தலைவாழை

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் பிரதிலிபி நடத்திய 'ஓடி விளையாடு பாப்பா' சிறுகதைப் போட்டியில் கலந்து கொண்டு வெற்றியைத் தவற விட்டிருந்தாலும் , வெற்றிக்காக எழுதுவதில்லை... தற்போதைய சூழலில்  இந்தப் போட்டிகளின் மூலமாக ஒரு கதை எழுத முடிகிறதே என்பதால் எழுதுவது என்பதே உண்மை. அப்படியும் வாசகர் பார்வையில் 5300-க்கும் மேல் வாக்குகள் பெற்று இரண்டாம் இடம் பிடித்தது. இந்தப் போட்டியில் குறிப்பிடத்தக்க கதையாக கீதா மதிவாணன் அக்காவின் கதையைச் சொல்லியிருந்தார்கள். வாசியுங்கள்... தங்கள் மேலான கருத்துக்களைச் சொல்லுங்கள்.

என்னடா இவன் நம்ம பக்கமே வருவதில்லைன்னு நிறைய பேர் நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்கங்கிறது வாசித்தவர்களில் தெரிகிறது. என் கணினியில் ஏதோ பிரச்சினை வாசிக்க மட்டுமே முடியும் கருத்து இட முடியாது. அலுவலகத்தில் அசுரப் பணி எனவே அங்கிருந்தும் கருத்திடுவது பாதிக்கப்பட்டுவிட்டது. அப்படியும் சில பதிவுகளுக்கு கருத்து இடுவதும் உண்டு. எதுவுமே எழுதத் தோணாத சூழலில் மனசுக்கு மூடுவிழா நடந்தாலும் ஆச்சர்யமில்லை....:(. எழுதியவைகளை பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அவ்வப்போது ஏதோ ஒன்றைப் பகிர்ந்து வருகிறேன்.

நன்றி.

******

'மது ஏஜ் அட்டன் பண்ணிட்டா' போனில் அக்காவிடம் சந்தோஷமாக  சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் சத்யா. அவள் மாற்றி மாற்றிப் போன் பண்ணினாலும் 'ஏஜ் அட்டன் பண்ணிட்டா' என்ற வார்த்தையை மட்டும் மாறாத புன்னகையுடன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். 

அதைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள் கணவனின் அப்பத்தா சௌந்தரம், வயசு தொன்னூறு இருக்கும் ஆனாலும் எங்க வேணுமின்னாலும் நடந்து பொயிட்டு வந்துரும்... கண் காது என தொந்தரவு இல்லை... மூட்டுவலி எனப் படுத்ததில்லை...  சர்க்கரை கிக்கரையின்னு ஒரு நோயும் எட்டிப் பார்க்கலை... இதுக்கெல்லாம் முக்கியமா அந்தக் காலத்துச் சாப்பாடுதான் காரணம்... இன்னைக்கு முப்பது வயசுலயே எல்லா நோயும் வந்திருது... முப்பத்தஞ்சு வயசுல அட்டாக்குல போக ஆரம்பிச்சிட்டானுங்க... எல்லாம் காலத்தின் கோலம்.

அவள் சிரிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டே ஒரு வழியாக எல்லாருக்கும் சொல்லி முடித்தவள், 'என்னாயா... நாஞ்சொல்றதுக்கு சிரிக்கிறே...?' கேட்டபடி அவளருகில் போய் அமர்ந்தாள். 

எல்லாரிடமும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாலும் நேற்று வரை சின்னப்பிள்ளையாக பார்த்த மது... இனி பெரிய மனுசி என்ற எண்ணத்தின் காரணமாக அவள் மனசுக்குள் ஏதோ ஒரு படபடப்பு இருந்தது.

சௌந்தரத்தின் சுருக்கம் நிறைந்த கைகளைப் பிடித்த போது மனசுக்கு ஏதோ ஒரு ஆறுதல் கிடைப்பதை உணர்ந்தவள் அவளின் தோள் சாய்ந்து அருகே அமர்ந்தாள். சௌந்தரம் அவள் முகத்தை உருவி முத்தமிட்டு கைகளை தலையில் நெறித்து நெட்டி எடுத்து 'எம்புட்டுத் திட்டி பாரு எம்பேத்திக்கு' என்றதும் "எனக்கென்ன திட்டி இருக்காயா... உம் பேத்தியாளுக்குத்தான் இனி திட்டி எல்லாம் வரும்... அது சரி நீ எதுக்கு சிரிச்சே அதைச் சொல்லு...." என்றாள்.

"அதுவா... எங்க காலத்துல பொட்டப்புள்ளய வயசுக்கு வந்துட்டா குத்தவச்சிட்டான்னு சொல்லுவாக... அப்புறம் சடங்காயிட்டா.... பெரிய மனுசியாயிட்டா.... வயசுக்கு வந்துட்டான்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சாங்க... அன்னக்கி புள்ள வயசுக்கு வந்ததக் கேக்க வாறவங்கள்லாம் என்ன பேரம்பொறந்திருக்கானாமேன்னுதான் கேப்பாக... இப்ப நம்மூருப் பொட்டச்சிக கூட எதாயிருந்தாலும் புரியாத இங்கிலிபீசுல சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாளுக... படிச்சாளும் படிக்காட்டியும் எல்லாரும் இங்கிலீசக் கலந்துதான் பேசுதுக இப்ப... அதான் நீ இங்கிலீசுல சொன்னப்ப சிரிப்பு வந்திருச்சு..." என்றாள்.

"ம்... அதுக்குத்தான் சிரிச்சியாக்கும்... ஒண்ணுமே படிக்காததெல்லாம் எதுக்கெடுத்தாலும் இங்கிலீசு பேசும் போது பத்தாப்பு வரைக்கும் படிச்ச நா பேசக்கூடாதாக்கும்... இப்ப யாரு வயசுக்கு வந்திருச்சுன்னும் பெரிய மனுசியாயிருச்சின்னும் சொல்றாங்காயா... எல்லாரும் ஏஜ் அட்டன் பண்ணிருச்சுன்னுதானே சொல்றாக..." என்றாள்.

"அதத்தான் நானுஞ் சொல்லுறே... இதுல தப்பு ஒண்ணுமில்ல... செரி... மாமாங்காரன் வந்துட்டான்னா புள்ளக்கி மஞ்சத் தண்ணி ஊத்தி குச்சுல ஒக்கார வைக்கலாம்... ஒந்தம்பி எப்ப வருவானாம்..."

"கெளம்பிட்டானாம்... திருச்சியில இருந்து வரணுமுல்ல ஆயா.. வந்திருவான்..."

"ஆமாமா... அம்புட்டுத் தொலையில இருந்து வரணுமில்ல.... ம்... அந்தக் காலத்துல பதினஞ்சி வயசுக்கு மேலதான் பெரிய மனுசியாச்சுக... இன்னக்கி பத்துப் பயினோரு வயசுலயே வந்திருதுக... எல்லாத்துக்கும் இப்பத் திங்கிற தீனிதான் காரணம்... எங்காத்தா பதினாறு வயசு வரைக்கும் பெரிய மனுசியாகலயாம்... கட்டி வச்சா ஆயிரும்ன்னு சொல்லி அவுக அயித்த மயனான எங்கப்பனுக்கு கட்டி வச்சாகளாம்... எங்காத்தாவுக்கு கலியாணம் முடிஞ்சி ஒரு வருசத்துக்கு அப்பொறந்தான் வயசுக்கே வந்துச்சாம்... அதுக்கு அப்புறந்தான் நாங்க பொறந்தமாம்... எட்டுப்புள்ளய பொறந்தோம்... நானெல்லாம் பதினஞ்சிலதான்..."

"ம்... நாங்கூட பதினாலு வயசுலதான் ஏஜ் அட்டன் பண்ணுனேன்... இன்னக்கி ஒம்பது வயசுல எல்லாம் வந்துருதுகாயா... எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீ சொல்ற மாதிரி சாப்பாடுதான்... எதத் திங்கக்கூடாதுன்னு சொல்றாங்களோ அதத்தானே திங்கிறேங்கிதுக... சரி எனக்கு வேல கெடக்காயா... பேசிக்கிட்டு இருந்தா ஒம்மருமவளுக்கு சாமி வந்திரும்..." என்று சிரித்தபடி எழுந்தாள்.

மதுவுக்கு இப்பத்தான் பத்து வயசு முடிஞ்சிருக்கு... ஆறாவதுதான் படிக்கிறா... நேத்து வரைக்கும் சின்னப்புள்ள... இன்னயில இருந்து பெரிய மனுசி... இப்ப சாப்பிடுற பிராய்லர் கோழியும் பாஸ்ட்புட் சாப்பாடுகளும்தான் சிறுவயதிலேயே பெண் பிள்ளைகள் பெரிய மனுசியாகக்  காரணம் என்று சொல்கிறார்கள். 

சின்ன வயதில் வயசுக்கு வர்றது பிரச்சினையில்லை... அதன் பின் இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு விவரம் சொல்லிக் கொடுத்து... சில பெற்றோர்களுக்கு எப்படிச் சொல்வதெனத் தயக்கம்... அதனால் போகப்போக அவளே தெரிஞ்சிப்பான்னு சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை... பள்ளிக்கு வரும் பிள்ளைக்கு ஒழுங்காக நாப்கின் உபயோகிக்கத் தெரியாமல் டிரஸ் எல்லாம் ரத்தக்கறை ஆக்கிக் கொள்வதும் உண்டு. பல குடும்பங்களில் அப்பாவிடம் நாப்கின் வாங்கி வரச் சொல்லுமளவுக்கு புரிதல் இருக்கத்தான் செய்கிறது. 

என்ன இருந்தாலும் இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு விவரம் சொல்லிக் கொடுப்பதுடன் இன்றய இணைய உலகில் சுலபமாகக் கிடைக்கும் கெட்டவைகளில் எல்லாம் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாத்து... படிக்க வைத்து... திருமணம் செய்து கொடுப்பதற்குள் பெற்றவள் படும்பாடு சொல்லி மாளாது. 

இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சி சுலபமாக தவறான பாதைக்கு அழைத்துச் சென்று விடுகிறது. இன்றைய செய்தித்தாள்களை அலங்கரிப்பவை இப்படியான செய்திகள்தான் என்பதை நாம் அறிவோம்.

சத்யாவோட புருஷன் தர்மராஜ் சிங்கப்பூரில் இருக்கிறான்... திருமணத்துக்கு முன்னரே சிங்கப்பூர் போனவன்... கிட்டத்தட்ட இருபது வருசத்துக்கு மேல இருக்கும்.... இரண்டு வருசத்துக்கு ஒருமுறை நாப்பத்தஞ்சி நாள் வந்துட்டுப் போவான்... மற்றபடி நல்லது கெட்டது எதுவும் அவனுக்கு இல்லை... மக வயசுக்கு வந்துட்டான்னு சொன்னதும் 'ம் அப்படியா... மகிழ்ச்சி... ஆமா எல்லாருக்கும் சொல்லிட்டியா... எனக்கு வேலயிருக்கு... ரூமுக்கு வந்து பேசுறேன்' அப்படின்னு வச்சிட்டான். 

அவனைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை... வெளிநாட்டு வேலையில் சொந்த பந்தமெல்லாம் அப்புறம்தான்... வேலை நேரத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தால் அவனோட சூப்பர்வைசர் நாய் மாதிரி கத்துவான் என்று சொல்லியிருக்கிறான். இனி ராத்திரி வந்து அம்புட்டு ஆசையையும் அவிழ்த்து விடுவான். அதுவும் மக மதுன்னா அவனுக்கு அம்புட்டுப் பிரியம்... மகளை யாரும் எதுவும் சொல்லிடக் கூடாது. மக ஸ்கைப்புல பேசும் போது கண்ணைக் கசக்கிட்டாப் போதும் அம்புட்டுத்தான் கத்து கத்துன்னு கத்திருவான்.

"என்ன  சத்தியா... பேரம்பொறந்திருக்கானாம்..." என்றபடி உள்ளே நுழைந்தாள் கமலம்.

"ஆமாத்தே.... உங்களுக்குத்தான் மொதப் பேரன்..." எனச் சிரித்தபடி மரவையில் வைத்திருந்த பொட்டையும் கல்கண்டையும் நீட்டி "மிட்டாய் பூவெல்லாம் வாங்க இப்பத்தான் மாமா கடைக்கிப் போயிருக்காக..." என்றாள்.

"வரட்டும்.... அதுக்கென்ன இப்ப அவசரம்... எங்க போகப் போவுது..." என்றவள் "என்ன அயித்த உங்க கொள்ளுப் பேத்தி பெரிய மனுசியான சந்தோஷம் மொகத்துல தெரியுது..." என சௌந்தரத்திடம் கேட்டுவிட்டு "எங்க முத்துப்புள்ள..?" என்றாள் சத்யாவிடம்.

'அத்த மது கூட இருக்காக... தம்பி வர லேட்டாகும்... அதான் சித்ரா அத்தாச்சி வந்து அவள சும்மா குளிக்க வச்சி அடுப்படிப்பக்கம் உக்கார வச்சிருக்கு... அத்த அவளுக்குத் தொணக்கி இருக்காக..."

"செரி... வா... பெரிய மனுசியான எம்பேத்திய பாப்போம்..." என அடுப்படிப் பக்கம் போனாள். மது முகத்தில் ஒரு பூரிப்பு இருந்துச்சு... "இந்த வயசுலயே பெரிய மனுசியாயிட்டா பாரு... எம் பேத்தியாளுக்கு அம்புட்டு அவசரம்" எனச் சிரித்தபடி கன்னத்தை வழித்து முத்தம் கொடுத்தாள்.

கிளம்பும் போது சத்யாவிடம் "இங்கேரு இது வரைக்கு அவ சின்னப்பிள்ள... எப்புடி வேணுமின்னாலும் இருந்திருக்கலாம்... இனி அவ எப்புடி இருக்கணும்... அவ ஐயாவோ இல்ல வேற ஆம்பளகளோ வந்தா எப்புடி உக்காரணும்... முகந்தெரியாத ஆம்பளங்ககிட்ட எப்புடி நடந்துக்கணும்... அந்த நாள்ல எப்புடிச் சுத்தமா இருக்கணும்... எங்க எங்க எப்புடி நடந்துக்கணுமின்னு அவகிட்ட மெல்லச் சொல்லிக்கொடு..." என்று காதைக் கடித்தாள்.

'இப்பவேயா...?"

"இப்ப இல்ல மெல்ல மெல்ல சொல்லிக் கொடு... பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போறபுள்ள... ஆமா லீவு கொடுப்பாகளா... அவ படிக்கிறது கிறித்தவப் பள்ளியில்ல... இன்னக்கி டிவியில காட்டுனானுங்க... தீவாளிக்கி வெடிப்போட்ட புள்ளய என்னவோ மாசு பண்ணுச்சுகன்னு அடிச்சி துன்புறுத்தியிருக்காக... என்ன கொடும பாரேன்... லீவு வாங்கிரலாமா..?"

"நாளக்கித்தான் லீவு கேக்கணுத்த... பெரியவுக மகளுக்கு நாலுநாள்தான் லீவு கொடுத்தாக... அவளும் இங்கதான படிச்சா... இவளுக்கு ஒரு வாரம் கேட்டுப் பாக்கணும்... நம்ம பக்கம் அந்தளவுக்கு புத்திகெட்ட மனுசங்க இல்ல... இங்க மதம் புடிச்சி ஆடுறதில்ல... அப்புறம் அங்க இருக்க சிஸ்டரும் பொம்பளதானே.. அவுகளுக்குத் தெரியாதா என்ன... மாமாவக் கூட்டிக்கிட்டு நான் நேர்ல போயிக் கேட்டா கொடுப்பாக..."

"ஆமா... சடங்கு வக்கிறியளா...?"

"இப்ப இல்ல… முழுப் பரிட்சை லீவுலதான் வக்கணுமத்த... அவுக அப்பாவுக்கு இப்ப லீவு கெடக்கிறது செரமம்... அவுக வரும் போதுதான் வக்கணும்... இப்ப சும்மா தண்ணி ஊத்திட்டு பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பலாம்... தம்பி வரட்டும் அவந்தோதப் பாத்துக்கிட்டு தண்ணி ஊத்த நாள் குறிச்சிக்கலாம்ன்னு மாமா சொன்னாக..."

"ம்... அதுவும் செரிதான்... புள்ளக்கி மெல்ல மெல்ல வெவரமெல்லாம் சொல்லிக்கொடு... இனி எல்லாருக்கிட்டயும் சிரிச்சிப் பேசக்கூடாது... அந்த நாள்ல நம்ம முனியா கோயிலுப்பக்கம் போக்கூடாது... உச்சி உருமத்துல எங்கிட்டும் போக்கூடாதுன்னுல்லாம் சொல்லிக் கொடு..."

"ம்... நாமன்னா முனியா கோயிலுப்பக்கம் போவாம இருப்பம்... அதுக பள்ளிக்கூடம் போற புள்ளய... அதுக சைக்கிள்ல அது வழியாத்தானே போவணும்... வேற வழி எங்கயிருக்கு..?"

"சைக்கிள்லதானே போவுதுக... இரும்புக்கு பயமில்ல... இரும்புல சின்னத தட ஒண்ணு வாங்கி பள்ளிக்கொடத்துக்கு போகுமுன்னால காலு வெரல்ல போட்டுவிடு... மத்தத சொல்லிக் கொடு... ஒந்தம்பி வந்தோடனதான மஞ்சத்தண்ணி ஊத்தி மனயில கூட்டி வைக்கணும்... போயி வக்க அள்ளியாந்து வச்சிட்டு குளிச்சிட்டு அவே வந்தோடனே வாறேன்..."

"சரித்த... சீக்கிரம் வந்துருங்க..."

மது வயசுக்கு வந்து பத்துப் பதினைந்து நாளைக்குப் பிறகு படுக்கையில் அவளருகில் அமர்ந்து அவளின் தலைகோதியபடி "மது... இனி நீ சின்னப் புள்ளயில்ல... சரியா... பயலுககிட்ட தேவயில்லாம பேசக்கூடாது... ரோட்டுல புள்ளயளோட ஆட்டம் போடுற வயசெல்லாம் முடிஞ்சிருச்சி... பொண்ணாப் பொறந்தா வயசுக்கு வர்ற வரைக்குந்தான் சுதந்திரமெல்லாம்... இனி எல்லாத்துலயும் கவனமா இருக்கணும்... இனி மாசாமாசம் உனக்குத் தீட்டு வரும்... அப்பல்லாம் உடம்ப சுத்தமா வச்சிக்கணும்... நம்ம ஆயா காலத்துல எல்லாம்  தீட்டுன்னா எதையும் தொடக்கூடாதுன்னு சொல்லி... அந்த மூணு நாளும் வீட்டுக்கு வெளிய திண்ணயில படுக்க வச்சிருவாங்க.. காபி குடிக்கிற டம்ளரு... சாப்பிடுற தட்டு... எல்லாம் அதுக்குன்னு தனியா இருக்கும்... அதை வேற எதோடும் பொழங்கக் கூடாது... உங்க அப்பத்தாவக் கேட்டுப்பாரு... இல்லேன்னா பாட்டிக்கிட்ட கேளு... அதப்பத்தி கதகதயாச் சொல்லுவாக. எங்க காலம் பரவாயில்ல... எதையும் தொடக்கூடாதுன்னாலும் அடுப்படிப் பக்கம் இருக்கலாம்... அறையில படுக்கலாம். இப்ப அதெல்லாம் இல்ல... ஒண்ணாத்தான் பொழங்குதுக... தீட்டுன்னு தள்ளிப் போறதில்ல..."

"ம்...." கதை கேட்பது போல் 'உம்' கொட்டினாள் மது.

"உங்க அப்பத்தா, ஆயா காலமெல்லாம் துணிதான்... காட்டன் துணிதான் நல்லதுன்னு வீட்டுல இருக்க பழைய நூல் சேலைகள கிழிச்சி வச்சிப்பாங்க... அப்படித் துணிய வச்சிக்கிட்டு டாய்லெட் வசதியில்லாத கிராமத்துல எம்புட்டு கஷ்டப்பட்டிருப்பாங்க... இல்லையா... அதெல்லாம் அனுபவச்சாத்தான் தெரியும்... இன்னைக்கு விஸ்பர், ஸ்டேப்ரி அது இதுன்னு நிறைய நாப்கின் இருக்கு... என்ன அத யூஸ் பண்ணினாலும் உன்ன நீதான் சுத்தமா வச்சிக்கணும்..."

"ம்..."

"நம்ம ஐயா, அப்பா, மாமாவை ஓடிப்போயி கட்டிப் பிடிக்கிறது... அவங்க தொடையில உரசிக்கிட்டு உக்கார்றது... வம்பிழுக்குறதுன்னு எதுவும் இனிமே செய்யக்கூடாது... அதே மாதிரி தெரியாத அம்பளங்க தொட்டுப் பேச விடக்கூடாது... குட் டச்... பேட் டச் எல்லாம் உனக்குத் தெரியுந்தானே... கிளாஸ்ல மிஸ் சொல்லிக் கொடுத்திருப்பாங்க இல்லையா... யாரு எப்படிப் பேசுறாங்க... என்ன நினைச்சித் தொடுறாங்கன்னு புரிஞ்சிக்கத் தெரியணும்..."

"என்னம்மா நீ... அப்பாக்கிட்ட எல்லாம் உக்காரக்கூடாதுன்னு... அப்ப அப்பா என்னைய கொஞ்ச மாட்டாரா... பக்கத்துல வரமாட்டாரா.... அப்படின்னா நான் ஏதுக்கு ஏஜ் அட்டன் பண்ணினேன்... இன்னும் கொஞ்ச நாளக்கி சின்னப்புள்ளயாவே இருந்திருக்கலாமே..." அப்பாக்கிட்ட ஒதுங்கியிருக்கணுமின்னு சொன்னதை அவளால தாங்க முடியாமல் கண் கலங்கக் கேட்டாள்.

"ஏய் அசடு... பொதுவாச் சொன்னேன்... உங்கப்பா உன்னய தள்ளி வைப்பாரா... இன்னக்கி வந்தாக்கூட ஒன்னய கட்டித் தூக்குவாரு... இன்னக்கில்ல உனக்கு கல்யாணமாகி நீ ஒரு புள்ளக்கித் தாயானாலும் அவருக்கு மதுக்குட்டிதான்... எப்பவா இருந்தாலும் உன்னய ஓடியாந்து செல்லக்குட்டின்னு தூக்குவாரு.. பொத்தாம் பொதுவாச் சொன்னேன்...” மகளின் தலை கோதினாள்.

“இனி நீ அம்மா சொல்ற மாதிரி நடந்துக்கணும் சரியா... அப்பல்லாம் வயசுக்கு வர்றப்போ பதினாலு பதினஞ்சி வயசாகும்... அந்த வயசுதான் காதல் கத்திரிக்காய்ன்னு  வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிற வயசு... பொத்திப் பொத்தி வளர்ப்பாங்க... ஆனா இப்ப பத்து வயசுல வயசுக்கு வந்துடுதுங்க... பதின்ம வயதுன்னு படிச்சிருப்பேயில்ல..."

"ம்..." 

"அந்த பதின்ம வயசு வர்றதுக்குள்ள புள்ளயள பொத்திப் பொத்தி வளக்கிறதுதான் பெத்தவுகளுக்கு இன்னக்கி இருக்கிற மிகப்பெரிய சவால்... இப்ப புள்ளயளக் கெடுக்கிறதுக்கு நெட்டு... போனு... சினிமான்னு நிறைய இருக்கு...  நல்லதோ கெட்டதோ எதாயிருந்தாலும் அம்மாக்கிட்ட மறைக்காமச் சொல்லணும் சரியா... நமக்கு படிப்புத்தான் முக்கியம்... அதுக்குத்தான் அப்பா அங்க கஷ்ட்டப்படுறாரு... அவரோட கனவு நீ டாக்டராகனுங்கிறதுதான்... இந்த வயசுல தோன்ற மத்த எண்ணங்களை தூக்கி தூரவச்சிட்டு அப்பாவோட கனவ நனவாக்குறதுக்கு படிப்புல மட்டும் கவனம் செலுத்து... சரியா..."

"சரிம்மா... என்னென்னவோ சொல்றீங்க...இதுக்குப் பின்னால இம்புட்டு இருக்கா...  எனக்கு தூக்கம் வருது..."

"இது கதையில்லடி... இதுதான் வாழ்க்கை..."

ஐய்யோ அம்மா... ஹிஸ்ட்ரின்னாலே எனக்குப் போரும்மா... எங்க வரலெட்சுமி மிஸ் மாதிரி கிளாஸ் எடுத்து கொல்லாதீங்க... ப்ளீஸ்... மீதியிருந்தா இன்னொரு நாள் சொல்லுங்கம்மா..."

"விவரம் தெரிஞ்சிக்கணும்மா... அதுக்குத்தான் சொல்றேன்... நீ நல்லபுள்ளதான்... எம்மகள எனக்குத் தெரியாதா என்ன... நீ தெரிஞ்சிக்கணுமின்னுதான் அம்மா இம்புட்டு விரிவாச் சொல்றேன்டா..." என்றபடி மகளின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

"ம்... சரிம்மா... தெரிஞ்சிக்கிட்டேன்... " என்ற மது அம்மாவை கட்டிப்பிடித்து பதிலுக்குத் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

"ஏம்மா... அந்த மூணு நாள்ல வயிறு ரொம்ப வலிக்குமாமே... திவ்யா வயிறு வலியின்னு சில நேரம் அழுவா... அவளுக்கு பைவ்.. செவன் டேய்ல்லாம் இருக்குமாம்... அவ சொல்வா... ரொம்பக் கஷ்டமாயிருக்குமாம்மா..." மெல்லக் கேட்டாள்.

"ஏய்... ஆரம்பத்துல சிலருக்கு வலியிருக்கும்... அப்புறம் சரியாயிரும்... அம்மா சொன்ன மாதிரி  பொண்ணாப் பொறந்தா இதெல்லாம் அனுபவிச்சித்தாண்டா ஆகணும்... மாட்டேன்னு சொல்ல இதென்ன மருந்து மாத்திரையா... உடம்போட வலி... அம்மாவுக்கெல்லாம்  ஆரம்பத்துல பத்து நாளக்கி இருக்கும்... மொத மூணு நாளு உயிர் போற வலியிருக்கும்... மாத்திரை போட்டு வலியைக் குறைப்பேன்... ஆனா அடிக்கடி மாத்திரை போடக்கூடாதுன்னு உங்காயா திட்டும்.... ஒரு வருசத்துக்கு அப்புறம் மெல்ல மெல்ல டேட்ஸ் குறைஞ்சிக்கிட்டே வந்து இப்பல்லாம் ரெண்டே நாள்தான்... மூணாவது நாள் பிரியாயிருவேன்... என்ன ஒண்ணு அந்த நாள்ல நம்மளோட வேதனையும் வலியும் அதிக டென்சனை ஏற்படுத்தும்... எல்லாத்துக்கும் கோபம் வரும்... சம்பந்தமில்லாத எரிஞ்சி விழச் சொல்லும்... அதெல்லாம் தாண்டி... இதுதான் வாழ்க்கை... இனி வாழ்க்கையில மென்சஸ் நிக்கிற வரைக்கும் இப்படித்தான்... மாசாமாசம் இந்த வேதனையையும் வலியையும் சுமந்துதான் ஆகணும்ன்னு மனசைத் தயார் படுத்திக்கிட்டேன்னு வச்சிக்க அப்புறம் இதெல்லாம் ரொட்டீனா நடக்கிற ஒண்ணா மாறிப்போயிரும்...”

“ம்…”

“பள்ளிக்கூட நாள்ன்னா ஸ்கூல் பேக்ல நாப்கின் எடுத்துக்கிட்டுப் போயி கொஞ்சம் அசூசையா இருக்க மாதிரி தெரிஞ்சா மிஸ்க்கிட்ட விவரம் சொல்லிட்டுப் பாத்ரூம் போயி மாத்திக்கணும்... ஆரம்பத்துல அடிக்கடி நாப்கின் மாத்திக்க... கொஞ்சம் ப்ரீயா பீல் பண்ணுவே... இங்கரு அம்மு இதொன்னும் கம்ப சூத்திரமில்ல.. ஈஸியாப் பழகிடும்டா செல்லம்... உனக்கு அம்மா நானிருக்கேன்... என்னைய உன்னோட தோழியா நினைச்சிக்க... எதாயிருந்தாலும் சொல்லு... என்ன கேக்கணுமோ அதை அம்மாக்கிட்ட கேக்கலாமான்னு நினைக்காம... கேளு... பயமில்லாமக் கேளு... அம்மா உனக்கு விவரமாச் சொல்லித்தாரேன்... கொஞ்ச நாளாச்சின்னா நீ எனக்கு விவரம் சொல்லித் தருவே பாரேன்..." என மகளை அணைத்து உச்சிமோர்ந்து தானும் அவளருகில் படுத்துக் அணைத்துக் கொண்டாள்.

-'பரிவை' சே.குமார்.

என்னுயிர் நீதானே

மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர்  பிரதிலிபி போட்டியில் கலந்து கொண்டு வெற்றியைத் தவற விட்டாலும் வாசகர் பார்வையில் 4 வது இடம் பிடித்த கதை... இப்போது வரை ஏறத்தாழ 9000 பேர் வாசித்திருக்கிறார்கள்... சற்றே பெரிய கதை... பொறுமையாய் வாசியுங்கள்.

*****

கொட்டாவி விட்டபடி உள்ளங்கை இரண்டையும் தேய்த்து கண்ணைத் திறந்து அதைப் பார்த்துவிட்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தை நோக்கிய ஸ்வாதி, அதில் 7.50 என்று காட்ட 'ஓ காட்... விடிஞ்சது தெரியாம தூங்கிட்டேனே...' என்றபடி எழுந்தபோது உடம்பெல்லாம் அடித்துப் போட்டது போல் வலியிருந்தது. உடம்பு வலியை போக்க கைகளைத் தூக்கி சோம்பல் முறித்தபடி வலது புறம் பார்த்தாள். உடம்பில் துணியில்லாது ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தான் ராகவ். போர்வையை இழுத்து அவனை மூடிவிட்டு நைட்டியை சரி செய்தபடி எழுந்து பாத்ரூம் போனாள்.

ஹீட்டர் சுவிட்சை ஆன் பண்ணிவிட்டு, காபி குடித்தபடியே சமையல் வேலையில் மும்மரமானாள். உடல் வலி வேலைக்கு போக வேண்டாம் என்று நினைக்க வைத்தது என்றாலும் வார இறுதி பேங்கில் இன்று கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் கேஸ் கவுண்டரில் இருக்கும் சுதாகர் ஒருவன் மட்டுமே பார்ப்பது கடினம் என்ற நினைப்போடு சமையல் முடித்து அவசர அவசரமாக குளிக்கப் போனாள்.

ஷவரைத் திறந்துவிட்டு நின்றவளின் தலையில் இறங்கிய இளஞ்சூடான தண்ணீர் உடம்பில் ஓடி பாதம் வழியாக தரையில் இறங்க, உடல்வலிக்கு இதமாக இருந்தது. இதுவரை மனசுக்குள் எழாத கேள்வி இளஞ்சூடான தண்ணீர் விழுந்ததும் மெல்ல எழுந்தது. 'ராத்திரி ஏன் ராகவ் அப்படி நடந்து கொண்டான்?' என்ற கேள்வியும் அதன் பின்னே 'எப்பவும் இப்படி நடப்பதில்லையே... ஏன் அனுமதியில்லாமல் அவன் தொடுவது கூட இல்லை... அப்புறம் ஏன்? என அடுத்த கேள்வியும் எழ 'எவ்வளவு மூர்க்கமாய் நடந்து கொண்டான். திருமணமான இந்த இரண்டு வருடத்தில் நேற்றிரவுதான் மூர்க்கமாய் நடந்து கொண்டான்... அவனுக்கு என்னாச்சு...?' என்று யோசித்தவளுக்கு முந்தைய இரவு கொடுத்த வலியும் அதற்கான காரணம் புரிந்தும் புரியாமலும் இருக்க வெந்நீரோடு கண்ணீரும் இறங்கியது.

ராகவ் அவளின் அத்தை பையன்தான்... சிடிஎஸ்ஸில் ஜாவா டெவலப்பர்... ஜாவாவில் எப்படியான கோடும் எழுதும் திறமைசாலி, அவனது நட்பு வட்டத்தில் ஜாவாவில் சந்தேகம் என்றால் இவனைத்தான் நாடுவார்கள். பலருக்கு இவனே கோட் எழுதிக் கொடுப்பான். இவள் மீது உயிரையே வைத்திருந்தான். 'ஸ்வா...' என்றுதான் அழைப்பான். இந்த இரண்டு வருடத்தில் இருவருக்குள்ளும் ஒரு சின்னக் கீறல்கூட விழுந்தது இல்லை... அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருமுறை போன் பண்ணி பத்து நிமிடம் பேசுவான். அவனின் அன்பும் அவளைத் தாங்கும் பாங்கும் அவளுக்கு ரொம்பவே பிடித்திருந்தது. சும்மா நட்புக்காக பீர் மட்டும் குடித்தேன் என்று குடித்ததற்கு காரணம் சொல்வோர் மத்தியில் எனக்குப் பிடிக்கலை... குடிக்கலை... நோ கம்பல் என்று ஜென்டிலாக ஒதுங்கிக் கொள்பவன்.

சோப்புப் போட்டபடி நினைவுகளில் ஆழ்ந்தவள், 'எனக்குப் பிடிக்கலை... குடிக்கலை....' என்ற நினைவில் சற்றே இடறினாள். கீழே விழுந்த சோப்பை எடுத்தவள், இரவு ராகவ் நடந்து கொண்ட விதமும் அவனது வாயில் அடித்த வித்தியாசமான வாசமும் மனதிற்குள் வந்து போக, திக்கென்று ஆனது... ராகவ் குடித்திருக்கிறான்... முதல் முறை குடித்திருக்கிறான்... அந்த குடி... அதுதான் அவனை முரடனாக்கியிருக்கிறது... ஏதோ இன்றே அவசரமாக அள்ளிக் கொள்ள வேண்டும்... நாளை அவள் கிடைக்கமாட்டாள் என்பது போல அவன் செயல் இருக்கக் காரணம் உள்ளே சென்ற தண்ணி. நினைத்தபோது வாய்விட்டு அழணும் போல் தோண, ஷவரைத் திறந்துவிட்டாள் தலையில் விழுந்த தண்ணீர் கன்னத்தில் இறங்கியபோது கண்ணீரும் அதோடு பயணித்தது.

உடைமாற்றி சாப்பிட்டு இருவருக்கும் டிபன் பாக்ஸ் ரெடி பண்ணி அவசரமாக கிளம்பி, பெட்ரூமில் இன்னும் தூக்கத்தில் இருந்த ராகவைத் தட்டிவிட்டு நேரமானதைச் சொல்லி தான் கிளம்புவதாக கூற, அவன் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டான். அவன் தூக்கத்தில் கும்பகர்ணன்... தினமும் அவசர அவசரமாக குளித்துவிட்டு காலைச் சாப்பாட்டை துறந்து ஓடுவதே அவனுக்கு வாடிக்கை. அவனது போனை எடுத்து இரண்டு நிமிடத்தில் அலாரம் அடிப்பது போல் வைத்து ரிபீட்டையும் ஒகே பண்ணிவிட்டு கிளம்பினாள்.

அலாரம் அடித்ததும் அதை கட் பண்ணிவிட்டு படுத்த ராகவ், சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அலாரம் அடிக்க கடுப்போடு எழுந்தான்... கண்ணைத் திறக்காது கையைத் துலாவி பெர்முடாஸை எடுத்தவன் உக்காந்தபடியே மாட்டிக் கொண்டு மணி பார்த்தான். அப்போது ஸ்வாதியிடமிருந்து போன்... 'மார்னிங் ஸ்வா..' என்றான். எதிர்முனையில் 'எழுந்துட்டீங்களான்னு தெரிஞ்சிக்கத்தான் அடிச்சேன்... ஈவ்னிங் சீக்கிரம் வாங்க...கோயிலுக்குப் போகணும்' என்று சொல்லி வைத்தாள். 'என்ன இவள்... எப்பவும் குட்மார்னிங் என குதூகலமாக ஆரம்பிப்பவள் சுரத்தில்லாமல் பேசுகிறாள்' என்று நினைத்தவனின் தலை விண்... விண்ணென்று வலிக்க, இரவு நிகழ்ந்தது நிழற்படமானது. அலுவலக நண்பனுக்கு திருமணம் நிச்சயமானதற்கான பார்ட்டி... அங்கு... அங்கு.... மெல்ல அசை போட்டான்.

ஒரு ஆப்பிள் சூஸை எடுத்துக் கொண்டு, தண்ணிப் பார்ட்டி முடியட்டும் என ஓரமாக அமர்ந்தவனுக்கு எதிரே வந்து அமர்ந்தாள் ஜெனிபர்...

ஜெனிபர் அவனது குழுவில் புதிதாக இணைந்திருப்பவள்.. அழகி என்றால் அப்படி ஒரு அழகி... அவளின் நுனி நாக்கு ஆங்கிலமும்... அசரடிக்கும் அழகும்... வசீகரிக்கும் உடையும் சன்யாசியையும் சம்சாரியாக்கும். அவளிடம் பேசுவதற்கென்றே பலர் அலைவதுண்டு. ராகவ் அவளிடம் பணி குறித்துப் பேசுவதுடன் சரி... அவனுக்கு எதிரேதான் அவள் இருக்கை என்றாலும் மொக்கை போட நினைப்பதில்லை... அவனுக்கு அவனோட ஸ்வா... பேரழகி... அவளோட அழகுக்கு முன்னால இந்த ஜெனிபர் இல்ல... எத்தனை ஜெனிபர் ஒண்ணா வந்தாலும் நிக்கமுடியாது என்ற இறுமாப்பு அவனுக்குள்... அது உண்மைதான்... ஸ்வாதி பேரழகி... அவள் புயல் அல்ல... புன்னகை வீசும் தென்றல்... சுண்டினால் ரத்தம் தெறிக்கும் நிறம்... தண்ணீருக்கும் நீந்தும் கெண்டை மீன் போன்ற கண்கள்... நீளமாய் அதே நேரம் அடுத்தவரை வசீகரிக்கும் மூக்கு... ஆரஞ்சுச் சுளையை போன்ற உதடுகள்.... இன்னும்... ஸ்வாதி நினைவை விடுத்து ஜெனிபருக்குச் சென்றான். 

'என்ன ராகவ்... ஆப்பிள் சூஸா?' என்றபடி சிரித்தாள். 'எஸ்... ஐ டோண்ட் லைக் ஹாட் டிரிங்க்ஸ்...' என்றவன் அப்போதுதான் கவனித்தான் அவள் இரண்டு கிளாஸில் ஏதோ ஒரு மதுவகை ஊற்றிக் கொண்டு வந்திருந்தாள். 'ஏய் ராகவ்... வாட்யா..? யு டோண்ட் டிரிங்க் ஹாட்... ஜஸ்ட் டிரிங்க் பியர்யா... இட்ஸ் குட் பார் ஹெல்த்... இட்ஸ் ரெடியூஸ் யுவர் பாடி ஹீட்...' எனக் கண்ணடித்தாள். 'நோ... எனக்குப் பிடிக்காது... டோண்ட் கம்பல் ஜெனி...' என ஜென்டிலாக மறுத்தான். 'ஆர் யூ ஸ்கூல் பாய்..? லுக் மீ டியர்... ஸ்கூல் பாய்ஸ் கூட ஹாட் அடிச்சிட்டு கவிழ்ந்து கிடக்குறானுங்க...' என்று சிரித்தவள்... 'ஏன் ஸ்கூல் பொண்ணுங்களும்தான்...' என்றாள் மெல்ல, 'சீ மீ... ஐ லைக் பியர் ஒன்லி... நவ் ஐ டிரிங்க் பியர்... திஸ் ஈஸ் மை செகெண்ட் கப்... டேக்... டேக் திஸ் அண்ட் ஹிவ் கம்பெனி டூ மீ... ப்ளீஸ்... ஏய்.. ஐ ஆம் அலோன்... ப்ளீஸ் ஹிவ் மி எ கம்பெனி...' என ஒரு கிளாஸை அவன் பக்கம் நகர்த்தினாள். 'வேண்டாம் ஜெனி... என்னோட ஒய்ப்புக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது... சாரி...' என்று எழ முயன்றான்.

'ஹே... புரோக்ராம் எழுதுனா மட்டும் பத்தாது... இதெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கணும்... அம்பியா இருக்கிறதைவிட அந்நியனா இருந்தாத்தான் எல்லாரும் லைக் பண்ணுவா... பீயர் அடிக்க பயப்படுற நீ எப்படி....' ஏதோ சொல்ல வந்து அதை நிறுத்திவிட்டு அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தவள் நாக்கை செக்ஸியாக வாய்க்குள் சுழற்றுவது கன்னத்தில் தெரிந்தது. 'செக்ஸிலும் இப்படித்தானா.. இதுதான் பிடிக்கும்... இது பிடிக்காதுன்னு... லைப் போரடிக்கலையா?' என்று அவள் கேட்டதும் ராகவ்வுக்கு ஜிவ்வென்று ஏறியது. 'ஏய்...' என்று கர்ஜித்தவனின் குரலுக்கு குடித்துவிட்டு ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்த நண்பர்கள் திரும்பிப் பார்த்ததும் ஒன்றும் பேசாமல் அமர்ந்தான். 'ஓகே... ஓகே... ஐயம் சாரி... ஜஸ்ட் டிரிங்க திஸ் கப் ஒன்லி... திஸ் வில் ரெடியூஸ் யுவர் ஆங்கிரி ஆல்சோ...' என்று அவனிடம் நீட்டியவளின் முகத்தை நோக்கினான் அவளின் பார்வையில் குறும்பு தெரிந்தது. அவனது சுயம் அவனைச் சோதித்தது. ஒரு பெண் தன்னை இவ்வளவு கேவலமாகப் பேசுவதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அவளிடமிருந்த கப்பை வாங்கி மடக்மடக்கெனக் குடித்தான். அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். 'ஒன் மோர் ப்ளீஸ்' என்றான் கெஞ்சலாய்.

'ஹாய் பிரண்ட்ஸ்... ஸ்டாப் யுவர் டான்ஸ்... ராகவ் வாண்ட் ஒன்மோர் பியர்...' என்று கத்த, 'ஹே' என நண்பர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். 'ஜெனி... யூ ஆர் த வின்னர்...' எனக் கத்தினாள் ஒருத்தி. ராகவ்வுக்கு என்ன நடக்குதுன்னு புரியாம விழிக்க, 'மச்சி நீ தண்ணி அடிக்கமாட்டேன்னு நாங்க சொன்னோம்... ஜெனி இன்னைக்கு உன்னை பியர் குடிக்க வைக்கிறேன்னு எங்ககிட்ட பெட் கட்டினா... ஒரு பத்துப் பேரு ஆளுக்கு பைவ் கண்ட்ரேட் பெட் வச்சோம்... இப்படி காலை வாரிட்டியேடா... பைவ் தவ்சண்ட் பீரடிச்சி பைவ் தவ்சண்டை காலி பண்ணிட்டியேடா...' என்று புலம்பியபோது ராகவ்வின் கையில் இரண்டாவது கப் இருந்தது.

நான்கு கப்புக்கள் இறங்கியதும் ஆட்டத்தில் கலந்து கொள்ளும் ஆவல் வர, ஜெனிபரின் கைபிடித்து இழுத்தான்... ஆட்டத்தில் அவனின் இழுவைக்கு எல்லாம் இணங்கிப் போனாள்... அவனின் கை அவளின் முதுகில் விளையாண்டது. அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவனுடன் ஆடியது அவனுக்கு சாதகமாக இருக்க உதடோடு உதடு பொருத்தினான்.

'சை... எவ்வளவு கேவலமா நடந்திருக்கேன்... அதன் பிறகு... அதன் பிறகு... யோசித்தவனுக்கு யோசனையில் அதன் பிறகு என்ன நடந்தது நினைவில் இல்லை. 'என்னோட ஸ்வாவுக்கு துரோகம் பண்ணிட்டேனா... அவதானே என்னோட உயிர்... எப்படி அப்படி நடந்துகொண்டேன்... பியர் இதையெல்லாம் செய்யச் சொல்லுமா?' என்று எழுந்தவன் பாத்ரூம் நோக்கி தளர்வாய் நடந்தான்.

பாத்டப்பிற்குள் தண்ணீரை நிறைத்து அதற்குள் இறங்கி அமர்ந்தவனின் உடல் சூடெல்லாம் வெளியாவது போல் தெரிய, முத்தக்காட்சி மீண்டும் மனத்திரையில் ஓட ஆரம்பித்தது... ஜெனிபரை அணைத்து ஆடியவன் அவளின் உதடோடு உதடு வைத்து முத்தம் கொடுத்தான்... அடுத்த சிறிது நேரத்தில் அவனின் உதட்டில் அவளின் முத்தம்... அவனுக்குள் சென்றிருந்த பியரும்... அவனின் ஆண்மையும் எகிறிக் குதிக்க, அவளின் உதட்டில் வாய் பதித்து கையை மார்பின் மீது வைத்தான்... அடுத்த நொடி ஜெனிபர் அவனைப் பிடித்துத் தள்ளினாள். விழப்போனவன் சுதாரித்து நிற்க, 'சாரி ராகவ்... போட்டிக்காக உங்களை குடிக்க வைத்து... நான் தோத்துட்டேன்... ஐ ஆம் சாரி...' என்றபடி அவள் அங்கிருந்து நகர, 'ஜெனி... நான்... ஜெனி.. ஜெனி...' என அவள் பின்னால் ஓடினான். மற்றவர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

------------------

வெகு நேரத்திற்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்தவனின் வெறி அடங்காமல் ஸ்வாதியை என்றும் இல்லாத அளவுக்கு துன்புறுத்தினான். அவள் போதுமென சொன்னபோதும் 'எனக்கு வேண்டும்... வேண்டும்...' என மீண்டும் மீண்டும்... அவனுக்கு நினைவில் வர, 'சை... என்ன ஜென்மம் நான்... எப்படி ஸ்வாவை... இனி அவகிட்ட நான் பேச முடியுமா...? என்னைத் தப்பா நினைச்சிருப்பாளே... எவளோ சீண்டட்டும்.... அதுக்காக... குடிக்கணுமா...? நான் ஆம்பளைங்கிற ஆணவம் எனக்குள்ள எப்படி வந்தது...? ஜெனி ஏன் என்னை குடிக்க வைத்தாள்...? ஐயாயிரம் போட்டிக்காகவா...? இல்லை... வேறு எதற்காகவுமா..? அவள் அப்படிப்பட்டவளில்லை... போட்டிக்காகத்தான் அப்படி நடந்திருப்பாள்... இல்லை என்றால் முத்தத்தை ஏற்றவள்... அதன் பின்னான நகர்த்தலில் என்னை எவ்வளவு வேகமாகத் தள்ளினாள்...?

மாடர்ன் பெண் என்றாலும் அவளுக்குள்ளும் பெண்மைதானே இருக்கு... ஒருவேளை என்னை... என் செயலை ஏற்றிருந்தால்...? நான் ஸ்வாவுக்கு துரோகம் அல்லவா செய்திருப்பேன்... அழகி... அழகியின்னு சொல்லுவேனே... அவளைவிட ஜெனிபர் அழகா...? எப்படி கேவலமாக நடந்து கொண்டேன்...? எனக்கு எதிரே அமர்ந்து நாள் முழுவதும் வேலை பார்ப்பவளின் மார்பு அப்போதெல்லாம் எனக்குத் தெரியவில்லையா...? மனசு மிருகமாயிட்டா பார்வையில் கோளாறு வந்திருமா...? அவளின் முத்தச் சூடு எனது மொத்தத்தையும் இழக்க வைத்ததா...?

நான் ராமன் இல்லைதான்... ஆனால் ராவணனாக நடக்காதவன்தானே.... 

குளித்து முடித்தவனின் மனசுக்குள் ஏகப்பட்ட கேள்விகள்... தன் செயலுக்கான வருத்தம் அவனுக்குள் குடிகொண்டது... எப்படி ஜெனிபர் முகத்தில் விழிப்பது...? எப்படி ஸ்வாவை எதிர்க்கொள்வது...? என்ற கேள்விக் கணைகள் அவனைத் துளைத்து எடுத்தன... இதை யோசித்தபடியே இட்லி எடுத்தவனுக்கு சாப்பிட மனமில்லை. 

நண்பன் பிரகாஷ்க்கு போன் செய்து உடல் நலமில்லை நாளைக்கு வர்றேன் மேனேஜர்க்கிட்ட சொல்லிடு என்றவன், ஜெனி வந்துட்டாளா...? என்று கேட்டு அவளிடம் போன் கொடுக்கச் சொன்னான். 'ஜெனி...' என அவன் ஆரம்பிக்க, 'மார்னிங் ராகவ், வாட் ஹாப்பண்ட் யா...? உடம்பு சுகமில்லையா...? எல்லாம் என்னாலதானே... சாரிப்பா... ஏய் டோண்ட் திங்க் தட்... டேக் ரெஸ்ட்... ஐ வில் சால்வ் ஆல் புரோக்கிராம் இஸ்யூஸ்... நோ பிராப்ளம்...' என்று எப்பவும் போல் பேசினாள். 

'இல்ல நைட்...' மெல்ல இழுத்தான். 

'ஏய்... டோண்ட் வொர்ரி எபவுட் தட்... ஐ பர்காட் தட்... ஒகே... டேக் ரெஸ்ட் மேன்... ஐ ஆம் சாரி... டோண்ட் டிரிங்க் எகெய்ன்... ஓகே... சி யூ டுமாரோ... டேக் கேர்...' என்று போனைக் கட் செய்தாள். 

அவளின் நுனி நாக்கு ஆங்கிலமும் கவர்ச்சியான ஆடை அலங்காரமும் மட்டுமே அவளை எடை போட வைத்ததை நினைத்து வருந்தியவன் அவளின் நல்ல உள்ளம் யாருக்கும் தெரியவில்லை... ஏன் தனக்குக்கூட நேற்றிரவு அவள் ஆசைக்கு அடிபணிந்து விடுவாள் என்றுதானே எண்ணம் தோன்றியிருக்கிறது என நினைத்தபோது வருத்தமாக இருந்தது. ஸ்வாதிக்கு போன் செய்யலாம் என்று நினைத்தவன் என்ன பேசுவது...? ஒருவேளை பேசப் பிடிக்காமல் கட் பண்ணிட்டான்னா..? நேரில் பேசிக்கலாம்... என்ற நினைப்போடு போனை வைத்துவிட்டு சோபாவில் சாய்ந்தான்.

எப்பவும் அடிக்கடி கூப்பிட்டுப் பேசும் ராகவ் கூப்பிடாதது ஸ்வாதிக்கு வருத்தமாகவும் கஷ்டமாகவும் இருந்தது. அவனிடம் பேசவே கூடாது என்று நினைத்திருந்தவளின் நெஞ்சுக்குள் ராகவ் கூப்பிடமாட்டானா என்ற எண்ணம் மேலோங்கியது, சரி நாமே பேசலாம் என்று நினைத்து அவனுக்குப் போன் அடித்தாள்.

எதிர்முனையில் போன் எடுக்கப்பட்டதும் அவள் 'அலோ' சொல்லும் முன்னரே ராகவ் 'ஸ்வா.... சாரிடி... நேத்து நைட்டு...' என்று ஆரம்பித்தான், 'அதெல்லாம் முடிஞ்ச கதை... அது எதுக்கு இப்போ... ஆபீஸ் கிளம்பிட்டீங்களா?' என்றாள். 

'இல்ல லீவ் சொல்லிட்டேன்.... நான் ரொம்ப கேவலமா நடந்துக்கிட்டேந்தானே... சாரி ஸ்வா...' என்றான் மீண்டும். 

'லீவா... என்ன ரொம்ப கேரா இருக்கா... ப்ரிட்ஜ்ல எலும்பிச்சம்பழம் கிடக்கு எடுத்து பிழிஞ்சி குடிச்சிட்டு படுங்க... உங்க டிபன் பாக்ஸ் சாப்பாடை அப்படியே ப்ரிஜ்ட்ல வச்சிட்டு வெளியில போயி சாப்பிட்டு வாங்க...' என்றாள். 

'ம்... நான் அங்க வாறேன்... ரெண்டு பேரும் வெளிய போயி லஞ்ச் சாப்பிடலாமா?' மெல்லக் கேட்டான். 

'வேண்டாம் எனக்கு வேலை இருக்கு.. எங்கிட்ட லஞ்ச் இருக்கு... நீங்க போயிச் சாப்பிடுங்க...' என்றாள். 

'எம்மேல கோபமா...? சாரிடி... எம்மேலதான் மிஸ்டேக்...' மறுபடியும் சாரி சொன்னான். 

'விடுங்க... தப்பு ரைட்டெல்லாம் பேசிக்கிட்டு... ஏங்க நான் உங்க பொண்டாட்டிதானேங்க... ராத்திரி, பகல்ன்னு எல்லாம் பாக்கிறவ இல்லையே... பின்ன ஏன் அப்படி... இனி கிடைக்காதுங்கிற மாதிரி... ஒருத்தி முடியலைன்னு சொன்னா கேக்குற மனநிலையில நீங்க இல்லை... வெறி பிடிச்சா எல்லா ஆம்பிளைகளும் ஒண்ணுதான் போல...' மெல்லப் பேசினாள். 

'சாரிடி ஸ்வா... இனி அப்படி நடக்க மாட்டேன்... நேத்து பிரண்ட்ஸ் சேர்ந்து ஏமாத்தி பீர் குடிக்க வச்சிட்டாங்க... சாரிடி... இனி அந்தக் கருமத்தை தொடமாட்டேன்... நம்புடி... ப்ளீஸ் ஸ்வா...' அழுவது போல் பேசினான். 

ஸ்வாதி சிரித்தபடி 'நம்பிட்டேன்... என்னோட ராகவைப் பற்றி எனக்குத் தெரியதா..? சரி அதை விட்டுத் தள்ளுங்க... அதையே நினைச்சி வருந்தாதீங்க... ரெஸ்ட் எடுங்க.. .ஓகே... மறந்தேன்... மன்னித்தேன்...' என்றாள் 

'தாங்க்ஸ்டி... உன்னைய மாதிரி ஒருத்தி பொண்டாட்டியா கிடைக்க நான் கொடுத்து வச்சிருக்கணும்...' எதிர்முனை வழிந்தது. 

'வழியாதீங்க... பேங்கல கூட்டமா இருக்கு... அப்புறம் பேசுறேன்...ஆமா யாருங்க அந்த ஜெனிபர்..? என்னைவிட அழகியா..?' என சிரித்தபடி மெல்லக் கேட்டதும் 'ஏய்... அவ ஒரு அட்டுப் பிகரு... அவ பேரை உனக்கிட்ட யாரு சொன்னா... பிரகாஷா..? அவளோட பேசக்கூடமாட்டேன்... நீதான்டி அழகு....' வேகமாய்ச் சொன்னான். 

'அப்படியா... அப்புறம் ஏன் ராத்திரி அவ பேரு நம்ம பெட்ரூம்ல கேட்டுச்சு... அதுவும் உங்க வாய்ஸ்ல...' எனச் சிரிக்காமல் கேட்டுவிட்டு போனைக் கட் பண்ணினாள்.

-'பரிவை' சே.குமார்.

அம்மாக்கள் பார்க்க வேண்டிய 'மா' (MAA)

பதின்ம வயதுக் குழந்தைகளுக்கு பாலியல் தொடர்பான விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு பெற்றவர்களே ரொம்ப யோசிப்பதுண்டு. பெண் குழந்தைகள் நாப்கின் உபயோகிப்பது எப்படி என்பதைக் கூடச் சொல்லிக் கொடுக்கத் தயங்கும் பெற்றோரும் உண்டு. இன்றைய இணையம் நம் குழந்தைகளுக்கு நாம் சொல்லிக் கொடுக்க யோசிப்பதைச் சொல்லிக் கொடுப்பதுடன் வேண்டாத விஷயங்களையும் சொல்லிக் கொடுத்து விடுகின்றன. அதுவே வயசுக் கோளாறில் வழி தவற வழி வகுக்கிறது.

லெட்சுமி குறும்படத்தில் இயந்திரத்தனமான வாழ்வில் இருந்து ஒரே ஒரு முறை ரசித்து வாழக்கூடிய வாழ்க்கைக்கு மாறுவாள் பாரதியார் பாடலுடன்... அது சொல்லிக் கொடுத்தது தவறான பாதை என்றாலும் முகநூலில் லெட்சுமி, ஆண்டாளைவிட அதிகம் ஆட்சி செய்ததை வைத்து அனைவரும் அறிவோம். அதே இயக்குநர் பதின்ம வயதில் செய்யும் தவறையும் தாயின் பரிதவிப்பையும் படமாக்கி சபாஷ் பெறுகிறார்.

இருவரும் உடலளவில் இணைதலே காதல் என்று நினைக்கும் பள்ளிக் குழந்தைகளின் எண்ணத்தால் நிகழும் பின் விளைவால் யாருக்குப் பாதிப்பு என்பதைச் சொல்லுக் கதை இது.

தன் மகளுக்கு எய்ட்ஸ் என்றதும் வீட்டை விட்டு விரட்டும் பெற்றோரை அருவியில் பார்த்தோம். இதில் தவறு செய்தால் அடித்து விரட்டுவதால் என்னாகப் போகிறது அரவணைத்துத் திருத்தி அதிலிருந்து மீட்டெடுப்போம் என்று சொல்கிறார்கள். ஒருமுறை பட்டுத் திருந்தினால் மறுபடியும் தவறு செய்யமாட்டார்கள் என்று சொல்வார்களே. அப்படிப் பட்டுத் திருந்தியவள் சிறகை விரிக்கும் கதை இது.

பத்தாவது படிக்கும் அம்மு (அனிகா), தன்னுடன் ஹாக்கி விளையாடும் ஹரி என்பவனுடன் ஏற்பட்ட பழக்கத்தில், காதல் என்றால் அது இதுதான் என தன் சம்மதத்துடன் உறவு வைத்துக் கொள்கிறாள்.  இது அம்மாவிடம் பின்னால் சொல்லப்படும் கதை.

விளையாடும் போது மயங்கி விழும் அம்மு, தன் சக தோழியிடம் உனக்கு நாள் தள்ளிப்போயிருக்கா என்று கேட்க, ஒரு நாள் ரெண்டு நாள் தள்ளிப் போயிருக்கு என்று சொல்கிறாள். இவளோ பதினைந்து நாள் தள்ளிப் போயிருக்கா..? எனத் திரும்பக் கேட்கும் போதே படம் பயணிக்கும் பாதையை அறிய முடிகிறது.

அம்மாவிடம் 'நான் கர்ப்பமா இருக்கேன் போலம்மா' எனச் சொல்லுமிடத்தில் இதயத்துடிப்பு அதிகமாகலாம் உங்களுக்கும் ஒரு பதின்ம வயதுப் பெண் இருக்கும் பட்சத்தில்.

அழுது அரற்றும் அம்மா (கனி கஸ்தூரி) அடித்துத் துவைத்து யாரடி அவன் என்று கேட்கிறாள். தன்னுடன் ஹாக்கி கிளாஸிற்கு வரும் ஹரி என்கிறாள். இந்த வயசுல உனக்கு... எங்களைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தாயா... என்றெல்லாம் சராசரி அம்மாவாய் கேள்வி கேட்கிறாள். மகளோ தவறென்று அழுகிறாள். இது தவறென்பது இன்றைய நிலையில் அக்குழந்தைக்குத் தெரியாதா..?

கண்டிப்பான கணவனுக்குத் தெரியாமல் மகளின் கற்பத்தை மறைத்து வைக்கப் போராடுவதும் மகளை நினைத்து தனிமையில் அழுவதுமாய் பெத்த மனசு பாடாய்ப்படுகிறது. மகளோ அம்மா நான்தாம்மா தப்புப் பண்ணினேன்... நீ அழாதேம்மா... நீ அழுறதை என்னால பாக்க முடியலை எனப் புலம்புகிறாள். வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்து மருகித் தவிக்கிறாள். கணவன் வேலைக்குப் போய் விட்டு இரவு தாமதாமாக வீட்டுக்கு வருவதே முடங்கிக் கிடப்பதில் பிரச்சினைக்கு இடமில்லாமல் போகிறது.

அம்மாவின் அழுகையைப் போக்க, நீ என்ன சொன்னாலும் செய்யிறேன்மா என்று சொல்லப் போக, அம்மாவோ செத்துடு என்று சொல்லிச் செல்கிறாள். இரவில் மகள் கையை பிளேடால் அறுத்துக் கொள்வது போல் கனவு வர, பதறித் துடித்து எழுந்து ஓடிப் போய் மகளின் கட்டிலில் பார்த்து ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு அவளருகில் படுத்து நான் இருக்கேன் அம்மு என அணைத்துக் கொள்கிறாள்.

தன் மகளிடம் அவன் மட்டுதானா.. வேறு யாரும் இருந்தார்களா...? உன்னோட பிரண்ட்ஸ் யாரும் இருந்தாங்களா...? யார்க்கிட்டயும் சொன்னியா..? வீடியோ போட்டோ எடுத்தீங்களா..? அவன் பிரண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லியிருப்பானா...? என்று விசாரிக்கும் இடத்தில் ஒரு தாயின் தவிப்பு நம்மைத் தொற்றிக் கொள்கிறது.

அதேபோல் ஹரியைப் பார்த்து அம்மு இப்போ கர்ப்பமா இருக்கா என்று சொல்லி, உன்னை அறையணும்ன்னு வந்தேன் அறைஞ்சி என்னாகப் போகுது என்று கோபத்தைக் காட்டி அவனிடம் பேசிச் செல்லும் இடத்தில் ஒரு தாயின் வேதனையுடன் கோபமும் நம்முள்ளும்.

கணவனுக்குத் தெரியாமல் மகளை மருத்துவமனை கூட்டிச் செல்ல அவள் படும் பாடும், அம்மா இந்த குழந்தையை நாம வளப்போம்மா என்று சொல்லும் மகளிடம் வாழ்வின் நிதர்சனத்தை எடுத்துச் சொல்வதும், சின்ன வயதில் குழந்தை பெற்றால் என்ன நிலை என்பதை அம்மு பார்த்துத் தெரிந்து கொள்வதுடன் இந்த குழந்தை வேண்டாம்மா என்று சொல்வதும் குறும்படமாக இல்லாமல் வாழ்க்கைப் பாடமாக.

மகளின் மீது அதீத வெறுப்பில் 'செத்துப் போ' என்றும் அதே மகளின் மீதான அதீத பாசத்தில் 'ரொம்ப வலிக்காம' என மருத்துவரிடமும் சொல்லுமிடத்தில் அம்மா என்பவள் இப்படிப்பட்டவள்தான் என்பதை மிகச் சிறப்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

பள்ளிக் கூடத்தில் இறக்கிவிட்டு 'வீட்டுக்குள்ள முடங்கிக் கிடந்தது போதும்... தப்ப ரெண்டு பேரும்தானே பண்ணுனீங்க... அவனைப் பாரு எதுவுமே நடக்காதது போல இருக்கான்... நீ மட்டும் எதுக்கு முடங்கிக் கிடக்கணும்... நீ இனி தப்புப் பண்ண மாட்டேன்னு அம்மாவுக்குத் தெரியும்... போ...' எனச் சொல்லுமிடத்தில் அம்மா ஜொலிக்க, அம்மு சிறகடித்துப் பறக்கிறாள்.

தவறு செய்து விட்டு 'சாரி' சொன்னால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்பது ஆண்களின் குணம் என்பதை ஹரியும் காட்டுகிறான். எனக்கு அவளை ரொம்பப் பிடிக்கும்... சாரி சொல்லிடுங்கன்னு சொல்லிட்டு விளையாடப் போய் விடுகிறான். அவனுக்கு ஒரு குழந்தையின் வாழ்வில் விளையாண்டதும் விளையாட்டாய்த்தான்....

யார் ஹரி என்று கேட்கும் அம்மா, அவனைத் தேடி மைதானத்துக்கே செல்வதும், அவளைப் பார்த்ததும் அவன் ஓடி வருவதும் இடறல். கோழி வாங்கிட்டு வாங்கன்னு சொல்லிட்டு மகளைக் கூட்டிக்கொண்டு மருத்துவமனை செல்வதாய்க் காட்டுவதும் இரவில் திரும்புவதும் கணவனுக்குத் தெரியாமல் போகுமா...? சின்னச் சின்ன தவறுகள் செய்தல் இயற்கைதானே.

அம்முவைப் பார்த்ததும் எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமே என்ற யோசனை எழ, தீவிர யோசிப்பில் 'என்னை அறிந்தால்' படத்தில் அஜீத்தின் மகளாய் வருமே... அதே பாப்பாதான். செம நடிப்பு... அம்முவாய்... தவறு என்பதை அறியாமல் தவறு செய்துவிட்டு தவிக்கும் குழந்தையாய்... செம நடிப்பு.

அம்மாவாக வருபவரும் அம்முவை மிஞ்சும் நடிப்பில்... இவரும் மாடலிங்கிலும் நடிப்புத் துறையிலும் கலக்குபவர்தான். கேரளா கபே படத்தில் கலக்கலாய் நடித்திருப்பார். ஒரு தாயின் தவிப்பை மிக நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார். அழகி பட நந்திதாவை நினைவு படுத்தும் முகமும் நடிப்பும்.

இது போல் நடக்குமா...? எந்தத் தாய் ஊரைக் கூட்டாமல் தன் தவிப்பை தனக்குள் அடக்கி வைப்பாள்...? என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் இதுபோல் நடந்தால் நல்லாயிருக்குமே என யோசிப்போமேயானால் 'மா' போற்றுதலுக்குரிய படம்.

அருமையான இயக்கம்... நேர்த்தியான வசனங்கள்... பார்ப்பவரை காட்சிகளோடு கட்டிப் போடும் இசை... மொத்ததில் எல்லாமே அருமை... படமும் கூட...

கௌதம் வாசுதேவமேனன் தயாரித்திருக்கிறார். ஷார்ஜன்(Sarjan) இயக்கியிருக்கிறார்.

எல்லா அம்மாக்களும்... அம்மாக்கள் மட்டுமல்ல... அப்பாக்களும்... ஏன் பெண் குழந்தைகளும் பார்க்க வேண்டிய படம்.

படம் பார்த்ததும் எழுதணும்ன்னு தோணுச்சு... ராத்திரியே எழுதியாச்சு.

மா... படக்குழுவுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

படம் காண இங்கு சொடுக்குங்கள்.

-'பரிவை' சே.குமார்.