மாகாகவிக்கு....

எங்களைக் கவியால்

கவர்ந்த ஏழைக்கவிஞனே...

சுதந்திர நெருப்பை

ஊட்டிய மீசைக்காரனே...

பெண்ணடிமைக்கு குரல்

கொடுத்த முண்டாசுக் கவியே...

கவிதைக் காதலி

கண்ணம்மாவுக்கு நீ

தொடுத்த கவிதைகளின்

காதலர்கள் நாங்கள்...

நடிகனாக நீயிருந்தால்

உன் பிறந்தநாளை

நாடே கொண்டாடியிருக்கும்

ஏழைக் கவிஞனாக

அல்லவா வாழ்ந்துவிட்டாய்...

இருப்பினும் சந்தோஷமே

எங்கள் தமிழ் இருக்கும்வரை

நீயும் வாழ்வாய்

எங்கள் எட்டய்புரத்துக் கவியே..!

******************

** எனது நான்கு வலைப்பூவிலுமாக இந்த 300வது பதிவை எம் கவி பாரதிக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்.

** சில பிரச்சினைகளால் சில நாட்களாக பதிவு பக்கமே வராமல் இருந்த என்னை நேற்றிரவு தொடர்பு கொண்டு மகாகவிக்கு பிறந்த தினப் பதிவு போடும்படி சொன்ன நண்பர், கவிஞர் 'இதயச்சாரல்' தமிழுக்கு என் நன்றிகள்.

-'பரிவை' சே.குமார்.

சில சினிமாவும்... சிலவரி விமர்சனமும்...(டிச.07)

நந்தலாலா

மலர்ந்தது:

-> தாயை தேடி பயணப்படும் இருவேறுபட்ட குணமுடைய கதாபாத்திரங்கள். பாஸ்கர் மணி என்ற கதாபாத்திரத்தில் மிஷ்கின்.

-> தன்னை மெண்டல் என்றவனை புரட்டி எடுப்பதாகட்டும், காரில் பயணம் செய்யும் பெண்ணை கேலி செய்தவர்களை அவர்களிடமிருக்கும் பீர் பாட்டிலை வாங்கி தலையில் அடிப்பதாகட்டும், உடலை விற்கும் பெண் தான் அழுக்கானவள் என்றதும் மழையில் நிறுத்தி அழுக்கெல்லாம் போயிடும் என்பதாகட்டும் மிஷ்கின் நிறைவாய் செய்திருக்கிறார்.

-> கால்களை வைத்து கதை சொல்லும் மிஷ்கினின் பாணி இந்தப் படத்தில் அதிக இடங்களில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது.

-> படத்தின் பிண்ணனி இசையில் இளையராஜா தான் என்றும் ராஜாதான் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாகப் பதிந்துள்ளார்.

-> எங்கே செல்லும் இந்தப் பாதைக்கு நிகராக... தாலாட்டுக் கேட்க நானும்... மனதுக்குள் எழும் சோகத்தை கண்களில் நீராக்கி தாலாட்டுகிறது.

-> சிறுவன் அகியாக வரும் பையன் நிறைவாய் செய்திருக்கிறான். தங்களை சந்தேகப்படும் போலீஸிடன் ஆங்கிலத்தில் பேசும் காட்சிகள் நகைச்சுவை.

-> பணத்தை பறி கொடுத்ததால் பேருந்தில் போக முடியாமல் நடந்தே தாயைத் தேடித் செல்லும் போது வழிநெடுகிலும் நடக்கும் சம்பவங்கள் சிரிப்பையும் சோகத்தையும் மாறி மாறித் தருகின்றன.

-> காசுக்காக தனது உடல்குறையை பொருட்படுத்தாது வழிகாட்டும் இளைஞன் இடையில் நடக்கும் ஒரு பிரச்சினையில் தனது ஊன்றுகோலை இழக்கும்போது 'என் கால்... என் கால்...' என்று கதறுவது நெஞ்சைத் தொட்டது.

வாடியது:

-> மென்டல் என்றவனை அடிக்கும் நாயகன் தானே மென்டல் என்று சொல்லிக் கொள்வது ஏற்கும்படியாக இல்லை.

-> கொலை செய்துவிட்டு தப்பித்துச் செல்லும் ஒரு மனநோயாளியை போலீஸ் தேடியதா இல்லையா கதைக்குள் அது குறித்து எதுவும் இல்லை.

-> என்னதான் தாய் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டாலும் வீட்டின் பின்புறம், ஒரு குப்பை போல அதுவும் பெர்முடாஸ் ஒன்றை மாட்டி கட்டி வைக்கும் அளவுக்கு பிள்ளைகளுக்கு மனம் வராது என்பதே என் எண்ணம்.

-> தான் வேறு ஓருவனுடன் வாழ வேண்டிய சூழலை சிறுவனின் தாய் கண்ணீருடன் சொல்லும் போது மற்றவர்களுக்கு உதவும் நாயகன் ஏனோ அவரை மட்டும் அறைந்துவிட்டு வருகிறான்.

-> சிறுவனின் தாயை நல்லவள் இல்லை என்பவன் உடம்பை விற்கும் பெண்ணை தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறான். இது முரண்பாடக தெரிகிறது.

-> பாலாவுக்கு நாயகன் கஞ்சா அடிக்க வேண்டும் என்றால் மிஷ்கினுக்கு நாயகன் சற்று மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது கொள்கைபோலும்.

-> தந்தை ஓடிப்போனதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளத கதாபாத்திரம் தாயை மட்டும் 'சிறுக்கி... அவ... இவ...' என்று விளிப்பது ஆணாதிக்கத்தின் கொடி பறப்பதைக் காட்டுகிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

எண்ணம்: குறைகளையும் அப்பட்டமான காப்பியையும் நினைக்காமல் நிறைகளை மட்டும் வைத்து படம் பார்த்தால் நிறைவான படம் நந்தலாலா.

குறிப்பு: 1999ல் வெளியான சீன மொழிப்படம் படத்தின் காப்பிதான் இது. ஒரிஜினல் பார்த்தேன்... கதையோட்டத்தில் நந்தலாலாவை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டது.

மந்திரப்புன்னகை

மலர்ந்து... வாடியது :

-> படத்தின் இயக்குநர் கரு.பழனியப்பனே நாயகனாக. அவருடன் இன்சினியராய் சந்தானம்.

-> படம் முழுக்க இரட்டை அர்த்த வசனங்கள். பிரிவோம் சந்திப்போம் கொடுத்த இயக்குநரா இதுபோன்ற வசனங்கள் எழுதியது என்ற எண்ணம் வருகிறது.

-> இருந்தாலும் பல இடங்களில் வசனங்கள் கை தட்ட வைக்கின்றன.

-> வசனங்கள் அருமையாக இருந்தும் கதாபாத்திரம் உணர்ச்சி அற்று நடித்திருப்பது படத்தின் போக்கை தடைசெய்கிறது.

-> ஸ்ரீகாந்த் ஒரு இடத்தில் வந்து போகிறார்... தம்பி ராமையா படம் முழுவதும் வருகிறார்.

-> பாடல்களில் சட்டச் சடசடவென... தாளம் போட வைக்கிறது.

-> முதல் பாதியில் சிரிப்புடன் செல்லும் படம் இரண்டாம் பாதியில் நகர மறுக்கிறது.

எண்ணம்: அடுத்த படத்தில் நாயகனாகும் ஆசையை விட்டுவிட்டு திரைக்குப் பின்னால் பழனியப்பன் நின்றால் ஜெயிக்கலாம்.

குறிப்பு: மந்திரப்புன்னகையில் புன்னகை மிஸ்ஸிங்... இருந்தும் பதிவர்களுக்காக முதன்முதலில் பிரிவியூ காட்டியதற்காக பழனியப்பனுக்கு ஒரு புன்னகை பூச்செண்டு.

மருதாணி

மலர்ந்து... வாடியது:

-> தெலுங்கில் இருந்து தமிழ் வந்திருக்கு அண்ணன் தங்கை கதை.

-> அண்ணனாக ராஜசேகர்... அடிதடிகள் இல்லாமல் பாசமழை பொழிகிறார். தங்கையாக மீராஜாஸ்மின் நடித்திருக்கிறார் என்பதைவிட வாழ்ந்திருக்கிறார்.

-> அதிகமான பாசமழையில் நனைய விடுகிறார்கள் பார்க்கத்தான் நம்மால் முடியவில்லை.

-> தெலுங்குப் படம் என்பதால் மயில்சாமி, ஆர்த்தி, பயில்வானை வைத்து தனி காமடி டிராக்கை எடுத்து சேர்த்திருக்கிறார்கள் படத்துடன் ஓட்டவில்லை.

-> படத்துக்கான கருவை நல்லதங்காள் கதையில் இருந்து சுட்டிருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது.

-> பாடல்கள் எல்லாமே சுமார் ரகம்தான்.

எண்ணம்: எத்தனை பாசமலர்கள் வந்தாலும் நடிகர்திலகமும் சாவித்திரியும் வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கையை மாற்ற முடியாது என்பதே உண்மை.

குறிப்பு: டாக்டர் ராஜசேகர் 'டேய்... ஓய்...' என மீண்டும் அடிதடிக்கே போகலாம்.

நிறைவாய்...

நான் கேட்ட புதிய பாடல்களில் அதிகம் கவர்ந்தவை மன்மதன் அம்பு படத்தில் கமல் - திரிஷா வாசிக்கும் கவிதை மற்றும் ஈசன் படத்தில் வரும் உடம்பை விற்கும் பெண் பாடும் 'வந்தனமாம் வந்தனம்...' என்ற பாடல்... இந்தப் பாடல் தஞ்சை தமிழ்செல்வியின் குரலில் மிகவும் அருமையாக வந்திருக்கிறது. நீங்களும் கேட்டுப் பாருங்கள்...

-'பரிவை' சே.குமார்

 படங்களுக்கு நன்றி - கூகிள்

தமிழன் என்று சொல்லடா..!

"தமிழன் என்று சொல்லடா..!
தலை நிமிர்ந்து நில்லடா..!!"

நாங்கள் தமிழர்கள்... நாங்கள் வாழ்வதைவிட பலரை வாழ வைப்பவர்கள்... என்றுமே நாங்கள் உயரத்தில் இருக்க ஆசைப்பட்டதில்லை... உயரத்துக்கு கொண்டு செல்லும் ஏணியாய்த்தான் இருந்திருக்கிறோம்... இன்னும் இருப்போம்...

எங்கள் சாதனைகளை... மன்னிக்கவும் நாங்கள் எதையும் சாதித்ததில்லை அப்புறம் எப்படி சாதனைகள் என்று வரும். அதனால்... எங்கள் செய்கைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.... எனவே சற்றே உரக்கச் சொல்லுங்கள்...

"தமிழன் என்று சொல்லடா..."

* எங்கிருந்து வந்தார்கள் என்று நாங்கள் யோசிப்பதே இல்லை... அவர்களை வாழ வைத்து வேடிக்கை பார்ப்பது மட்டுமே எங்கள் வாடிக்கை...

* ஐயாவின் குடும்பம் ஆனந்தமாய் ஆள அடிப்பொடிகளாய் கொடிபிடித்து கோட்டைக்கு வெளியே கோவணத்துடன் பிரியாணி சாப்பிடும் பிரியமானவர்கள் நாங்கள்.

* அம்மா கொடநாடு போனால் என்ன கொலரடோ போனால் என்ன எப்போது வந்து எழுதி வைத்து படித்தாலும் மொட்டை வெயிலில் அமர்ந்து பள்ளிக் குழந்தைகளாய் பாடம் கேட்கும் பாசக்காரர்கள் நாங்கள்.

* இலங்கையில் தமிழன் செத்தால் என்ன... வாழ்ந்தால் என்ன... அதனால் அரசியல் நடத்தும் கதர் துண்டுகளின் காவடி சுமக்கும் பக்தர்கள் நாங்கள்.

* அம்பேத்கர் என்ற திரைப்படம் வந்ததா என்று வாய் பிளக்கும் நாங்கள் எந்திரன்களின் வெள்ளிவிழாவில் அபிஷேகம் செய்யும் அர்ச்சகர்கள் நாங்கள்.

* கோவிலுக்குப் போக நினைக்காதவர்கள்... ஆனால், குஷ்புவின் பெரிய மனசுக்காக கோவில் கட்டிய கொத்தனார்கள் நாங்கள்.

* பெற்றோரை எண்ணிப் பார்க்க நேரமின்றி நடிகனை காண காத்திருந்து அவன் பின்னே ஓடி உயிரைக் கொடுக்கும் வள்ளல்கள் நாங்கள்.

* கேரளத்து சேட்டன்களையும் பைங்கிளிகளையும் தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடும் தாயுள்ளம் கொண்டவர்கள் நாங்கள்.

* தமிழன் கிறுக்கன் என்று சொன்னாலும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னவனை தூக்கி ஆடும் பரமாத்மாக்கள் நாங்கள்.

* கோடிகள் செலவழித்து சோறு போட்டால் யார் வீட்டுக் காசு என்று யோசிக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் ரசம் என்று கட்டுபவர்கள் நாங்கள்.

* ஊழல் செய்தவனை சாதியின் பெயரால் காப்பாற்ற நினைக்கும் கூட்டத்தில் குந்தி அமர்ந்து குதிப்பவர்கள் நாங்கள்.

* காவிரித் தண்ணீருக்காக ஐயா எழுதும் கடிதமும் அதற்குப்பின் முரசொலி கவிதையும் கண்டு சந்தோஷத்தில் கூத்தாடும் கூத்தாடிகள் நாங்கள்.

* காவிரி பிரச்சினையை வருண பகவான் தீர்த்தாலும் கடித்தத்தின் பலனால் தண்ணீர் திறக்கப்பட்டது என்றால் அடைமழையிலும் குடை மறந்து கை தட்டுபவர்கள் நாங்கள்.

* பாஸ்மார்க் வாங்கவில்லை என்றாலும் டாஸ்மாக் விடுமுறை என்றால் சந்துக்குள் சரக்கு வாங்க வரிசையில் நிற்கும் வல்லவர்கள் நாங்கள்.

* சிம்ரனின் இடையில் சிலகாலம்... தமன்னாவின் நடையில் சிலகாலம்... என காலத்தை கழிக்கும் கயவர்கள்... மன்னிக்கவும் கவிஞர்கள் நாங்கள்.

* குடும்பத்தை நினைக்க நேரமில்லாமல் மாதவனை மேடியாகவும் சிம்புவை சொம்புவாகவும் சுமப்பவர்கள் நாங்கள்.

* காசுக்கும், பிரியாணிக்கும் ஓட்டை விற்கும் உலகமகா அயோக்கி... மன்னிக்கவும்... மறுக்கா தப்பா டைப்பிட்டேன்... உலகமகா உத்தமர்கள் நாங்கள்.

* பக்கத்து வீட்டுக்காரருடன் நட்புறவு என்றால் என்ன என்று தெரியாத போதிலும் ஓபமா, மன்மோகன் நட்பு குறித்து ஓசி டீயில் ஒரு மணி நேரம் விவாதிப்பவர்கள் நாங்கள்.

* ஹாக்கியை நோக்காமல் கிரிக்கெட்டை தேசிய விளையாட்டாய் ஆக்கிய பெருமையில் அதிக பங்குதார்கள் நாங்கள்.

* எவனுக்காகவோ இறக்கும் இளைஞனுக்கு அவன் கொடுக்கும் பிச்சைக்காசை நோட்டீஸ் அடித்து விளம்பரப்படுத்தும் பொதுச்சுவர் நாங்கள்...

'எம் பெருமை இம்புட்டுத்தான்... எங்கப்பன் பெருமை கப்பல்ல வருது' அப்படின்னு எங்கள் பெருமையை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அதெற்கெல்லாம் நேரமில்லை... வள்ளுவர் சிலைக்குப் பக்கத்தில் அனுஷ்காவிற்கு சிலை வைப்பதற்கும் அதன் திறப்பு விழாவிற்கு வருகை தர தானே முன்வந்து ஒத்துக் கொண்ட தானைத் தலைவர் தமிழகத்தின் நிரந்தர.... அவரிடம் விழா நிகழ்வில் பாராட்டு விழா ஒன்றை இணைப்பது குறித்து பேசவும் வேலையிருப்பதால் தமிழர்களின் சார்பாக சிறு குழுவை தலைமை ஏற்று அழைத்துச் செல்ல இருப்பதால் விடை பெறுகிறேன்....

அட அங்க யாருப்பா... அதுகுள்ள நோட்டீஸை எடுத்துக்கிட்டு அடை மழையில ஒட்டப் போறது.... மழை விடட்டுமப்பா... பாசக்கார பயபுள்ளங்க.... என்னைக்குத்தான் திருந்தப் போகுதே தெரியலை...

அப்ப வரட்டுங்களா....? தேர்தலப்போ பணம் வாங்க பக்கத்து பக்கத்துல நிக்கிற மாதிரி இருந்தா மத்ததை பேசிக்கலாம்... மறுக்கா ஒரு தடவை எல்லாரும் சத்தமா சொல்லுங்க...

"தமிழன் என்று சொல்லடா.... தலை குனி..."

அட யாருப்பா பாட்டை மாத்துறது... தேசிய கீதம் பாடும் போது தெரியலைன்னா வாய மட்டும் தொறந்து வச்சிருக்க மாதிரி நில்லுப்பா... மத்த ஆளுங்க கரெக்டா சொல்லுங்க...

நேரமாச்சி... ஐயா... அனுஷ்கா வூட்டுக்கு வேற போகனுமின்னாரு மறந்துட்டேன்... குவாட்டா... என்ன எளவு இது அடிக்கடி மன்னிக்க போட வைக்கிது... வரட்டாடாடா.....

-'பரிவை' சே.குமார்.

படங்கள் உதவிய கூகிளுக்கு நன்றி

கூட்டாஞ்சோறு

"அடேய் ராசு... ஓம்மாடு போகுதுடா..."

"ஏ... லதா அதை திருப்பேஞ்சி... நா கொட்டாங்கெழங்கு பறிக்கிறேன்ல..."

"போடா... அதை திருப்பமுடியலை... கனைச்சுக்கிட்டு ஓடுது... என்னால ஓடமுடியாதுப்பா... நீயே போய் திருப்பிக்க..."

"ராமு... இந்தாடா இதை வச்சிக்க... நா... எ... மாட்டை திருப்பிட்டு வாரேன்."

"வேகமா போடா... அது தண்ணிக்கில்ல ஓடப்போகுது..." கத்தினாள் லதா.

"எனக்கு தெரியும் நீ ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டாம்."

"ஓடி பத்த முடியலைன்னுதானே சொல்றேன்... எல்லாரு மாட்டையும் பாத்துக்கலையா..? அது திமிரெடுத்துப் போய் கத்திக்கிட்டு ஓடுது... நா... என்ன பண்ணட்டும்"

"எ... கருப்பி நிக்கிறியா வந்து நாலு வை வக்கவா..."

அவனது குரல் கேட்டு திரும்பிய எருமை மீண்டும் கத்தியபடி ஓட ஆரம்பித்தது.

"எங்க போற... இந்தா வாரேன்..." விரட்டி ஓடினான்.

"டேய் செருப்பு இல்லாம ஓடாதடா... முள்ளுக்கிடக்கும்..." மீண்டும் கத்தினாள் லதா.

"எங்களுக்கு தெரியும்... நீ ஓ... வேலையைப் பாரு..." பள்ளிக்கூடத்தில் ஓட்டப் பந்தய வீரனான ராசு பலம் கொண்ட மட்டும் விரட்டி ஓடினான்.

"ஸ்... அப்பா...." என்றபடி நின்றவன், காலில் குத்தியிருந்த முள்ளை கஷ்டப்பட்டு பிடிங்கி வீசிவிட்டு, "கருப்பி... நிக்கிறியா... இல்லையா..." கடுப்பில் கத்தியபடி ஓட ஆரம்பித்தான். காலில் சுருக்... சுருக்கென்று குத்தியது. 'முள்ளு உள்ள இருக்கும் போல வந்து எடுத்துக்கலாம்' என்று நினைத்தபடி வேகமாக சென்று கருப்பியை மறித்துக் கொண்டுவந்தான். அவனது வலியெல்லாம் கோபமாக கையில் இருக்கும் கம்பின் வழியாக கருப்பியின் மேல் இறங்கியது.

"ராமு... கால்ல முள்ளு இருக்குதான்னு பார்டா..."

"எனக்கு முள் எடுக்கத் தெரியாதுடா... லதாகிட்ட கொடு... அதுதான் வலியில்லாமல் எடுக்கும்."

"இந்த வலிக்கே அதுதான் காரணம். இங்குன போகும்போதே திருப்பியிருந்தா எனக்கேன் முள்ளு குத்தப்போகுது. வேண்டாம் வீட்டுல போயி எங்கக்காகிட்ட எடுத்துக்கிறேன்."

"வீம்பு பண்ணாதடா... நீ விரட்டி போறப்பா குரல் கொடுத்தே திரும்பாத ஓ மாட்டை அது எப்படி திருப்ப முடியும். எல்லாருட்டு மாட்டையும் அது பாத்துக்கலையா?"

"ஓ நீங்க அவுகளுக்கு சப்போர்ட் பண்றிங்களோ..?"

"சப்போர்ட் இல்லைடா... நாம சாப்பிடப் போறப்ப தினம் அதுதானே பார்த்துக்கிது"

"அப்புறம் அது சாப்பிடப் போகயில நாம பாத்துக்கிறோமில்ல... எல்லாம் ஒண்ணுதானே..."

"சரிடா... முள்ளை எடுத்துட்டு வா... கிழங்கை அவிக்கலாம்"

"முள்ளை அப்பறம் எடுத்துக்கலாம்... கிழங்கை கழுவிட்டியா... அடுப்பை பத்தவைடா முத்து"

"இருடா... காஞ்ச ஓலையும் சில்லாமடையும் பொறக்கிகிட்டு வாரேன்..." என்றான் முத்து.

"அவன் கொட்டாங்கிழங்கு பறிச்சான்... நீ என்ன மயிராடா புடுங்கினே... சில்லாமடை பொறக்கியாராம..."

"ஏன்டா கோபப்படுறே... பனைமரம் என்ன தூரத்துலய இருக்கு... இப்ப கொண்டாருவான்.... முத்து போடா ஈரமில்லாததா பார்த்து பொறக்கிக்கிட்டு வா..."

"நா... போகலையிடா... எனக்கு கிழங்கு வேண்டாம்... நீங்களே பொறக்கி நீங்களே அவிச்சுக்கிங்க..."

"என்னடா நீ இப்ப எதுக்கு வேண்டாங்கிறே..?"

"அப்புறம் என்னடா... அவன் மயிரு... மட்டையின்னு திட்டுறான்..."

"விடுடா முத்து... அவன் முள்ளுக்குத்துன கோவத்துல இருக்கான்... விடு. நானும் வாரேன் வா... லதா அந்தக் கல்லை எடுத்து வச்சு சட்டிய வையி வாரோம்."

"சரிடா..."

"இப்ப இதை எதுக்கு அடுப்பு வைக்க சொல்றே... இது வேண்டாம், நாமலே செய்யலாம்..."

"என்னடா ராசு இப்படி கோபப்படுறே... எல்லாரும் சேர்ந்து செய்யணுமின்னுதானே ஆளுக்கொரு வேலை செய்தோம். நிதமும் செய்யிறதுதானே... இன்னைக்கு என்ன புதுசா வேண்டாங்கிறே... உன் மாட்டை திருப்பலைங்கிற கோவத்தை இதுல காட்டுறியாக்கும்... லதா நீ வா... அவன் கிடக்கான்"

"அவனுக்கு புடிக்கலைன்னா எனக்கு கிழங்கு வேண்டான்டா... "

"என்ன லதா இது... ஆளாளுக்கு கோவப்பட்டுக்கிட்டு...எல்லாரும் இருங்க நான் அவிச்சித் தாரேன்." கோபமானான் ராமு.

"சரிடா... இன்னைக்கு சேர்த்துக்கங்க... நாளைக்கெல்லாம் வேண்டாம்... அப்படி அதை சேக்கிறதா இருந்தா இனி நான் கூட்டாஞ்சோறுக்கு வரலை..."

"அதை அப்புறம் பாப்போம்... இப்ப வாங்கடா... மழை வர்றமாதிரி இருக்கு..."

ராமுவும் முத்தும் சில்லாமடை பொறக்க போக, லதா அடுப்பை சரி செய்தாள். ராசு பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தான்.

"என்னடா ரொம்ப வலிக்குதா..." மெதுவாக கேட்டாள் லதா.

"...."

"கோவத்தை விட்டுட்டு வாடா... நா எடுத்து விடுறேன்... இருக்க இருக்க வலி கூடும்... அண்டங்கட்டிக்கிட்டு நடக்க முடியாதுடா... சொல்றதைக் கேளு..."

"எங்கிட்ட உனக்கென்ன பேச்சு... எனக்குத் தெரியும்... ஓ வேலையப் பாரு... இனிமே எங்கிட்ட பேசாதே..."

"பேச வேண்டாண்டா... இதோட தண்ணிக்குள்ள நடந்தா சலம் வச்சிக்கிட்டு விண்ணு விண்ணுன்னு வலிக்குமுடா..."

"போஞ்சி அங்கிட்டு... ரொம்பத்தான் அக்கறைப் படுறாக... இந்த அக்கறை மாடு போறப்ப இருந்திருக்கணும்..."

"அது ஓடுனதுனாலதானே ஒண்ணக் கூப்பிட்டேன்... ஓ... நரையெருமைய எத்தனை தடவை திருப்பியிருப்பேன்..."

"...."

"காலை குடுடா... முள்ளிருக்கான்னு பார்ப்போம்...."

"வேண்டாம்... பேசாதன்னா பேசாத... எங்கோவத்தை கெழப்புனே வெளுத்துப்புடுவேன் வெளுத்து."

அதன்பிறகு கிழங்கு அவிச்சு சாப்பிட்டு... கதை பேசி சிரித்து மதியம் சாப்பாட்டுக்கு போகும்வரை ராசுடன் லதா பேசவில்லை.

"சரி எல்லாரும் போங்கடா... நா பாத்துக்கிறேன்... ஆனா முத்து நேத்து மாதிரி லேட்டா வந்தியன்னா நாளைக்கெல்லாம் நா பார்த்துக்கமாட்டேன் சொல்லிப்புட்டேன்... ஆமா"

"இல்லஞ்சி... எங்கம்மா கேதத்துக்குப் பொயிட்டு லேட்டா வந்ததுனால கஞ்சி காச்ச லேட்டாயிடுச்சு. இன்னைக்கு நா முதல்ல வர்ரேனா இல்லையான்னு பாரு... ராசு வாடா..."

"நா வரலைடா... என் மாட்டை எனக்குப் பாத்துக்கத் தெரியும்... ராமு வரும்போது எனக்கு சோறு வாங்கிக்கிட்டு வா..."

"அதான் லதா இருக்குல்ல..."

"நா வரலைன்னா... பேசாம போடா... சோறு வாங்க முடியலைன்னா முத்துகிட்ட சொல்லு அவன் வாங்கிக்கிட்டு வருவான்."

"சரி நா... வாங்கிக்கிட்டு வாரேன்..."

"ராமு எனக்கும் சோறு வாங்கிக்கிட்டு வந்திடு..."

"என்னல என்னைக்கும் இல்லாம இன்னைக்கு புதுசா நீ சோறு வாங்க சொல்றே..? நாங்க சீக்கிரம் வந்துடுவோம். வந்தோடனே பொயிட்டு வரலாமுல்ல..."

"வேண்டாம்... இன்னைக்கு மட்டும் வாங்கிக்கிட்டு வா..."

"சரி..."

அவர்கள் கிளம்பிச் சென்றதும் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் திரும்பி அமர்ந்து கொண்டனர். ராசுவுக்கு கால் விண் விண் என்று வலிக்க ஆரம்பித்தது. ஆனால் அவனது வீம்பு அவளிடம் காலை கொடுக்க மறுத்தது.

"ஸ்... அப்பா... ஆ...ஆ..."

"என்னடா கால் வலிக்குதா..."

"...."

"சண்டை சண்டையாவே இருக்கட்டும்... காலை மட்டும் காட்டு... முள்ளை எடுத்துடலாம்... நீ பேச வேண்டாம்" என்றபடி அவன் காலை பிடித்தாள்.

"விடுஞ்சி..." என்று காலை வெடுக்கென்று பறித்தான்.

"யாருக்கு வலி... எனக்கா வலிக்குது... போ... எனக்கென்ன"

"எனக்கு வலிச்சா பரவாயில்லை... மாரியத்தா மேல சத்தியமா இனி உங்கிட்ட நா செம்மத்துக்கும் பேசமாட்டேன்... எங்கிட்ட வழியக்க வந்து பேசாதே... சொல்லிப்புட்டேன்..."

"சரி... நானும் இனி உங்கிட்ட பேசமாட்டேன்.... இது முனியய்யா மேல சத்தியம்... போடா"

***

மாலை மாட்டை பத்திக்கொண்டு வீட்டுக்குப் போனதும், "அக்கா...இந்த முள்ளை எடுத்துவிடு..."

"முள்ளா... எப்படா குத்துச்சு..."

"காலையில..."

"லதாதான் வந்திருந்தாள்ல... அப்பவே அவளை எடுக்கச் சொல்லியிருக்கலாமுல்ல.... இவ்வளவு நேரம் வச்சிருக்கே..."

"அதாலதான் முள்ளே குத்துச்சு... அது கூட பேசமாட்டேன்..."

"க்க்கும்... ஆரம்பிச்சிட்ட்ங்களா உங்க சண்டையை... சரி கொண்டா... என்னடா இது இப்படி வீங்கியிருக்கு... காலு வேற கொதிக்குது... வீம்பு பண்ணாம அப்பவே எடுத்திருக்கலாமுல்ல..."

"...."

ஊக்கால் மெதுவாக குத்தி எடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

"ஆ... அக்கா... வலிக்குது..."

"இருடா... ரத்தம் வேற வருது... கிட்டிச்சுப் போயிருக்கு... கொஞ்சம் பொறுத்துக்க..." என்ற படி முள்ளின் வீது ஊக்கை வைத்து மெதுவாக் நீக்கினாள்.

"அப்பா... வந்திடுச்சிடா... இந்தா நல்ல பெரியமுள்ளுதான்.."

"வலிக்கிதுக்கா..."

"அடுப்பு ஓரத்துல காலை வச்சு சூடு பிடி வலி குறையும்..."

"சரிக்கா..."

"இதை காரணம் காட்டி நாளைக்கு பள்ளிக்கொடத்துக்கு மட்டம் போடலாமுன்னு பாக்காதே..."

"யாரு... நானு... போக்கா அங்கிட்டு... இங்க இருந்தா மாடு மேய்க்கத்தான் போகணும்... அதுக்கு பள்ளிக்கொடம் போறது பெட்டரு... தெரியுமா?"

***

கடந்த ஒரு வாரமாக ராசும் லதாவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. இருவரையும் பேச வைக்க நண்பர்கள் எல்லாம் தூது போனார்கள். பலனில்லை.

சனிக்கிழமை மாடு மேய்க்க கிளம்பும் போதே, அவர்கள் திட்டமிட்டபடி பொங்கலுக்கான பொருட்களையும் எடுத்துச் சென்றனர்.

"ராசு நாங்க... போயி வெல்லக்கட்டி வாங்கிக்கிட்டு வாரோம்... நீயும் லதாவும் மாட்டை பார்த்துக்கிட்டு அரிசி, பருப்பையெல்லாம் அலசி வைச்சிட்டு சுப்பி பொறக்கி வைங்க..."

"சரி... நான் அரிசிய அலசி வைக்கிறேன்... அவுகளை சுப்பி பொறக்கி வைக்கச் சொல்லிட்டு போ... நா அவுககிட்ட எதுவும் பேசமாட்டேன்..."

"சரிடா... லதா அவன் அரிசி பருப்பெல்லாம் அலசி வைப்பான்.... நீ இங்குன கெடக்க சில்லாமடை , ஓலை கொஞ்சம் முள்ளுச்சுப்பி பொறக்கிவையி என்ன"

"சரிடா... சீக்கிரம் வந்துருங்கடா..."

"ம்..."

அவர்கள் இருவரும் கிளம்பியதும் இருவரும் அவர்களது வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர். "ராசாத்தி உன்னை எண்ணி ராப்பகலா..." என்று பாடியபடி அரிசியை கலைஞ்ச ராசுவை திரும்பி பார்த்துவிட்டு 'கழுதை வந்துடாம...' என்று வாய்க்குள் முணுமுணுத்த லதா, முள்ளை ஒடித்துக் கொண்டு, அவன் எதாவது சொல்வான் என்பதற்காக வேண்டுமென்றே, "நா... அடிச்சா தாங்கமாட்டே..." என்று சப்தமாக பாட, "அய்யோ... கருமம்டா... காது சவ்வு கிழிஞ்சிரும் போல..." என்று அவள் காதுபட சொல்ல, சிரித்துக் கொண்டே தொடர்ந்து பாடினாள்.

ஒரு முள்ளை ஒடிக்கும்போது அவள் கை மணிக்கட்டில் முள் பலமாக குத்திவிட்டது. வலியில் "ஆ....அம்மா... அய்யோ" என்று கத்திபடி பிடுங்க முயன்றால் முடியவில்லை... "ராசு... இதை புடுங்கிவிடேன்..." என்று கூப்பிட்டாள்.

அவள் கத்தியதும் அரிசியை அப்படியே வைத்துவிட்டு பதறியடித்து ஓடிவந்த ராசு "என்னாச்சுல்ல..." என்றபடி அவள் கையில் குத்தியிருந்த முள்ளை பிடிங்கினான். ரத்தம் வரவே தனது கையில் இருந்த துண்டால் அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு, "எருமை... பாத்து ஒடிக்க வேண்டியதுதானே... என்ன அவசரம்... சின்ன குச்சியா பொறக்காம... பெரிசா யாரு ஓடிக்கச் சொன்னா... மொளியில குத்தியிருக்கு... கடுத்துக்கிட்டே இருக்கும்... " என்று அவன் பாட்டுக்கு பேசிக்கொண்டே போக...கண்ணீருடன் பேசாமல் நின்றாள்.

"சரி நீ பேசாம போயி உட்காரு... நா... பார்த்துக்கிறேன்..." என்றபடி அவளை வரப்பில் அமரவைத்துவிட்டு சுப்பி பொறக்க ஆரம்பித்தான் ராசு. அந்த நிமிடத்தில் அவர்களது சண்டையும் சத்தியமும் பறந்த இடம் தெரியவில்லை.

-'பரிவை' சே.குமார்.

சொல்ல மறந்த கவிதைகள்-II

 

சில நேரங்களில் சிரிக்கிறாய்...

சில நேரங்களில் முறைக்கிறாய்...

சில நேரங்களில் அழுகிறாய்...

சில நேரங்களில் பழிக்கிறாய்...

சில நேரங்களில் மிரளுகிறாய்...

மொத்தத்தில் நீ இன்னும்

புரிந்து கொள்ளமுடியாத

குழந்தையாகவே தெரிகிறாய்...

இருந்து எல்லாவற்றையும்

ரசிக்கிறேன் உனக்காகவே..!

கணவனுடன் நீ சிரித்தபடி

என்னைக் கடக்கும்போது

எனக்கு மட்டுமே தெரிந்தன...

 உன் தவிக்கும் முகத்தில்

தண்ணீர்க் கண்கள்..!

உன் குழந்தை தெருவில்

தூக்கி முத்தமிட்டு

பெயரென்ன என்றேன்...

என் பெயர் சொல்லிச்


சிரித்தான்..!

-'பரிவை' சே.குமார்.

Photos From FRIENDS18.COM ----- Thanks

121/100

என்னடா இவன் நூற்றுக்கு நூறு வாங்கினவனை பார்த்திருக்கோம்... நூற்றுக்கு 121-ன்னு தலைப்ப போட்டிருக்கான்னு பார்க்கிறீங்களா... ஒண்ணுமில்லேங்க... நம்ம மனசு வலைப்பூவுல் இது நூறாவது பதிவு... சொந்தங்கள் 121... அதான் இந்த 121/100.

'எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே' என்பது போல் எனது இந்த வெற்றிக்கு வித்திட்டவர்கள் அறிந்த மற்றும் அறியாத நட்புக்கள்தான். எனவே முதலில் நன்றி உங்களுக்குத்தான் சொந்தங்களே.

இதுவரை நான்...

முதல் வலைப்பூ கிறுக்கல்களில் நான் கிறுக்கிய கவிதையை போட்டோவில் இணைத்து பதிவிட்டிருந்தேன். அதில் சில வரிகள் உங்கள் பார்வைக்கு...

//உன்னை அறிந்தவனாய் நான்.......என்னை அறியாதவளாய் நீ.......எனக்குள் மட்டும் இதயக் குடைச்சலாய்...//

இந்த கவிதைக்கு மட்டுமல்ல என் வலைப்பூ வாழ்க்கைக்கு முதல் பின்னூட்டமிட்டு ஆசிர்வதித்தவர் வலையுலகில் எனக்கு கிடைத்த சகோதரியும் 'நிலாமதியின் பக்கங்கள்' வலைப்பூ ஆசிரியருமான நிலாமதி. அவரது பின்னூட்டத்தில்

//அருமையான வரிகள். சில ஞாபங்கள் தீ மூட்டும் சில ஞாபங்கள் தாலாட்டும். பாராட்டுக்கள்.// என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இதுவரை கிறுக்கல்களில் நான் கிறுக்கிய ஹைக்கூக்கள் எண்ணிக்கை... 110 :::: கிறுக்கல்களை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 29.

இரண்டாவதாக நான் ஆரம்பித்த வலைப்பூ நெடுங்கவிதைகள்.... தலைப்பைப் போல சற்றே பெரிய கவிதைகளுக்கான தளமாக இது அமைந்தது. இதில் நான் முதலில் எழுதிய கவிதையில் சில வரிகள் கீழே...

//நமக்குள் நடந்த
சண்டையின் சாரலால்
அமைதியானது வீடு...!

ஆளுக்கொரு மூலையில்...
நடந்ததை மென்றபடி..!
இது முதலல்ல
தொடரும் கதைதான்..!

......//

இப்படியாக விரியும் கவிதைக்கு முதலில் பின்னூட்டமிட்டவர் எனது பத்திரிக்கை நண்பரும் 'தமிழ்க்கவிதைகள்' வலைப்பூவில் காதல் கவிதைகள் வடிக்கும் கவிஞருமான திரு. மோகனன். அவர் சொன்னது..

//அருமை தோழா // - ஒரு வரியானாலும் முதல் வரியல்லவா...

எனது கவிதைப் பயணத்தில் நெடுங்கவிதைகளில் பிரசவித்தவை...65 :::: நெடுங்கவிதைகளை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 29.

ஆர்வக் கோளாறு என்று சொல்வார்களே அது நமக்குள்ளயும் நுழைந்து ஆட்டம் போட கவிதைகளுக்கு வலைப்பூ ஆரம்பித்தது போல கதைக்கென ஒரு தளம் ஆரம்பிப்போமே என்று மூன்றாவதாய் ஆரம்பித்தது சிறுகதைகள் வலைப்பூ...

இதில் எழுதிய கதைகளில் பல பத்திரிக்கைகளில் வந்திருந்தாலும் நண்பர்களின் பின்னூட்டமே மகிழ்வைத் தந்தது என்றால் மிகையாகாது. இந்த தளத்தில் நான் முதல் முதலாய் எழுதிய 'கடைசி வரை காணாமல்... 'என்ற கதையிலிருந்து சில வரிகள்...

//அதிகாலையில் செல்போன் அடிக்க, படுக்கையில் இருந்து எழாமல் கண்ணை மூடியபடி சவுண்ட் வந்த திசையில் கையை துழாவி செல்லை எடுத்து தூக்க கலக்கத்தோடு 'அலோ' என்றான் மதி.

''நான் அப்பா பேசறேம்பா'' என்றது மறுமுனை. பேச்சில் ஏதோ ஒரு இறுக்கம்.

''என்னப்பா... என்னாச்சு இந்த நேரத்துல போன் பண்றீங்க. ஏதாவது பிரச்சினையா...?''

''நம்ம அம்மா நம்மளை விட்டுட்டு பொயிட்டாடா...'' போனில் உடைந்தார் அப்பா.//

இந்த கதைக்கு முதல் பின்னூட்டமிட்டவர் நண்பர் சசி. அவரது பின்னூட்டம் கீழே....

//realy the people in gulf country they can feel it. we don't know this stroy or real. ur correct. its makes us to cry // - என்று எழுதியிருந்தார்.

சிறுகதைகள் தளத்தில் நான் எழுதிய கதைகள் மொத்தம்... 20 :::: சிறுகதைகளை தொடர்ந்த நல்ல உள்ளங்கள்... 35.

மூணு ஆரம்பிச்சும் ஆர்வக் கோளாறு அடங்கலை... அப்படியே நாலாவதா மனசில பட்டதை எழுதலாமுன்னு நானும் என் நண்பர்களும் கல்லூரியில் படிக்கும்போது நடத்திய 'மனசு' என்ற கையெழுத்துப் பிரதியின் பெயரையே வைத்து ஆரம்பித்தாச்சு... அதில் மனதில்பட்டதை மட்டுமல்ல மனதில் உள்ளதையும் பகிரலாம் என்ற நினைப்பில் பள்ளிப் பருவத்து தாலாட்டும் நினைவுகளை முதலில் எழுதினேன்... அந்த பதிவுக்குப் பெயர் 'பள்ளிப்பருவம் - I ' அதிலிருந்து சில வரிகள்...

//பள்ளிப்பருவம்... என்றும் மனதுக்குள் மழைக்கால காளானாய் மகிழ்ச்சி தரக்கூடியது. அந்தப் பருவத்து வசந்த காலத்தை அசை போட்டுப் பார்ப்பதே பள்ளிப்பருவம் - I.

நான் படித்தது நகரத்தில் இருந்தாலும் கிராமத்துப் பிள்ளைகளை நம்பி நடத்தப்பட்ட ஒரு நடுநிலைப்பள்ளி. ஆறு வயதில் ஒண்ணாப்பு சேர்க்கப்பட்டேன். எங்க ஊர்ல இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் நடந்தே வந்து படிக்கணும்.//என்று விரியும் என் பள்ளிப்பருவம்.

இந்த பதிவில் நான் அசை போட்டதை 'அசைபோடுவது' வலைப்பூவின் உரிமையாளரும் வலைச்சரத்தில் வாரம் ஒருவரை சரம் தொடுக்க வைக்கும் நல் உள்ளத்துக்கு சொந்தக்காரருமான நம் ஐயா... திரு. சீனா அவர்களிடம் இருந்து பின்னூட்டம். இது மனசு தளத்துக்கான முதல் பின்னூட்டம் அல்ல என்றாலும் முதல் பகிர்வுக்கான பின்னூட்டம் . ஐயா அதில்...

//அன்பின் குமார்

மலரும் நினைவுகளாக - பள்ளிப் பருவத்தினைப் பகுதி பகுதியாக அலசி ஆய்ந்து - அசை போட்டு மகிழ்ந்தமை நன்று நன்று. நல்வாழ்த்துகள் குமார்// - என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.

இந்தப் பதிவுக்கு முன்பு வரை மனசில் சிம்மாசனமிட்டவை 99.

நான்கு வலைப்பூவிலும் என்னை (சு)வாசித்து ஊக்க மூட்டிய நண்பர்கள் பலர் பலமுறை வலைச்சரத்திலும் தங்கள் பகிர்விலும் எனக்கான அடையாளத்தை அளித்து மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள். அந்த உள்ளங்களுக்கு என் அன்பார்ந்த நன்றிகள். நான்கை ஒன்றாக்குங்கள் என்று நண்பர்கள் கேட்டதன் பேரில் எதாவது ஒன்றில் எழுதலாம் என்ற எண்ணம் வந்த போது 'மனசு' வென்றது.

கதை, கவிதை, சினிமா, மனசில் பட்டது என கலந்து கட்டி ஆடியதில் எனக்கு நட்பாகிய உறவுகள் 121. இடையிடையே மூன்று, நான்கு நாட்கள் ஓய்வு எடுத்தாலும் தொடரும் ஆட்டத்தில் நான் பதியும் 100வது முத்து இது...

எனக்கு பின்னூட்டம் டானிக் என்றால் நண்பர்கள் வழங்கிய விருதுகள் பூஸ்ட் என்றுதான் சொல்லோனும்... அந்த வகையில் விருதுகள் அளித்த பத்மாக்கா (முதல் விருது), சிநேகிதன் அக்பர், பாரா சித்தப்பா (இருவரும் முக்கனிகளாய் மூன்று மூன்று விருதுகள்), நண்பர் ஸ்டார்ஜன், சகோதரி ஆனந்தி, அம்மா மனோ சாமிநாதன் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்.

இதுவரை மனசில் நான் பகிர்ந்தவை எல்லாமே என் மனசு சொன்னவை மட்டுமே... நோ காப்பி... நோ பேஸ்ட்... எனவே எனக்கு இதில் எது பிடித்தவை என்றால் எல்லாமே என்றுதான் சொல்ல நினைக்கும் மனசு... அப்படி எல்லாமேயில் சில தூக்கல்கள் இருக்கும் அல்லவா... அவை இங்கே உங்கள் பார்வைக்காக...

வெற்றுடம்புடன் விளைநிலம் (விவசாயம் பொய்த்து வறண்ட விளைநிலங்கள் பற்றியது)

நிகழ்காலங்கள் - மு.பழனி இராகுலதாசன் (எனது கல்வித்தந்தையின் எனக்குப் பிடித்த கதை)

அபுதாபியில் அமுதைப் பொழியும் நிலவே (இதற்கு திரு. டெல்லி கணேஷ் அவர்கள் மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தது மறக்க முடியாது)

கண்ணதாசன் கவிதை - (கவியரசின் கவிதைப் பகிர்வு... பல நண்பர்களுக்கு பிடித்த கவிதை)

பந்தயம் - சிறுகதை (கிராமத்துக்கதை... கதையின் வேகம் பந்தயம் போலவே இருப்பதால் பிடிக்கும்)

மன்னாதி மன்னன்-மருதிருவர் (நண்பர் வெறும்பய அவர்களின் அழைப்பை ஏற்று எழுதிய தொடர்பதிவு)

முதுமை போற்றுவோம் (சில நாட்களுக்கு முன்னர் நண்பர் அஹமதுஇர்ஷாத் இது குறித்து வலைச்சரத்தில் பகிர்ந்திருந்தார்)

அண்ணே பிளாக்கு வேணும் (ஜாலியாக எழுதியிருந்தாலும் பதிவுலகின் பாதையில் மனசுக்கு பட்டவை என்பதே உண்மை.)

சில சினிமாவும்... சில வரி விமர்சனமும்... (படத்தின் கதையை எழுதாமல் சற்றே வித்தியாசமான முயற்சிக்கு நண்பர்களின் பாராட்டுக்கள் அதிகம்)

பஞ்சாத்தா (எழுதும்போது ஏற்படுத்தாத பாதிப்பை படிக்கும் போது ஏற்படுத்திய கதை)

இன்னும் நிறைய இருக்கு....இப்படி சொல்லிக்கிட்டே போனா 100க்கும் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் அதனால மனசுக்குள்ள வந்து நாலு நாளு தங்கி எல்லாத்தையும் படிச்சுக்கங்க...

அப்புறம் நம்ம நண்பர் அருண் பிரசாத் இந்த வார வலைச்சர ஆசிரியராய் சிறப்பாக பணியாற்றுகிறார். அவரது கதம்பம் இரண்டில் கதை சொல்லும் காந்தாள் என்று பஞ்சாத்தாவை பற்றி சில வரிகள் சொல்லியுள்ளார். அவருக்கு நன்றி... அவர் மூலம் என் மனசு தளத்தை பின் தொடரும் நண்பர்களையும் வரவேற்கிறேன்.

கடந்த வாரம் முதல் மீண்டும் அலுவலகப் பணி கூடுதலாயாச்சு... காலையில் சைட் ஆபிஸில் சற்று வேலைப்பளு குறைவாக இருப்பதால் பதிவை எப்படியாவது தட்டி விட்டுவிடுவேன். காலை 6 மணிக்கு கிளம்பி இரவு 9,10 மணிக்கு திரும்புவதால் உங்கள் இடுகைகளை படிக்க முடிவதில்லை... இனி மூன்று தினங்கள் விடுமுறைதான்... கண்டிப்பாக வாசிக்க வருகிறேன்.

இன்று அமீரகத்தின் சுதந்திர தினம் (National Day).... சில நாட்களாகவே அபுதாபி மின்னொளியில் ஜொலிக்கிறது.... அதுவும் கார்னிச் ரோட்டில் அழகான மின்னொளி அலங்காரங்கள்... அபுதாபி, துபாய், சார்ஜா, அல் ஐனில் இருக்கும் நம் நட்புக்கள் எல்லாரும் நமக்கு வாழ்வளிக்கும் நாட்டின் சுதந்திர தினத்தை சந்தோஷமாக களியுங்கள்.

மக்கா, மறுக்கா ஒரு தடவை மறக்காம சொல்லிக்கிறேன்  நன்றி. அப்புறம் ஒண்ணு சொல்ல விட்டாச்சு எல்லா வலையிலும் சேர்த்து இது 295வது இடுகை... மொத்த நண்பர்கள் 214.

நட்புடன்,

-'பரிவை' சே.குமார்.

போட்டோவை சுட்ட தளங்கள்...ananyathinks.blogspot.com & cablesankar.blogspot.com

நன்றிகள் பல..!.