." சொல்லும் போதே தாய்ப்பாசம் அவனை உடைத்தது.

"சரி... அழுகாதே... ஆத்தா எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சுட்டுத்தான்டா போகப் போகுது... அப்புறம் என்ன... வீட்டுக்குப் பெரியவன் நீ உடைஞ்சியன்னா மத்தவங்கள்ளாம்... என்னைக்கா இருந்தாலும் எல்லாரும் போறதுதானே... சரி.... கண்ணைத்தொட... ஆமா சிங்கராசு எங்க..."

"இங்கதான் இருந்தான் வெளிய போயிருப்பான்..."

"சரி... இப்படி கெடந்து அவஸ்தைப்படுறதை பாக்க சகிக்கலை... பேரனை விட்டு பாலூத்தச் சொன்ன உசிரு போகுமுன்னு சொல்லி எல்லாப் பேரணும் பாலூத்தியாச்சு... ம்... ஒண்ணும் நடக்கலை... அதனால..."

"....." ஒன்றும் பேசாது அவரை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

"பாலுல கொஞ்சம் வெசத்தை..."

"சித்தப்பா... வேணாம் சித்தப்பா... எங்களுக்காக கஷ்டப்பட்ட அந்த மனுசிக்கு கடைசியில வெசத்தை கொடுக்கிறதா... எத்தனை நாளானாலும் பரவாயில்லை சித்தப்பா... "

"அட... இது ஊரு நாட்டுல கமுக்கமா நடக்கிற விஷயம்தாண்டா... இப்படி இழுத்துக்கிட்டு இன்னும் ரெண்டு மூணு நாள் கிடந்த தாங்கமுடியுமா உங்களால... இல்ல தூக்கிகீக்கி குளியாட்ட முடியுமா... முதுகெல்லாம் பிச்சிக்குமுடா... லேசா கலந்துட்டு அதுக்கு பாசமானவங்க ஊத்துன சட்டுனு நின்னு போகும்..."

"வேணாம் சித்தப்பா... இன்னைக்கு பாக்கலாம்..."

"பெரியவன் சொல்றதும் சரிதான்... பெத்த தாய்க்கு விஷம் கொடுக்க எந்தப் பிள்ளைக்கு மனசு வரும்... ம்... அதெல்லாம் இருக்கிற நாம அவங்களுக்கே தெரியாம கமுக்கமா செய்யணும்... அதை இப்ப விடு அப்புறம் பாக்கலாம்... கிழவி மனசுக்குள்ள ராமசாமி நினைப்பு இருக்குமோ..?" என்று மெதுவாக கேட்டார் பரந்தாமன்.

"என்ன பேசுறே... அவனோட உறவெல்லாம் எங்க அண்ணன் இருக்கும்போதே அத்துப்போச்சு... அவனை எதுக்கு அது நினைக்கப்போகுது..."

"இல்ல முத்து... நான் எதுக்கு சொல்ல வாரேன்னா... எல்லாரும் வந்தாச்சு... அவன் மட்டும்தான் வரலை... கிழவி இழுத்துக்கிட்டு கிடக்கதைப் பாத்தா எனக்கென்னவோ அதாத்தான் இருக்குமுன்னு..."

"சும்மா இருங்க மாமா... அவரு உறவே வேண்டான்னு ஒதுங்கி பல வருஷமாச்சு... இனி எதுக்கு அவரைப் பத்தி பேசிக்கிட்டு..."

"என்ன இருந்தாலும் ரத்த சொந்தம் அத்துப்போகுமா மாப்ளே... அவனக் கூட்டியாந்து பாலூத்தச் சொன்னா என்னங்கிறேன்.."

"ஏய்யா பகையாளிய கொண்டு வந்து பாலூத்துனாத்தான் கெழவி சாகுமுன்னா அதுக்கு வெசத்தை கொடுத்து நாமளே அனுப்பி வைக்கலாமே..."

"எதுக்கு முத்து வேகப்படுறே... பரந்தாமன் சொல்றதுல என்ன தப்பிருக்கு.. நாலு பேரு போயி அவன் கிட்ட பேசிப்பார்ப்போம்... அவன் வாரேன்னு சொன்ன கூட்டியாந்து பாலூட்டச் சொல்லுவோம். ஒருவேளை கெழவி அந்த நினைப்புல இருந்தா சந்தோஷமா சாகுமில்ல..." என்று பரந்தாமனின் கருத்தை ஆதரித்துப் பேசினார் முத்துக்கருப்பன்.

"எனக்கு இதுல விருப்பம் இல்லய்யா... நானும் எங்க பசங்களும் வரலை... பங்காளிக நீங்க வேணுமின்னா போயி பேசுங்க... அதுவும் நீங்க இவ்வளவு தூரம் சொல்றதுனால... அப்புறம் அவன் எடுத்தெரிஞ்சு பேசிட்டான்னு சொல்லிக்கிட்டு எங்ககிட்ட வராதீங்க... சொல்லிப்புட்டேன்..."

"நீ வரலைன்னா பரவாயில்லை... பெரியவனையாவது சின்னவனையாவது வரச்சொல்லு... அவங்க வந்து கூப்பிடணுமின்னு அவன் எதிர்பார்ப்பான்ல..."

"இல்ல மாமா அந்தாளு வீட்டுக்கு நாங்க வரலை... நீங்களே போயி பேசுங்க..."

"சரி... வா முத்துக் கருப்பா... ஏய் பழனிச்சாமி, வெள்ளையா வாங்கப்பா... ராமசாமி வீட்டு வரைக்கும் பொயிட்டு வருவோம்".


"வாங்க..." என்றபடி எழுந்தார் ராமசாமி, எழுவதை விழுங்கிய தேகத்தில் சுருக்கத்தின் ஆதிக்கம் இருந்தாலும் விவசாய வேலை பார்த்து திண்ணென்று இருந்த வெற்றுடம்புடன் இருந்தார். அவரது கண்கள் கலங்கியிருப்பது தெரிந்தது. ஒருவேளை கிழவியை நினைத்து அழுதிருப்பாரோ என்னவோ என்று வந்தவர்களை நினைக்கவைத்தது. சத்தம் கேட்டு உள்ளிருந்து தலைகள் எட்டிப்பார்த்தன.

"என்ன விஷயம்... எல்லாரும் வந்திருக்கீங்க..." அவரது குரலில் எப்போதும் இருக்கும் கணீர் குறைந்து சுரத்தில்லாமல் இருந்தது.

"ஏய் சவுந்தரம்... ஒரு நாளஞ்சு காபி போட்டுகிட்டு வா" என்றபடி அவர்களை திண்ணையில் அமரவைத்து கேள்விக்கான பதிலை எதிர்பார்த்தார்.

"உனக்கு விசயம் தெரிஞ்சிருக்கும்... பஞ்சாத்தா ரெண்டு நாளா தொண்டைக்கும் நெஞ்சுக்கும் இழுத்துக்கிட்டு இருக்கு..."

தெரியும் என்பது போல் தலையாட்டினார்... உள்ளம் அழுததை உதடுகள் காட்டிக் கொடுத்தன. மேல் துண்டால் கண்ணை துடைத்துக் கொண்டார். அவரிடமிருந்து பெருமூச்சொன்று எழுந்தது.

"அதான் நீ வந்து பாலூத்துனா..."

"நானா... எங்க உறவருந்து எத்தனையோ காலமாச்சி... எந்த நல்லது கெட்டதுக்கும் சேர்ந்துக்கலை... இப்ப நா எப்படி பாலூத்தறது..."

"இல்ல அது இழுத்துக்கிட்டு கிடக்கதப்பாத்தா உம்மேல உள்ள பாசத்துலதான்..."

அவர் எதோ சொல்ல வாயெடுக்க, "இந்தாங்க காபி எடுத்துக்கங்க... அவரு ரெண்டு நாளா எதுவும் சாப்பிடலை... என்ன செய்ய எங்க கால நேரம் இப்படி தனியா நிக்கிறோம்..." என்றபடி சேலைத்தலைப்பால் மூக்கைச் சிந்தினாள் சவுந்தரம்.

"என்ன சொல்றே... ராமசாமி..."

"பாசமெல்லாம் இருந்து என்ன பண்ண... இதுவரைக்கும் நல்லது கெட்டது எல்லாத்தையும் தள்ளியாச்சு... "

"இனிமேயா பொறக்கப் போறோம்... நாம எல்லாருமே இருக்கிற காலத்துல சண்டை சச்சரவுன்னு வாழ்க்கையை தொலச்சிட்டுதானே நிக்கிறோம்..."

"ஆமா... பயலுக கூட வரலை போல..."

"அ... அவங்க ஆத்தாகிட்ட அழுதுகிட்டு நிக்கிறாங்க... நீ வந்தியன்னா அதோட உயிரு சந்தோஷமா போகுமின்னு நினைச்சுத்தான் நாங்க உன்ன கூட்ட வந்தோம்... இதுல அவங்களுக்கும் சம்மதம்தான்"

தனது மனைவியைப் பார்த்தார். "போயிட்டு வாங்க... அவங்க பேசுறாங்க இல்ல அதப்பத்தி எல்லாம் யோசிக்க வேணாம்... ரெண்டு நாளா இழுத்துக்கிட்டு இருக்குங்கிறாங்க... பாவம் போறப்போ அவங்க மனசு சந்தோசமாப் போகணும்..."

"நீயும் வா...."

"இல்லங்க... நீங்க மட்டும் போங்க... எங்களை எல்லாம் அந்த மனுசங்களுக்கு பிடிக்காது... நாங்க யார்கிட்ட வந்து அழுகுறது..." சொல்லும் போதே கண்ணீர் எட்டிப்பார்த்தது.

"சரி அழுவாதே... இவுங்க வந்து கூப்பிட்டதுக்காக நான் போறேன்... அந்த வீட்டு மனுசங்களுக்காக இல்ல... சாவோட போறாடிக்கிட்டிருக்கிற பஞ்சாவுக்காக அந்த வீட்டுப் படி ஏறுறேன்..." என்றவர் குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தார்.

"சரி அழுகாம வா ராமசாமி... மறுபடியுமா பொறக்கப் போறோம்..." என்று அவரை தேற்றினார் முத்துக்கருப்பன்.

"என்ன இருந்தாலும் ரத்த பாசம் விட்டுப் போகுமாய்யா... தானாடாட்டாலும் தன் சதை ஆடுமுன்னு சும்மாவா சொல்லியிருக்காங்க..." என்றார் ஒருவர்.



சிறு சிறு விசும்பல் ஒலிகளுடன் இறுக்கமான முகங்களின் விலாசத்துடன் இருந்த வீட்டிற்குள் தயங்கி நுழைந்த அவரைக் கண்டவுன் முத்துக்காளையும் பயலுகளும் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டனர். அவர் யாரையும் சட்டை செய்யவில்லை. பஞ்சாத்தாவின் அருகில் சென்றதும் கலங்கிய கண்ணைத் துடைத்தபடி 'பஞ்சா...' என்றார் மெதுவாக.

"ஏய் பாலக் குடுங்க அவன் கையில... ராமசாமி சத்தமா கூப்பிட்டுக்கிட்டே பாலை அது வாயில ஊத்துப்பா..."

"என்ன பரந்தாமா... நான் பஞ்சாவுக்கு பாலூத்தி போவச் சொல்லணுமா... முடியலையே... என்னால முடியலையே... சண்டையா இருந்தாலும் வெளிய தெருவ இந்த முகத்தை பாக்கும்போது சந்தோஷப்பட்டுக்கிற நா... இனி எங்க பாப்பேன்..." உடைந்து அழுதார்.

'கேவ்...கேவ்..." என்று எதையும் அறியாமல் இழுத்துக் கொண்டேயிருந்தது. அவர் ஊற்றும் பாலுக்காகவும் அதன்பின் நடக்க இருப்பதையும் பாக்க எல்லா கண்களும் பஞ்சாத்தா மீது நிலைத்திருந்தன.

"பஞ்சா... அம்மாடி... நா... ராமசாமி வந்திருக்கேன்... பாலைக் குடிம்மா... ப..ஞ்..சாசாசா.... நா... ரா...ரா...ராமசாமி.... உன்..." முடியாமல் உடைந்து அழுதபடி பாலை வாயில் ஊற்றினார். உள்ளே சென்றதைவிட வெளியே வழிந்ததே அதிகமாக இருந்தது. தனது துண்டால் வழிந்த பாலை துடைத்தார்.

'கேவ்... கேவ்..."

"இதுக்கும் நிக்கிற மாதிரி தெரியலை.... இனி யாரை ஊத்தச் சொல்றது..." ஒரு உறவு குசுகுசுக்க...

"கே....வ்.... கே....வ்..." ஒரு மாதிரி இழுத்தது. 'கே....' அப்படியே நின்றது.

"பஞ்சா..." ராமசாமி கத்த அழுகுரல்களின் சப்தம் அதிகமானது.

"தன்னோட பொறந்தவனை மனசுக்குள்ள வச்சிக்கிட்டுத்தான் மூணு நாளா தவிச்சிருக்கு கிழவி" என்று யாரோ சொல்ல,

ராமசாமியை மாமா, அப்பா, மச்சான் என்று உறவுகள் கட்டிக் கொண்டு கதற ஆரம்பித்தன.

-'பரிவை' சே.குமார்.

போட்டோ உதவி : கூகிள்.... நன்றி

வெள்ளி, 26 நவம்பர், 2010

பசி..!



சாப்பிட்ட பின்
தூக்கிப் போட்ட
வாழையிலையில்
வயிற்றுப் பாட்டுக்கு
வழி கிடைக்குமா..?

ஆவலோடு தேடிய ஆத்மா...
மனசுக்குள்
சொல்லிக் கொண்டது
இலையை கழுவிப்
போடுவார்களோ..?

-'பரிவை' சே.குமார்.

வியாழன், 25 நவம்பர், 2010

மாறாத நினைவுகள்



நிகழ்காலத்தின்
நிஜத்தில் வாழ்ந்தாலும்
கடந்த காலத்தின்
நினைவுகளாய் நீ..!

பாடப் புத்தகத்தில்
பக்கமெல்லாம் கிறுக்கிய
உன் பெயர் இதய
நோட்டிலிருந்து
இறங்க மறுக்கிறது..!

பேருந்துப் பயணத்தில்
கார்குழல் பறக்க
பயணிக்கும் பெண்
உன் ஞாபகச் சாரலை
விதைத்துச் செல்கிறாள்..!

தோள் சாய்ந்த காதலர்கள்
கண்டால் கைகள் தானாக
நீ சாய்ந்த தோளை
தடவிக் கொள்கின்றன..!

மழை நாளில் தலை
துவட்டும் மனைவி
துவட்டாமல் விட்டுச்
செல்கிறாள் நீ
துவட்டிய நாட்களை..!

பள்ளிக் குழந்தைகள்
பறக்கும் அவசரத்தில்
கொடுக்கும் முத்தங்கள்
நீ அவ்வப்போது
கொடுத்த முத்தங்களை
முத்தெடுக்க வைக்கின்றன..!

ஹோட்டலில் எதிரே
கொறித்துச் சாப்பிடும்
கொஞ்சும் குமரிகள்
நீ சாப்பிட்ட நினைவுகளை
ஊட்டிச் செல்கிறார்கள்..!

பூத்திருக்கும் பூக்களெல்லாம்
உன் புன்னகையையும்
பூச்சூடிய கூந்தலையும்
மனசுக்குள் மணக்க வைத்து
இதழ்களில் பூக்க வைக்கின்றன..!

பிரிவின் வலியை
பிரசவித்த அந்த நாளும்
அதன் பின்னான வாழ்வும்
எல்லாவற்றையும் மாற்றின...
நினைவுகளைத் தவிர..!

-'பரிவை' சே.குமார்.

புதன், 24 நவம்பர், 2010

சிறு பூக்கள் 24/11/2010



செப்படி வித்தை செய்தாயோ
எப்படி விலக்கினாலும்
விலகாமல் நினைவில் நீ..!

***

புல்லறுபடுவது அறியாமல்...
அடைக்கலமானது
சூரியனுக்கு பயந்த பனித்துளி..!

***

அக்னிப் பிழம்பாய் வார்த்தைகள்...
வெட்கி நின்றது வெடித்த இதயம்...
வேலையில்லா காதலன்..!

***

உபயோகமற்று
மரங்கொத்தி வீடு...
வீதியில் கிடந்தது
வெட்டப்பட்ட மரம்..!

***

ரோஜாவாய் மலர்ந்த
இதழ்கள் வீசும் பேச்சில்
முற்களாய் வார்த்தைகள்..!


-'பரிவை' சே.குமார்.

திங்கள், 22 நவம்பர், 2010

அண்ணே... பிளாக்கு வேணும்..!

இது முழுக்க முழுக்க நகைச்சுவைக்காக மட்டுமே எழுதப்பட்ட பதிவு. யார் மனதையும் புண்படுத்தும் விதமாக எழுதப்படவில்லை என்பதை முதலில் சொல்லிக் கொள்கிறேன். என்னடா அப்படி எழுதப்போறே... பில்டப்பு எல்லாம் விடுறேன்னு கேக்காதீங்க... சும்மா நகைச்சுவைக் கிறுக்கல்தான்...



தினசரியில் தீவிரமாக மூழ்கியிருந்த சொக்கு 'என்னண்ணே... பேப்பருல அப்படி என்ன போட்டிருக்கு' என்ற குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தார்.

"அடடே... வா செங்கோடா... என்னப்பா காலையில வந்திருக்கே"

"சும்மாதாண்ணே..."

"உட்கார்... காபி சாப்பிடுறியா"

"இல்ல... வேண்டாண்ணே.."

"சொல்லு... என்ன விசயம்..."

"அது வந்துண்ணே... இப்ப எல்லாரும் பிளாக்கு... பிளாக்குன்னு கிடக்காங்க... நீங்க கூட ரெண்டோ மூணோ வச்சிருக்கீங்க"

"டேய் நல்லா சொல்லு.. ரெண்டு மூணு வச்சிருக்கேன்னா வேற மாதிரி அர்த்தமாயிடும்... அழகா தமிழ்ல வலைப்பூன்னு சொல்லலாமே..."

"அது என்ன பூவோ... நான் ஞானசூன்யமுண்ணே... எனக்கு பிளாக்குன்னுதான் தெரியும்... ஆமா என்ன சொன்னீங்க வலைப்பூவா... அப்படின்னா மல்லிகைப்பூ.. கனகாம்பரம் மாதிரி இதுவும்..."

"அட வெளங்காதவனே இது அந்தப்பூ இல்ல இது இணையத்துல பிளாக்ஸ்க்கு தமிழ் சொல்..."

"அப்படியா... இருக்கட்டுங்கண்ணே... எதுக்கு வலைப்பூன்னு வச்சாங்க..."

"அட வேற ஒண்ணுமில்ல... குடும்பத்தைகூட இப்படி பாக்கமாட்டோம்... இத பூ மாதிரி சும்மா பொத்திப் பொத்தியில்ல பாக்கிறோம்.... அதனாலதான்.."

"அது சரி எனக்கு ஒரு பிளாக்கு வேணுமின்னே..."

"அடேய்... அதான் வலைப்பூன்னு தமிழ்ல சொல்லிக் கொடுத்தேன்ல..."

"ஈசியா வாரதை விட்டுட்டு வலைப்பூ... வாழைப்பூன்னு... எனக்கு ஒண்ணு வேணும்"

"சரிடா... ஒனக்கு ஒரு வலைப்பூ ரெடி பண்ணலாம்... அதுல என்ன பண்ணப்போறே..."

"நீங்கள்லாம் என்ன பண்றீங்க..."

"நாங்க நாட்டு நடப்பு, கதை, கவிதை, அரசியல், சினிமான்னு எழுதுவோம்"

"அதே கருமாந்திரத்தை நானும் எழுதுறேன்"

"இங்க பாரு எழுத்தை கருமாந்திரமுன்னெல்லாம் சொல்லப்படாது..."

"இந்த வார்த்தையெல்லாம் புளோவுல வாரதுண்ணே... விடுங்க”

“சரி எழுதி...”

“என்னண்ணே கொஸ்டினா கேக்குறே... நீ வேற பிரபல பதிவர்ன்னு டீக்கடையில பேசுறாங்க... அதான் உங்கிட்ட வந்தேன்... என்னென்ன செய்யணும் தெளிவா சொல்லுண்ணே...”

“சரி... இப்ப உனக்கு ஒரு வலைப்பூ தயார் பண்ணி பதிவு போட்டதும்...”

“அண்ணே பதியமுன்னா விதை போட்டு...”

“டேய்ய்ய்ய்.... ஏண்டா கொல்லுறே... பதியமில்லை... இது பதிவு... நீ எழுதுறதை இங்க பதிவுன்னு சொல்வோம்... எழுதுறவரை பதிவர்ன்னு சொல்வோம்..”

“ஒ.கே. விளங்கிடுச்சு...”

“நீ பதிவுலகத்துக்கு புதுசா இருக்கிறதால...”

“ இது ஒரு தனி உலகமா...”

“எழுதிப்பாரு... அப்பத்தெரியும்... இந்த உலகத்தைப் பத்தி...”

“சரிண்ணே... மேல சொல்லுங்க...”

“மத்தவங்க வலைப்பூவுக்கு போயி படிக்கணும்... அங்க போயி படிக்கிறப்போ...”

“எங்க போயி படிக்கணும்...”

“குறுக்க குறுக்க பேசாதடா... அதுக்கெல்லாம் நிறைய திரட்டி இருக்கு... திரட்டின்னா என்னன்னு கேக்காதே... வரிசையா வாரேன்... அப்படி படிக்கிறப்போ அவங்களை பின் தொடரணும்...”

என்னண்ணே பின்னால போகச் சொல்றீங்க... இப்படித்தான் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால நம்ம தேவிப்புள்ள பின்னாடி போனேன்... முதல்ல முறைச்சிச்சு... நாம யாரு... மறுபடியும் பின்னால போனேன்... செருப்பு பிஞ்சு போயிடுமுன்னு சொல்லிருச்சி...”

“நீ பின்னால போன அது செருப்பு ஏன் பிய்யணும்...”

“என்னண்ணே... நக்கலா? “

“சரி விசயத்துக்கு வா... இப்ப சொன்ன செருப்பு மேட்டரையே முதல் பதிவாக்கிடலாம்...”

“என்னையவே கேவலப்படுத்திக்கச் சொல்றிங்களா?”

“ இதுல என்ன கேவலமுன்னேன்... நண்பனுக்கு நடந்தா எழுது... சரி பின் தொடரணுமுன்னு நான் சொன்னது அவங்களோட பாலோவர்ஸ் ஆகிறது...”

“ம்... இப்ப சொன்னீங்க பாருங்க அழகா தமிழ்ல புரியிற மாதிரி...”

“ இது தமிழ்...சரிதான்...”

“எத்தனை படத்துல பாக்கிறோம்... நாம எத்தனை விசயத்துல பாலோ பண்ணுன்னு சொல்லியிருப்போம்... அப்ப தமிழ்தானே...”

“சரிப்பா... அவங்களும் உன்னை பாலோ பண்ணுவாங்க... அதுக்கு அப்புறம் முக்கியமானது பின்னூட்டம் போட மறக்கக்கூடாது...”

“ஹா...ஹா...ஹா...ஹி...ஹி... எனக்கு பின் ஓட்டம் தெரியும்... ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி பின் ஓட்டத்தால கக்கூஸ் உள்ளயே படுத்திருந்தேன்... பின்னூட்டமுன்னா...”

“அட கருமம் பிடிச்சவனே... பின்னூட்டமுன்னா எழுதுனதை படிச்சிட்டு நல்லாயிருக்கு... இந்த வரி பிடிச்சிருக்கு அப்படின்னு அவங்களுக்கு கமெண்ட் போடணும்...”

“கமெண்ட் அடிக்கிறதுன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே.... அதை விட்டுட்டு பின்னோட்டம்... முன்னோட்டமுன்னு... ஈஸியான வார்த்தைகளை சொல்ல பழகுங்கண்ணே...”

“சரி... இந்த பின்னூட்டத்துல ஈஸியான வழி என்னன்னா ‘nice’, ‘super’, ‘wow’ ‘good’ ‘கலக்கல்’, ‘அருமை’ இப்படின்னு போட கத்துக்கணும். அது கூட smiley-ம் போட்டா எடுப்பா இருக்கும்...”

“அது என்ன கருமாந்திரமண்ணே... புதுசா இருக்கு...”

“ இப்பதானே சொன்னேன்... இப்படியெல்லாம் பேசக்கூடாதுன்னு... சிரிப்புன்னா ‘:)’ இப்படி... வெறுப்புன்னா ‘:(‘ இப்படி... இது மாதிரி... போகப்போக கத்துக்குவே... இந்த பின்னூட்டத்துல முக்கியமா கும்மி அடிக்கத் தெரியணும்”

“கும்மியா... இங்க ஏன் அது வருது...”

“காரணம் இருக்கு... இப்ப ஒருத்தர் ஒரு பதிவு எழுதுறாரு... அதுல ஒரு வார்த்தையை எடுத்து பின்னூட்டம் போடும் போது சம்பந்தம் இல்லாம நமக்கு தெரிந்த பதிவரை இழுத்து விடணும்... அப்புறம் அவரு பின்னூட்டம் போடும் போது நமக்கு பதில் சொல்லி அடுத்த கேள்வியை நமக்கு வைப்பாரு... அதுக்கு யாராச்சும் பதில் சொல்ல வருவாங்க... அப்ப நாம மறுபடிக்கும் எண்டராகி அள்ளி விடணும்... இதுல முக்கியம் கூட்டமா கும்மி அடிக்கணும்... சும்மா அவருக்கு ஹிட்ஸ் அள்ளிக்கிட்டு போகும்... அந்த பாசத்துல நாம போட்ட மொக்க பதிவா இருந்தாலும் நம்ம வலைப்பூவுக்கும் வந்து கும்மி அடிப்பாங்க...”

“மொக்கைப் பதிவுன்னா...”

“ஒண்ணுமே இருக்காது.... ஆனா இருக்க மாதிரி ஒரு பில்டப்போட எழுதி முடிக்கத் தெரியணும்... அப்புறம் நம்மளையும் மொக்கைப் பதிவர் வட்டத்துல சேர்த்து பிரபல மொக்கைப் பதிவர்ன்னு சொல்லிடுவாங்க...”

“ஓ...”

“திரட்டியின்னு சொன்னேன்ல... அது என்னன்னா நாம எழுதுறதை மத்தவங்கிட்ட கொண்டு சேக்கிற நல்ல வேலைய செய்யிற வலைப்பக்கங்கள். நாம எழுதி அதுல இணைச்சிட்டோமுன்னா... பாக்க வர்றவங்க நம்ம பகிர்வு பிடிச்சிருந்தா ஓட்டுப் போடுவாங்க... இங்க பதிவரசியல் இருக்கும்...”

“என்னண்ணே அரசியலா... நம்ம முதல்வர் பண்ற குடும்ப அரசியல் மாதிரியா...”

“டேய்... அரசியலை இழுக்காதேடா... நாம ஸ்டேட்ல நடக்கிறது மன்னர் ஆட்சி... மதுரையில இப்ப குறுநில மன்னர் கல்யாணம் வச்சதுக்கு கோடிக்கணக்குல செலவு பண்ணிட்டு எல்லாருக்கும் சாப்பாடு போட்டாங்க... திங்கப்போன நாம இந்த பணமெல்லாம் ஏதுன்னு திங்க் பண்ணினமா... மன்னர் என்ன திருக்குவளையில கோடிகளோட பிறந்தா வந்தாரு... “

“என்னய பேசாதேன்னு சொல்லிட்டு நீங்க டீப்பா போறீங்களேண்ணே...”

“கிளப்பி விட்டுட்டே... சரி விசயத்துக்கு வா... இந்த அரசியல் என்னன்னா... நீ எவ்வளவுதான் நல்லா எழுதியிருந்தாலும் உனக்கு ஓட்டுப்போட மாட்டோம்... எங்களுக்குன்னு ஒரு குரூப் வச்சுப்போம்... அதுக்குள்ள ஓட்டுப் போட்டு மகுடமெல்லாம் சூட்டிப்போம்...”

“அடப்பாவிங்களா... அப்ப நல்லா எழுதுறவனெல்லாம்...”

“எவனாயிருந்தா என்ன... கும்மியடிச்சு அதிக ஹிட்ஸ்சும் குழு ஓட்டும் வாங்கிட்டா முன்னணியில இருக்கலாம்... மொக்கைப் பதிவோ... கச்சடா பதிவோ... கவலையில்லை... நீ வேணா நெனச்சுக்கலாம்... நான் நல்லா எழுதியிருக்கேன்னு... அதை நாங்க சொல்லணும் பின்னூட்டத்துலயும் ஓட்டுலயும்...”

“ம்...”

“அப்புறம் முக்கியமான விஷயம்... பதிவ எழுதிட்டு யார்ரா பின்னூட்டம் போடுறான்னு கம்ப்யூட்டர் பக்கத்துலயே கண் கொத்தி பாம்பாட்டம் பாத்துக்கிட்டே இருக்கணும். ஒரு பின்னூட்டம் வந்தாலும் அதுக்கு உடனே நன்றின்னு நீ முன்னூட்டமிடனும்.”

“அது சரி... கம்யூட்டர் பக்கத்துலயே இருக்கணுமா...”

“ஆமா... 24 மணி நேரமும் வலையில்யே இருந்தியன்னா சீக்கிரம் பிரபல பதிவராயிடலாம்... அதுக்கு மடிக்கணினி வாங்கி வச்சுக்க...”

“என்னது... மடக்குற கணினியா... அப்படின்னா...”

“ஐய்யோ... அது லாப்டாப்...”

“முன்னமே சொன்னேன் தெரிஞ்ச தமிழ் வார்த்தையில பேசுங்க... தெரியாத வார்த்தையில பேசாதீங்க... இப்ப பாருங்க ஒச்சாயின்னு தமிழ் சாமி பேர்ல படமெடுத்ததுக்கு வரி விலக்கு இல்லையின்னு சொன்ன முத்தமிழ் கலைஞரோட அவையில குவாட்டர் கட்டிங்ன்னு சூப்பர் தமிழுக்கு கொடுத்தாங்கள்ல... சும்மா மடிக்கணினி, வலைப்பூ, பின் தொடர்ன்னு...”

“ஏண்டா... இம்புட்டு டென்சனாகிறே... சரி பதிவெழுதிட்டு... அடிக்கடி பின்னூட்டம் வந்திருக்கான்னு பாக்கணும்... வரலைன்னா திரட்டிய ஓப்பன் பண்ணி யாருக்காச்சும் பின்னூட்டம் போடு... உடனே அவருகிட்ட இருந்து உனக்கு பின்னூட்டம் வரும்... இது இங்க எழுதப்படாத பாலிசி... நீ பாட்டுக்கு ஒரு பதிவ போட்டுட்டு நாளு நாளைக்கு அந்தப் பக்கமே போகாம இருக்கப்படாது...”

“அதாவது எவனையாவது அறிக்கைவிடச் சொல்லிட்டு கொடநாட்டுல போயி படுத்துக்கிற மாதிரி...”

“அடேய்... அந்த சாக்கடைக்குள்ளயே ஏண்டா இறங்குறே... அப்புறம் முக்கியமானது இதுதான் பதிவுலகத்துல அப்பப்ப போட்டியெல்லாம் வைப்பாங்க யோசிச்சு கலந்துக்கணும்... நீ பாட்டுக்கு தப்பா எழுதியிருந்தியன்னா போச்சு..."

“என்னண்ணே வீட்டுக்கு ஆட்டோவெல்லாம் வருமா?”

“அதெல்லாம் இல்லடா.... சொல்றேன்... இப்ப 'உயிர் ஊசல்'ன்னு எழுதுறதுக்குப் பதிலா 'உயிர் உசல்'ன்னு எழுதியிருக்கேன்னு வச்சுக்க... போட்டி நடத்துற பதிவர் தமிழ் பண்டிட்டை கூட்டியாந்து தப்பெல்லாம் கண்டு பிடிச்சு அதை ஒரு பதிவா போடுவாரு... அப்புறம் அவங்க உன்னோட படைப்பைப் பத்தி எது வேணாலும் எழுதுவாங்க... நீ எதுவும் பேசக்கூடாது... அப்படி எதாவது எதிர்த்தா உனக்கு குழுவா மிரட்டல் வரும்...”

“அம்மாடி... இவ்வளவு இருக்கா இதுக்குள்ள... இந்த கருமாந்...”

“சனியனே... இதை சொல்லாத சொல்லாதேன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது எளவெடுத்தவனே...”

“சாரிண்ணே... வாய் தவறி... அதுக்காக கோவப்படாதீங்க...”

“சரி... நாம உனக்கு ஒரு வலைப்பூ தயார் பண்ணலாம். அதுல என்னென்ன சேக்கலாம் எப்படி சேக்கலாம்ன்னு விரிவா எழுதுற நண்பர்கள் வலைப்பூ இருக்கு... அதுல பாத்து அப்புறம் நல்லா டிசைன் பண்ணிக்க... இப்ப சாதாரணமா உனக்கு ஒரு வலைப்பூ தயார் பண்ணலாம்... என்ன பேரு வைக்கணும்.... “

“பிரபல பதிவர்ன்னே வையுங்கண்ணா...”

“அடங்கொய்யாலே... பேர கேட்டா...”

“ இல்லண்ணா... பிரபலமாகிறமோ இல்லயோ படிக்கிறவங்க பிரபல பதிவர்ன்னு சொல்வாங்கள்ல...”

“நல்லா யோசிக்கிறே... பதிவுலகத்துல பெரிய ஆளா வருவே...”

“உங்க ஆசிர்வாதம் அண்ணே...”

“சரி... எதாச்சும் எழுதி இன்னைக்கு பதிவிடு...”

“எதுல போயி எழுதணும்... தமிழ் டைப்பிங்க போகணுமா...”

“ஒரு புண்ணாக்கும் வேணாம். நிறைய தமிழ் எழுதிகள் இருக்கு... நான் தர்றேன்... ammaன்னு கொடுத்தா அம்மான்னு வரும்... ரொம்ப ஈஸி...”

“சரிண்ணே... நாமளும் கலக்கிடுவோம்... ரொம்ப நன்றிண்ணே... பொறுமையா சொன்னதுக்கு... நீங்க எதாவது எழுதியிருக்கிங்களா...”

“ இப்பத்தான் புயலடிக்கும் அலைக்கற்றைன்னு பாதி ரெடி பண்ணி வச்சசிருக்கேன்... ஏண்டா”

“அந்த பாதிய தொடருமுன்னு போட்டு என்னோட பிளாக்குல முத கட்டுரையா எம் பேருல போட்டிங்கண்ணா...”

“அடிங்கொய்யால... நரிக்கு ஒதுங்க எடம் கொடுத்தா கிடைக்கு ரெண்டு ஆடு கேட்டுச்சாம்... ஓடிப் போயிடு... செருப்பு மாட்டரையே பதிவா போடு...”

“அண்ணே... பாருங்க... எங்க ஓபனிங்க... சும்மா டெர்ரரா பதிவு போடுவோமுல்ல... நாளைக்கு இந்த பிரபல பதிவர்கிட்ட நீங்க ஆர்ட்டிக்கிள் கேட்டு நிக்கிற நிலமை வரும்... வரட்டா....”

“வராதே... தொலை...”



-’பரிவை’ சே.குமார்.
Google - Thanks for photo...